Mag-log inShare
4
Petsa ng paglalathala:
2025-02-22 14:42:44ห้องครัวของพำนักเทพไม่แตกต่างจากซีรีส์จีนที่เธอชอบดูวันหยุดมากนักเพียงแค่มีผักผลไม้คล้ายของมนุษย์ไม่ได้เป็นของวิเศษที่ต้องตามหาอย่างยากลำบากแต่นั่นก็เป็นเพียงสายตาของเธอเท่านั้น
“อาหารเทพไป๋หู่ เอ่อ เขากินยังไงเหรอคะ”
“ช่วงนี้ท่านเทพจำศีลเพราะใช้พลังตอนปราบจอมมารไปมากต้องพักฟื้นจนพลังเซียนกลับมา พวกเราก็ปรุงอาหารรสไม่จัดเน้นวัตถุดิบที่เพิ่มกำลังให้ แต่ว่า...”
“คะ”
“ช่วงนี้อาหารถูกส่งกลับมาเหลือเยอะเลย น่าเป็นห่วงจัง แต่ปกติก็กินอาหารธรรมดาทั่วไปไม่มีอะไรพิเศษ”
ถ้าแบบนี้แสดงว่าเราข้ามภพมาเป็นเซียน หรือว่าเราตายไปแล้วกันนะ ทุกคนจะเป็นยังไงบ้าง พอคิดถึงครอบครัวความอึดอัดในอก และน้ำตาที่อยู่ ๆ
“เฟ่ยเฟ่ยเจ้าเป็นอะไร”
“ข้าแสบตาขอตัวก่อนนะ”
เฟ่ยเฟ่ยเดินหลบออกมาบริเวณใต้ต้นไหมใกล้ ๆ นั่งฟุ่บหน้าร้องไห้สะอื้นคิดถึงที่บ้าน คิดถึงทุกคนในโลกที่เธอจากมา
ห้องพักผ่อนไป๋หู่นั่งพิงพนักในร่างมนุษย์ อาภรณ์สีแดงฉาดขับเส้นผมสีขาวยาวให้เด่นชัดกลิ่นหอมชาไผ่อ่อน ๆ ช่างเป็นการพักฟื้นพลังที่เงียบสงบ ทว่าความเงียบงันกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นไห้แว่วมาให้ได้ยิน
“เสียงร้องไห้เหรอ” ดวงตาดุดันลืมขึ้นนัยน์ตาสีเทายากหยั่งลึกล่วงรู้ความคิดได้มองไปเบื้องหน้า “ใครมาร้องไห้แถวนี้กันนะ มีเรื่องทุกข์ใจอะไรเช่นนี้”
สายลมพัดบางเบากลีบดอกท้อสีชมพูร่วงโรยลอยล่องราวจะช่วยปลอบประโลมเซียนน้อยที่ร้องไห้เป็นเผาเต่าให้เงียบสงบ
“เฟ่ยเฟ่ย เจ้าหาย... เจ้าร้องไห้ทำไม” ชิงเจียนเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ส่งผ้าเช็ดหน้าให้
จะบอกเรื่องที่เรามาจากต่างโลกให้ใครรู้ไม่ได้
เฟ่ยเฟ่ยส่ายหน้าปาดน้ำตาทิ้ง
“ฉันหั่นหอมมากไปเลยน้ำตาไหล”
“เหรอ ทำไมไม่ใช้คาภาป้องกันล่ะ”
“คาถาป้องกันเหรอ จริงสิ ฉันมีเรื่องจะถาม เซียนอย่างเราเหาะได้ไหม หายตัวได้ไหม แล้วเสกของได้หรือเปล่า” พอความเศร้าถูกพัดผ่านไปกับสายลมเธอก็คงทำได้แค่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปเผื่อว่าวันหนึ่งจะได้กลับโลกของตัวเอง
“ฮ่า ฮ่า เจ้าเนี่ยน่ารักจังเลยนะ ทำได้สิ แต่ก็ต้องเรียนรู้” ชิงเจียนปิดปากขำและยังสาธิตให้ดูว่าทำอะไรได้บ้าง เวทมนต์พื้นฐาน เหาะ หายตัว อำพราง รวมถึงเสกธาตุตามที่ตัวเองถนัด
เหมือนเกมที่จิ้งโจ้วชอบชวนเล่น
“เธอสอนฉันหน่อยสิ” เฟ่ยเฟ่ยกุมมืออีกฝ่ายขอร้องนัยน์ตาเป็นประกาย ถึงจะพลัดพรากมาเป็นเซียนที่นี่ แต่ก็พอมีเรื่องให้ทำและเรียนรู้ต่อจากนี้ จะเริ่มเป็นเซียนที่เก่งกาจให้ได้
“อืม ทำได้แค่ไม่กี่อย่างหรอก พลังเซียนของข้ายังไม่แกร่ง”
“แล้วจะทำยังไงถึงเรียนรู้วิธีพวกนั้นได้แหละ”
“ที่นี่มีหอสมุดอยู่นะเจ้าลองไปดูก็ได้นะ”
“ขอบใจนะ” เฟ่ยเฟ่ยยิ้มขอบคุณ แล้วเริ่มทำหน้าที่เซียนรับใช้ทำความสะอาดรวมถึงได้สำรวจสถานที่แห่งนี้ไปด้วย
หลังตกลงปลงใจจะใช้ชีวิตที่ได้รับมาที่นี่เธอก็เริ่มศึกษากลไลการร่ายเวทมนต์ ฝึกจนทำได้เล็กน้อยขั้นพื้นฐานไม่ให้ถูกสงสัย ยืนมองการเตรียมวัตถุดิบและการปรุงอาหาร ถึงจะรู้มาว่ายังมีอาหารไอทิพย์บริสุทธิ์ที่สามารถช่วยเพิ่มพลังได้ แต่การกินแค่เพียงเท่านั้นไม่ช่วยให้อิ่มท้องและมีกำลังขึ้นได้
วันนี้ก็เปลี่ยนเมนูอีกแล้วเหรอ”
“อืม เห็นว่าเทพไป๋เบื่ออาหารจนทุกคนเริ่มคิดหนักไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้กินดี”
อยากลองทำบ้างจัง เสือจะเหมือนแมว หรือสุนัขไหมนะ อยากทำอาหารอร่อย ๆ จากโลกของเราให้กินบ้างจัง
“เฟ่ยเฟ่ยคิดอะไรอยู่เหรอ”
“เปล่า ๆ ไม่มีอะไร” เธอส่ายหน้าปฏิเสธเร็ว ๆ “ชิงเจียน วัตถุดิบพวกนี้มาจากไหนเหรอ” เฟ่ยเฟ่ยถามเธอเพิ่งได้รับหน้าที่ติดตามชิงเจียนมาช่วยดูแลวัตถุดิบที่นำมาทำอาหาร
“ของพวกนี้จะได้จากเซียนแต่ละที่ในเขตปกคลองเซียนป่าใหญ่ให้เซียนรับใช้นำผักผลไม้เนื้อปลามาส่ง” ชิงเจียนกระซิบบอก
“อ๋อ ไม่ใช่ไปซื้อที่โลกมนุษย์สินะ”
“ซื้อเหรอ ฮ่า เจ้าเนี่ยตลกจัง พวกเราทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ต้องให้มนุษย์ถวายให้เท่านั้นถึงจะกินได้
“แบบนี้นี่เอง ต้องมีความศรัทธาด้วยสินะ”
“ศรัทธาหรือ”
“เปล่า ๆ เดี๋ยวข้าทำขนมให้เจ้ากินดีไหม” เฟ่ยเฟ่ยเปลี่ยนเรื่องไม่ให้นางสงสัย
“เจ้าทำเป็นด้วยหรือ”
“ใช่สิ ทำอร่อยด้วย” ถึงจะไม่เท่าอาจารย์หยางก็เถอะนะ
เธอบอกพร้อมสีหน้าภาคภูมิใจ ตอนเป็นมนุษย์เคยไหว้วานเชฟหยางสอนการทำขนมหวานหาเงินระหว่างเรียนเซฟไปด้วยบุญคุณครั้งนั้นเธอยังไม่ได้ตอบแทนเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ต้องสะดุดสายตากับสีหน้าของชิงเจียน นางทำเหมือนว่าของที่เธอทำไม่อร่อย และยังกินไม่ได้
“ทำไมทำหน้าแบบนั้น เจ้าไม่มั่นใจฝีมือข้าหรือ”
“จะว่าแบบนั้นก็ได้ ปกติเจ้าทำอะไรก็ไม่อร่อยจะเก่งก็แค่ทำความสะอาด”
รู้สึกจะสลับกันอยู่หน่อยนะ ตอนเป็นเซียนเหยาเรื่องงานบ้านทำความสะอาดเธอเทียบน้องชายไม่ติด แถมยังต้องจ้างแม่บ้านอยู่บ่อยครั้ง แต่ถ้าเป็นเรื่องอาหารแล้วไม่เป็นสองรองใครแน่
“เจ้าเชื่อมือข้าได้ รับรองรอบนี้อร่อยแน่นอน”
“จริงนะ”
“อื้อ” รอยยิ้มเปล่งประกาย คิดถึงตะหลิว กระทะ เตาไฟ กลิ่นอาหารที่เคยทำ ตั้งแต่มาที่นี่จะทำก็แค่ชงน้ำชาเท่านั้น
Pinakabagong kabanata
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 10
“ข้าเป็นพี่สาวเจ้า” ครั้นเห็นหน้าเด็กน้อยเบะปากเตรียมร้องไห้ทำเธอรีบหาข้อแก้ต่าง“ท่านพี่ของข้าเหรอ”“ใช่ ข้าเป็นพี่ของเจ้า” เธอลูบศีรษะเล็กเอ็นดูอดนึกถึงน้องชายไม่ได้ จนน้ำตาซึม“ท่านชื่ออะไรเหรอ”“ข้าชื่อเฟ่ยเฟ่ย ส่วนเจ้าคือ...” เธอหันมองหน้าเทพไป๋หู่เป็นเชิงของร้องให้ช่วยเหลือ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายเดินเข้ามาจับร่างเด็กน้อยหันไปทางต้น“เจียวเจี้ย นั้นคือชื่อของเจ้า”“ท่านเป็นใคร”“ข้าเป็นน้าของเจ้าชื่อไป๋หู่”“ท่านน้า ท่านพี่” เจียวเจี้ยสวมกอดทั้งสองสลับกัน พอได้ยินเสียงเล็กเรียกอย่างกระตือรือร้นแล้วเธอที่ยังอึ้งก็เปิดปากหัวเราะร่า ยิ่งเห็นสีหน้าจิ้มลิ้มก็อดเอ็นดูไม่ไหวพอเจียวเจี้ยกินอาหารจนอิ่มท้องเสร็จก็นอนหลับอย่างเด็กทั่วไป เฟ่ยเฟ่ยรับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นตามคำสั่งของไป๋หู่ อีกทั้งเธอยังทำอาหารสำหรับเด็กอ่อนเป็น เดิมทีมีคนทำอาหารให้เจียวเจี้ยแต่ไม่ถูกปากเลยยกเว้นอาหารเด็กที่เธอทำกินหมดเกลี้ยงและยังชมไม่หยุด“เด็กคนนี้เป็นใครเหรอคะ” เฟ่ยเฟ่ยถาม“จอมมารเจียวเจี้ย”“ห๋า จอมมาร” เธอยกมือปิดปาก ตาโตมองเด็กน้อยที่นอนหลับไร้เดียงสา หากจอมมารในซีรี่ส์ปัจจุบันคือจอมทำลายล้างโลกทำให้
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 9
ซื่อจือเดินไปห้องครัวเดิมของไป๋หู่เห็นเซียนรับใช้สองสามคนกำลังขะมักเขม้นช่วยแม่ครัวฝีมือดีของที่นี่ทำอาหาร ถึงแม้พลังเซียนสามพันปีไม่มากเมื่อเทียบกับไป๋หู่ แต่พลังที่ร่ายล้อมกายรุนแรงเหมือนกัน ท่าทางเจ้าตัวจะไม่รู้เลยว่าอาหารที่ทำบรรจุไอทิพย์ด้วย เพราะแบบนี้เขาถึงตรวจสอบร่างกายไป๋หู่อีกฝ่ายรักษาตัวได้อย่างรวดเร็วแม้เวลาไม่นาน“เจ้าเป็นแม่ครัวของไป๋หู่เองสินะ ข้าชื่อจื่อซือเราเคยเจอกันที่หอสมุด”“สวัสดีค่ะ ข้าชื่อเฟ่ยเฟ่ยเป็นเซียนจิ้งจอก” เธอแนะนำตัวอยากจะบอกว่าจำเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ“ของหวาน”“เสร็จแล้วค่ะ” เธอส่งกล่องไม้สี่เหลี่ยมให้อีกฝ่าย“ว้าว ฝีมือเจ้ายอดเยี่ยมมาก ไป๋หู่เป็นพวกกินยากแต่เจ้ากลับทำของกินถูกปากเขาได้ ฝีมือไม่ธรรมดา”ปลื้มจังเฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มหัวใจพองโต ปกติแล้วไป๋หู่จะไม่แสดงอาการอะไรออกมาเว้นแค่พูดชมเท่านั้น แต่แค่นั้นก็รู้สึกดีมาก ๆ“สงสัยข้าต้องมาฝากท้องที่นี่บ่อย ๆ”“วันนี้มีอะไรบ้าง” เสียงทุ่มกังวานเอ่ยถามจากด้านหลังพร้อมการปรากฏกายของไป๋หู่ เพราะหอมจนทำเขาอดอยากรู้ไม่ได้ว่ามันคือกลิ่นของอะไรจึงทำให้เขาโผล่มาที่นี่“กลิ่นหอมอะไร”“ท่านเทพไป๋หู่” เธอโค้งกายเบา ๆ“สิ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 8
พอได้รับหน้าที่เป็นแม่ครัวคนใหม่แล้วเธอก็ใช้เวลาว่างหาความรู้มากขึ้นกว่าเดิมอีกนิดหน่อย แต่ก็ยังทำความสะอาดอยู่เช่นเดิมหนังสือพวกนี้เราอ่านออกด้วยเหรอดีแหละ“ท่านเซียนข้าขอยืมหนังสือกลับไปอ่านได้ไหม” เธอวางหนังสือลง ไม่ว่าจะเคล็ดลับวิชาพื้นฐานของอะไรก็สามารถหาได้จากตรงนี้ เดิมทีเธอคิดว่าอาจต้องมีอาจารย์สอนตัวต่อตัวแต่กลับมีตำราให้เรียนรู้ได้เอง“หือ”“ยืมไม่ได้เหรอคะ” เธอถามเห็นอีกฝ่ายเงยหน้ามองสงสัย“เอาไปสิ แต่พรุ่งนี้ต้องนำกลับมาคืน”“ขอบคุณค่ะ”เธอหยิบตำราขึ้นเดินจากไปท่าทางและสำเนียงเปล่งพิกลทำให้ซื่อจือสงสัย เซียนจิ้งจอกแต่เหมือนจะไม่ใช่เช่นนั้น กลิ่นไอเหมือนมนุษย์เสียมากกว่าน่าแปลก และน่าสนใจ“ท่านซื่อจือมีอะไรหรือขอรับ”“ไม่มีอะไร ข้ามาพบเทพไป๋เขาอยู่ไหม”“ขอรับ”ชื่อจือขำขันใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยความสนุก อยากรู้นักว่าทำไมถึงมีเซียนเช่นนี้อยู่ที่นี่ และข่าวลือเรื่องแม่ครัวใหม่ที่ทำให้ไป๋หู่เจริญอาหารพอย่างกายเข้ามาภายในห้องเห็นไป๋หู่กำลังแกะสลักไม้อยู่ ข้าง ๆ นั้นยังมีน้ำชาส่งกลิ่นหอม จนเขาเดินไปนั่งใกล้ ๆ รินน้ำชา พร้อมขนมใกล้มือ ก่อนจะสังเกตเห็นไข่สีขาวบริสุทธิ์แต่ทว่ามีไ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 7
“แป้งเจ้าค่ะ กินแบบนี้” เฟ่ยเฟ่ยสาธิตการกินให้อีกฝ่ายดู ไม่ได้กินอาหารที่ตัวเองทำนานแค่ไหนแล้วนะ อร่อยถูกปากเหมือนเดิมไป๋หู่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ แม้ว่าเขาจะกระหายสิ่งที่อยู่ตรงหน้าแต่ยังซ่อนความปรารถนานั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยรสชาตินี้ ความเผ็ดร้อนที่แพร่ทั่วปาก กลิ่นเครื่องเทศรุนแรงแต่กลับทำให้รู้สึกสดชื่น อร่อยจนหยุดกินไม่ได้“แล้วอันนี้ละ กินยังไง”“อันนี้เป็นข้าวตักแกงราดลงบนนี้” เธอตักราดแล้ววางช้อนให้เขาพอเห็นอีกฝ่ายหยิบไปตักก็ยิ้มปลื้มปริ่มกับคำพูดที่หลุดออกมา“อันนี้ก็อร่อยไม่แพ้กัน”เฟ่ยเฟ่ยอมยิ้มมองอีกฝ่ายกำลังเอร็ดอร่อยกับอาหารที่เธอทำแล้วรู้สึกดีกว่าเดิม ท่าทางอ่อนโยนแตกต่างจากที่เห็นคราแรกมากเสือกับนกกินเครื่องเทศจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมนะ“อึก” เสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่จากสองเซียนนกที่ยืนท้องร้องใกล้ ๆ ดังพอให้คนที่กำลังลืมตัวเพลิดเพลินอยู่กระแอมไอเบา ๆ“พวกเจ้าก็ตักไปกินสิ กินเสร็จค่อยคุย”ยิ่งไม่อยากกินเลยเฟ่ยเฟ่ยยิ้มแห้งหันมองหน้าสองคนนั้น ก่อนจะเดินไปตักที่เหลือใส่ถ้วยและใช้เวทมนต์เรียกโต๊ะสำหรับกินข้าวขึ้นมานั่งใกล้ ๆการกระทำของหญิงสาวอยู่ในภายในของไป๋หู่ นัยน์ตาสีเทาเข
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 6
เธอถูกพามายังสถานที่หนึ่ง ห้องครัวที่สะอาดสะอ้านข้าวของเครื่องใช้ดูอัปเกรดมากกว่าที่ครัวเก่า และร่องรอยการใช้งานแทบเป็นศูนย์ ไม่คิดว่าจะมีครัวดี ๆ แบบนี้อยู่ที่นี่ด้วย“ที่นี่คือ” เฟ่ยเฟ่ยหยิบช้อนไม้แกะสลัดงดงามขึ้นมาดูอย่างชื่นชม แล้วยังมีอย่างอื่นด้วยที่รวมกัน“ห้องครัวเก่าของเทพไป๋หู่”พอได้ยินแบบนั้นมือที่กำลังลูบไล้เครื่องครัวก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมองหน้าทั้งสอง“จะดีเหรอ อยู่ ๆ เราแอบมาใช้แบบนี้”“ช่วงนี้ท่านเทพพักฟื้นอยู่จะใช้ครัวข้างนอกแทน ส่วนที่นี่จะปล่อยทิ้งไว้ให้ทำความสะอาดเท่านั้น”“และเพื่อของอร่อยพวกข้าจะไม่ยอมให้อะไรมาขวางกั้น” หมิ่งเยว่บอกพร้อมวางวัตถุที่ให้เตรียมพอเห็นท่าทางแบบนั้นก็ไม่อยากปฏิเสธถึงจะโดนจับได้ก็ขอรับโทษทำความสะอาดแทนก็แล้วกัน“เห็นว่าพวกเจ้ามีใจซื่อสัตย์ต่อความหิวของตัวเองจะยอมทำก็ได้”“ข้าจะถือว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นคำชมแล้วกัน”ทั้งสองพูดพร้อมกันท่าทางภูมิใจ ก่อนจะแยกกันทำหน้าที่ หมิ่งเย่วออกไปเฝ้าด้านหน้าประตูคอยดูว่าใครเฉียดเข้าใกล้และส่งสัญญาณเตือน ส่วนชิงเจียนเป็นลูกมือในวันนี้สูตรอาหารแต่ละเมนูเธอไม่หวงแถมยังสอนให้ชิงเจียนทำตามแม้ว่าอีกฝ่ายจะไ
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 5
ให้หลังทุกคนออกห้องครัวเสร็จหมดแล้ว เฟ่ยเฟ่ยที่มีหน้าที่ทำความสะอาดพยักหน้าให้ชิงเจียนและหมิ่งเหย่เซียนนกที่เป็นผู้ชิมฝีมือนางด้วยช่วยดูต้นทางปลายมีดแหลมคม กระทะสะอาด น้ำแร่บริสุทธิ์ และผลไม้ทำให้เธอนึกถึงวันวาน ความสุขที่ได้ทำอาหารเปล่งประกายจนระบายยิ้มเบิกบานใจ เริ่มลงมือทำของหวานที่ว่านั้นด้วยการจินตนาการเวลาร่ายเวทมนต์ที่เธอเรียนรู้และดัดแปลงมาก่อนหน้านี้ทำให้สามารถย่นเวลาหาอุปกรณ์ และย่นเวลาทำได้มาก กลิ่นหอมหวานชวนให้อยากรู้อยากชิมทำให้สองเซียนนกเดินเข้ามาหยุดข้างกายมองตาโตกับสีสัน แสงวาววับยามที่เปลือกเนื้อผลไม้สะท้อนกับแสงงดงามราวอัญมณี“ทาด้า พุทราแช่อิ่ม กับพุทราเกล็ดหิมะ น้ำแอปเบิ้ลคั่น น้ำส้มคั่น เชิญพวกเจ้า”เธอที่ยังไม่ทันพูดจบทั้งสองก็หยิบของในถ้วยกัดชิม สีหน้าเอร็ดอร่อยจนคนทำภูมิใจในฝีมือ“อื้อ อร่อยจัง ฝีมือเจ้าพัฒนาแล้ว”ทั้งสองเอ่ยปากชมไม่หยุดทั้งน้ำคั่นนี่อีก ไม่ว่าอะไรก็อร่อยไปหมด“ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าจะทำของพวกนี้อร่อย” หมิ่งเย่วเผลอร้องไห้“พูดอย่างกับข้าทำไม่อร่อยมากขนาดนั้น”“ใช่แล้ว ตั้งแต่รู้จักพวกเจ้าข้าก็ถูกเป็นหนูทดลองชิมทั้งขนมและอาหารพวกนั้น แต่ตอนนี้เจ้
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 3
“ครับ ตามใจเซฟเลย”“มันเป็นแค่ความคิดเท่านั้นแหละนะ”“ลองทำสักยี่สิบห้าสายก่อนไหมล่ะ” เจียวเหย่ ผู้เป็นอาแท้ ๆ เสนอ อีกฝ่ายเป็นเซฟภัตคารอาหารแต่ยอมลาออกเพื่อมาช่วยงานหลานสาวโดยที่เธอไม่ได้ไปขอร้อง ถึงจะเอาของฝากไปให้และพูดคุยเรื่องร้านบ้างเล็กน้อยก็ตามที“อาเจียว”“แค่ยี่สิบห้าสาย ให้มารับที่ร้านหม
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 2
ปัจจุบัน โลกมนุษย์เมืองจีน จ้าวเซียงเหยา หรืออีกชื่อ พาฝัน หญิงสาวลูกครึ่งไทยจีน โดยมีพ่อเป็นคนจีนและถือสัญชาติจีนตั้งแต่เด็ก แล้วตอนนี้วัยสี่สิบห้าเธอประสบความสำเร็จเปิดร้านอาหารที่มีชื่อเสียงโด่ดดังมีคิวจองเข้ามาใช้บริการไม่ขาด ทำให้ภายในครัววุ่นวายหมด เซฟและผู้ช่วยเกือบสิบชีวิตขยับกายคล่องแคล่ว
ข้าเป็นเซียนอายุ 3,000 ปี 1
ทั่วอณาจักรแบ่งแยกสามเผ่า เผ่าเทพ เผ่ามาร เผ่ามนุษย์ เดิมทีทุกเผ่าปกครองกันเอง ทว่าจอมมารหลงใหลในอำนาจ เข่นฆ่าผู้คน บุกรุกเผ่ามนุษย์ ทำศึกสงครามกับเผ่าสวรรค์ ทั้งสามโลกปั่นป่วน ฟื้นหญ้าชุ่มด้วยเลือด เกิดภัยพิบัติผู้คนยากไร้ แร้นแค้น ชาวบ้านได้รับผลกระทบทั่วท้องฟ้าครึมม่วงแดง สลบสายฟ้าฟาดชวนจิตใจไห
Maaari mong magustuhan
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา50.1K viewsเพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย24.0K viewsชายาแพทย์เสด็จ : ท่านอ๋องควรดื่มยาแล้ว
จิ้งเยี่ยน66.8K viewsแต่งกับขุนนาง
หอมดังเดิม122.7K viewsทะลุมิติมาเป็นภรรยาที่สามีหนีไปรบ
ภัสสพิชชา4.3K viewsสตรีเช่นข้า ไม่ขอพึ่งพาบุรุษใด
PANYAPON158 viewsทะลุมิติมาเป็นพี่หญิงใหญ่
ภัสสพิชชา3.4K viewsท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์
ซินเหมย / ณศิกมล48 views
