บทที่ 28 ราชครูผู้เคร่งครัด กับปรัชญา "เต๋าแห่งความขี้เกียจ"

วันที่สามของการรับเลี้ยงเด็กปีศาจในสายตาผู้อื่น แต่เป็นเด็กดีในสายตาคนเกียจคร้าน

จ้าวหมิง หรือองค์ชายหก เริ่มซึมซับวิถีแห่งการ "หลบเลี่ยงภาระ" จาก หลินซีเหยา ไปจนหมดสิ้นทุกกระบวนท่า

ยามสาย ณ ศาลาริมน้ำอันร่มรื่น

บนโต๊ะหินอ่อน เต็มไปด้วยกระดาษเซวียนจื่อ พู่กัน และแท่นหมึก

จ้าวหมิงนั่งหน้ามุ่ย น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กๆ กำพู่กันแน่นจนสั่นระริก

"อาหญิง... ข้ามิอยากคัดตำรา... ข้าเมื่อยขบข้อมือยิ่งนัก" เด็กน้อยงอแง "ราชครูสั่งให้ข้าคัด 'ตำรากตัญญู' ร้อยจบก่อนเสด็จพ่อเสด็จกลับ... ข้าเพิ่งคัดได้เพียงสามจบเท่านั้น"

หลินซีเหยาที่นอนกินองุ่นอย่างสำราญอยู่บนตั่งข้างๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ร้อยจบ? ...ราชครูของเจ้าคงว่างงานมากกระมัง ถึงสั่งงานวิปลาสเยี่ยงนี้"

"อาหญิงช่วยข้าหน่อยเถิด..." จ้าวหมิงออดอ้อน

หลินซีเหยาเหลือบตามองกองกระดาษ

"ข้าช่วยมิได้ดอก ลายมือข้าไก่เขี่ยยิ่งกว่าเจ้าเสียอีก... แต่ทว่านะ อาหมิง..."

เขาดีดกายลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก

"คนฉลาดเขาไม่ใช้แรงกายเข้าแลกหรอก... เขาใช้ 'สติปัญญา'"

"ใช้สติปัญญา?"

"ถูกต้อง... เจ้าดูนี่" หลินซีเหยาหยิบพู่กันมา จุ่มน้ำหมึก แล้วนำพู่กันอีกสามด้ามมามัดรวมกันด้วยเชือกป่าน

"หากเราเขียนคราเดียวได้สี่บรรทัด... เราก็จะทำงานเสร็จเร็วขึ้นสี่เท่า จริงหรือไม่?"

จ้าวหมิงตาโตเป็นไข่ห่าน "โอ้โห! ยอดเยี่ยม! อาหญิงฉลาดปราดเปรื่องที่สุด!"

สองอาหลานเริ่มปฏิบัติการพลิกแพลงการบ้านอย่างสนุกสนาน จ้าวหมิงจับพู่กันมัดรวม ขีดเขียนอย่างเมามัน ลายมือยึกยือแต่ก็พออ่านความได้

ทว่า... ความสุขมักผ่านพ้นไปรวดเร็วประดุจสายลม

"องค์ชายหก! ท่านกำลังกระทำสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ!"

เสียงตวาดอันทรงพลังและแหบแห้งของผู้เฒ่าดังก้องกังวาน

ที่หน้าศาลา ชายชราหนวดเคราขาวโพลน สวมชุดขุนนางเต็มยศ ถือไม้เรียวในมือ ยืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโทสะ

นี่คือ 'ราชครูซุน' อาจารย์ปู่ผู้สอนหนังสือให้เหล่าองค์ชาย ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัดในกฎระเบียบและหัวโบราณที่สุดในแผ่นดิน!

"ระ... ราชครู!" จ้าวหมิงหน้าซีดเผือด รีบซ่อนพู่กันมัดรวมไว้เบื้องหลัง

ราชครูซุนเดินย่างสามขุมเข้ามา ก้มมองดูผลงานบนโต๊ะ แล้วลมจับแทบจะล้มพับ

"นี่มันลายมืออันใดกัน! ไก่เขี่ยยิ่งกว่าไส้เดือนดิ้นทุรนทุราย! แล้วดู... เขียนซ้ำๆ กันประหนึ่งคัดลอกด้วยแม่พิมพ์! นี่ท่านใช้วิชามารโกงการศึกษาหรือ!"

สายตาอันเกรี้ยวกราดตวัดมามองหลินซีเหยาที่นั่งเคี้ยวองุ่นไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"และท่านคงเป็น... พระชายาหลิน? ผู้ที่เล่าลือกันว่างามล่มเมืองแต่เกียจคร้านสันหลังยาวสินะ!"

หลินซีเหยาเลิกคิ้วเรียว "ท่านราชครู... ชมเกินจริงไปแล้ว (เรื่องงาม) ส่วนเรื่องเกียจคร้าน... ข้าถือว่าเป็นคำชมนะ เพราะคนเกียจคร้านมักจะค้นหาหนทางลัดที่ฉลาดเฉลียวที่สุดเสมอ"

"สามหาว!" ราชครูซุนกระทุ้งไม้เท้า ปึก! "ท่านกำลังเสี้ยมสอนให้องค์ชายเสียคน! การศึกษาต้องอาศัยความวิริยะอุตสาหะ! การคัดลายมือคือการฝึกสมาธิ! การใช้วิธีลัดคือคนมักง่าย!"

"มักง่ายหรือ?" หลินซีเหยายิ้มมุมปาก ลุกขึ้นยืนช้าๆและแอบบิดขี้เกียจหนึ่งที

"ท่านราชครู... ข้าขอถามท่านคำหนึ่ง... ท่านสอนให้องค์ชายคัดคำว่า 'กตัญญู' ร้อยจบ เพื่อสิ่งใด?"

"เพื่อให้จดจำใส่ใจ! เพื่อให้ซึมซาบ!"

"แล้วหากคัดครบถ้วน แต่ไม่ได้ปฏิบัติตาม จะมีประโยชน์อันใดเล่า?" หลินซีเหยาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา

"จ้าวหมิงคัดไปสามจบด้วยความตั้งใจ... เขารู้ความหมาย... แต่พอจบที่สี่ ห้า หก... มันกลายเป็นความทรมาน กลายเป็นความชิงชัง... ท่านอยากให้เขาเกลียดชังคำว่ากตัญญูหรือ?"

ราชครูซุนชะงักกึก "อะ... แต่..."

"ปรัชญาเต๋าของข้ากล่าวว่า 'ทำน้อย ได้มาก'" หลินซีเหยาเริ่มร่ายยาว มั่ววิชาสดๆ

"การที่ข้าสอนให้เขามัดพู่กัน คือการสอนเรื่อง 'การประดิษฐ์คิดค้น' ...หากวันหน้าเขาต้องคุมกองทัพ หรือบริหารราชการแผ่นดิน เขาต้องรู้วิธีจัดการงานล้นมือให้เสร็จสิ้นเร็วที่สุด มิใช่มานั่งงมโข่งทำทีละอย่างจนบ้านเมืองล่มสลาย... ท่านราชครู ท่านปรารถนาฮ่องเต้ที่ขยันแต่เขลา หรือฮ่องเต้ที่ฉลาดและมีประสิทธิภาพ?"

จ้าวหมิงมองอาหญิงตาเป็นประกายวิบวับ อาหญิงองอาจยิ่งนัก! เถียงราชครูจนจำนนด้วยวาจา!

ราชครูซุนหน้าดำหน้าแดง เถียงไม่ออกเพราะเหตุผลมันฟังดูสมเหตุสมผลอย่างประหลาด

"ตะ... แต่ถึงกระนั้น! ความอดทนก็เป็นสมบัติของวิญญูชน! ท่านเอาแต่นอนกินแรงผู้อื่น จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้อย่างไร!"

"ข้ามิได้กินแรง..." หลินซีเหยาเอนกายลงนอนบนตั่งอีกครา "ข้ากำลังสอนวิชา 'นิ่งสงบสยบเคลื่อนไหว' ให้อาหมิงต่างหาก... ดูสิ เขาเครียดขึงจากท่านมา เขาก็มาผ่อนคลายกับข้า จิตใจแจ่มใส พร้อมเรียนรู้... จริงหรือไม่อาหมิง?"

"จริงพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวหมิงรีบผสมโรง "อยู่กับอาหญิงแล้วข้ามีความสุข! ข้าจำตำราได้แม่นยำกว่ายามโดนท่านตีเสียอีก!"

ราชครูซุนกุมขมับ รู้สึกประดุจจะเป็นลมล้มพับ

"วิบัติ... วิบัติแน่แท้! จวนชินอ๋องกำลังบ่มเพาะปีศาจน้อยกับจอมมารเกียจคร้าน!"

ทันใดนั้น เสียงปรบมือ แปะๆ ก็ดังขึ้น

จ้าวจินหลง เดินเข้ามาในศาลาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

"กล่าวได้ดี... กล่าวได้ดียิ่งพระชายาของข้า"

"ทะ... ท่านอ๋อง!" ราชครูซุนรีบคารวะ "ท่านดูสิพ่ะย่ะค่ะ! พระชายากำลัง..."

"ราชครูซุน..." จ้าวจินหลงยกมือห้าม "ท่านสอนตำราในกระดาษ... แต่ภรรยาข้าสอน 'วิชาการดำรงชีพ'"

ท่านอ๋องเดินไปโอบไหล่หลินซีเหยาที่นอนอยู่

"การรู้จักพลิกแพลง ยืดหยุ่น และหาความสุขในความยุ่งยาก... นั่นคือสิ่งที่ตำราของท่านมิมีสอน... และเป็นสิ่งที่ข้าอยากให้หลานข้าเรียนรู้"

ราชครูซุนอ้าปากพะงาบๆ มองดูครอบครัวประหลาดที่เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

สุดท้ายเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ สะบัดแขนเสื้ออย่างไม่สบอารมณ์

"เอาเถิด! ข้าชราภาพแล้ว! ตามใจพวกท่าน! แต่หากองค์ชายหกสอบตก อย่ามาโทษข้าก็แล้วกัน!"

ราชครูเดินกระฟัดกระเฟียดจากไป

ทิ้งให้สามคน (หนึ่งอ๋อง หนึ่งพระชายา หนึ่งเด็ก) หัวเราะชอบใจกันลั่นศาลา

...

จ้าวหมิงต้องกลับวังหลวงในวันรุ่งขึ้น

คืนนี้เด็กน้อยจึงขอมานอนเบียดบนเตียงใหญ่กับท่านอาและอาหญิง

"อาหญิง..." จ้าวหมิงกอดท่อนแขนหลินซีเหยาแน่น "ข้าไม่อยากกลับวัง... ในวังมีแต่กฎระเบียบ น่าเบื่อหน่าย... ข้าอยากอยู่ที่นี่ นอนตื่นสาย กินขนม เล่นกับอาหญิง"

หลินซีเหยาลูบศีรษะทุยๆ ของหลานชาย

"ไม่ได้หรอก... เจ้าเป็นองค์ชาย มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ"

เขาพลิกตัวตะแคง สบตาเด็กน้อย

"แต่หากเจ้าเบื่อ... ก็ลอบหนีมาเที่ยวที่นี่ได้... ข้าจะเตรียมฟูกนุ่มๆ กับขนมไว้รอคอย"

"จริงนะ!"

"อือ... แต่มีข้อแม้นะ"

"อันใดหรือ?"

"ห้ามมาปลุกข้ายามเช้าตรู่..." หลินซีเหยาทำหน้าจริงจัง "หากเจ้าปลุกข้าก่อนตะวันตรงศีรษะ... ข้าจะจับเจ้าโยนให้เสี่ยวเฮยกิน"

จ้าวหมิงหัวเราะคิกคัก ซุกใบหน้าเข้ากับอกนุ่มนิ่มของอาหญิง

"ข้ารักอาหญิงที่สุด... รักท่านอาด้วย"

จ้าวจินหลงที่นอนอยู่อีกฝั่ง มองภาพภรรยาและหลานชายด้วยสายตาเปี่ยมสุข

เขาเอื้อมมือมาโอบกอดทั้งคู่ไว้ในวงแขนเดียว

"นอนเถิด... พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปส่งเจ้าตัวยุ่ง"

...

เช้าวันต่อมา (หลังจากส่งจ้าวหมิงกลับวัง)

รถม้าของวังหลวงลับสายตาไปแล้ว

จวนชินอ๋องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

หลินซีเหยายืนบิดขี้เกียจอยู่หน้าประตูจวน รู้สึกโหวงเหวงในใจเล็กน้อย

"เหงาหรือ?" จ้าวจินหลงถาม

"นิดหน่อย..." หลินซีเหยายอมรับ "ไม่มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวแล้วมันแปลกพิกล... แต่ก็ดีแล้ว ข้าจะได้นอนเต็มอิ่มเสียที"

จ้าวจินหลงเดินเข้ามากอดเอวภรรยาจากด้านหลัง เกยคางไว้บนไหล่ลาด

"ซีเหยา..."

"หือ?"

"เจ้าบอกว่า... หากเด็กเลี้ยงง่าย เจ้าก็พอจะพิจารณาเรื่องรับเลี้ยงใช่หรือไม่?"

"ก็... ใช่"

"เช่นนั้นข้ามีข่าวดี" จ้าวจินหลงยิ้มเจ้าเล่ห์ "เสด็จพี่มีรับสั่งมาว่า... อยากให้เราไปเยี่ยม 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหลวง' ที่ชานเมือง... เผื่อว่าเจ้าจะถูกชะตากับเด็กคนใด"

หลินซีเหยาหันขวับ "สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า?"

"ถูกต้อง... เด็กที่นั่นส่วนใหญ่เป็นลูกหลานทหารที่เสียชีวิตในสงคราม... พวกเขาขาดคนดูแล" จ้าวจินหลงมองตาภรรยา "ข้าอยากให้โอกาสพวกเขา... และอยากสร้างครอบครัวกับเจ้า"

หลินซีเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง

เขาเป็นคนเกียจคร้าน... แต่ลึกๆ แล้วจิตใจของเขาอ่อนโยนและแพ้ทางเด็กขี้อ้อน

ภาพจ้าวหมิงที่กอดเขาเมื่อคืนยังติดตาตรึงใจ

"ก็ได้..." หลินซีเหยาถอนหายใจ "ไปดูก็ได้... แต่ข้าขอเลือกเองนะ"

"ย่อมได้"

"ข้าจะเลือกเด็กที่... 'หน้าตาดูเกียจคร้าน' เหมือนข้า" หลินซีเหยาประกาศจุดยืน "จะได้นอนด้วยกันได้ทั้งวัน มิต้องพาไปวิ่งเล่น!"

จ้าวจินหลงหัวเราะลั่น

"ตกลงตามนั้นพระชายา... เราไปเฟ้นหา 'ลูกสมุนขี้เซา' มาเข้าพรรคของเจ้ากันเถิด"