Beranda / รักโบราณ / ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย / ๔ ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ

Share

๔ ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ

last update Tanggal publikasi: 2025-10-31 23:11:56

๔

ที่แท้ก็คุณชายจากเจนวายไปยุคโบราณ

“2025!”

ปัจจุบันของเราไม่เท่ากันจริงด้วย

“ใช่ 2025 ปัจจุบันข้าอายุ 28 เกิดปี 1997 ถือว่าเป็นเจนซีตอนต้น คุณชายเล่า เจนวาย เอ็กซ์หรือเบเบ้บูมเมอร์หรือว่าก่อนเบบี้บูมเมอร์”

“ข้าเกิด 1993”

“อ้อ เจนวายนั่นเอง ถ้าคุณชายยังอยู่ยุคที่ข้าจากมาก็อายุ 32 ได้”

เหมยจิงนับนิ้วคิดเลข ในขณะเดียวกันก็คาดเดาอายุของร่างที่อยู่ตรงหน้าไปด้วย

หน้าอ่อนกว่า 32 ทั้งยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้า ฉะนั้นแล้วข้าต้องเคารพเขาที่อายุวิญญาณหรืออายุร่างกายกัน

“ข้ามายุคโบราณตั้งแต่แรกเกิด”

“อ้อ เช่นนั้นกี่ปีมาแล้ว”

“23! ดังนั้นแล้วข้าจะถือว่าแม่นางเป็นพี่สาว…เจี่ยเจีย! เอ็นดูน้องชายคนนี้ได้หรือไม่”

อายุ 23 เท่าน้องชายข้าจะเรียกข้าว่าเจี่ยเจียนับว่าสมเหตุสมผล แต่ข้าจำเป็นต้องเอ็นดูเขาหรือไม่

“เราต่างมีกงล้อเป็นของตนเองทั้งนั้น ข้าไม่อยากเป็นหนี้หัวตัวเพราะเลี้ยงใครอีกคน ดังนั้นแล้วเราทางใครทางมันเถอะนะ”

เหมยจิงปฏิเสธอย่างชัดเจนไม่รอฟังว่าเขาจะอ้อนวอนตนอย่างไร มือเรียวอังไว้กลางอากาศเพื่อเปิดวงล้ออักขระ ปัดนิ้วไปเรื่อย ๆ เพื่อดูค่าโดยสารไม่ดูบรรพตที่จะไป เมื่อเห็นว่าบรรพตนี้ราคาค่าโดยสารถูกที่สุดแล้วก็กดสถานที่เป้าหมาย

“เอาบรรพตนี้แล้วกัน ถ้าหากเป็นหนี้น้อย ๆ ต้องใช้สอยอย่างระมัดระวัง”

-10 ไปบรรพตจันทราเร้น!

พรึบ!

“เดี๋ยวเจี่ยเจี่ย ข้า…โธ่~เห็นข้าเป็นตัวน่ารำคาญจนต้องหนีกันไปแบบนี้เลยหรือ”

คุณชายเฉินย่อมอยากถามจุดหมายปลายทางของหญิงสาว ทว่าเมื่อนางไม่ตอบ เขาก็ต้องแกะเอาจากคำพูดเมื่อครู่นี้แล้ว

“ดูท่านางจะงกน่าดู”

มือเรียวยาวอังไว้กลางอากาศก็เกิดวงล้ออักขระขึ้น เขาจิ้มนิ้วไปที่การเดินทาง ดูบรรพตต่าง ๆ ในเมืองลอยฟ้า เมื่อเห็นว่ามีสองบรรพตที่ค่าโดยสาร 10 เหรียญ เขาก็พิจารณาเอาว่านางจะเลือกบรรพตใด

“บรรพตอาทิตย์อัสดงแล้วกัน!”

ณ บรรพตจันทราเร้น

พรึบ!

เหมยจิงปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางผู้คนในตลาดที่ไม่แปลกใจกับการมาของนาง

ทุกคนยังคงทำการค้าขาย เรียกลูกค้าที่เดินผ่านไปผ่านมา ด้วยไม่ทราบข้อมูลของเมืองนี้ เหมยจิงจึงลองหาข้อมูลในกงล้ออักขระก็เห็นว่าหากอยากได้ข้อมูลต้องจ่ายอีก 10 เหรียญ มือบางพับหน้าต่างกงล้อเก็บไว้ทันทีพร้อมถอนหายใจพรืด

“ของฟรีไม่มีในโลกจริง ๆ ด้วย”

เหมยจิงตัดสินใจเดินหาข้อมูลเองเป็นการสำรวจบรรพตจันทราเร้นไปด้วย

นางเริ่มจากสำรวจตลาดค่อยเข้าไปย่านที่พัก มองบ้านเรือนที่สร้างอย่างตามมีตามเกิด ก่อนที่จะเดินไปถึงจุดสิ้นสุดอาณาเขต

บรรพตจันทราเร้นเทียบกับบรรพตข้างเคียงกันแล้ว นับว่ามืดสลัว โดยเฉพาะบรรพตที่อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณหนึ่งลี้ มีแสงสว่างจ้าราวกับมีอาทิตย์ส่องสว่างอยู่ที่จุดเดียว

“โอ้โฮ สว่างขนาดนี้คนที่อยู่ไม่แสบตาหรือ ดีแล้วที่ข้าเลือกมาบรรพตจันทราเร้น ไม่อย่างนั้นได้เหรียญติดลบเพราะแว่นกันแดดอีกแน่”

เหมยจิงเลิกให้ความสนใจบรรพตข้างเคียง หมุนตัวกลับเข้าเมืองสำรวจตลาดอีกรอบหนึ่ง ขณะเดียวกันก็เลื่อนนิ้วดูภารกิจที่จะทำให้ได้เหรียญเพิ่มด้วย

“ภารกิจค้าขายได้เหรียญตามราคาสินค้า เท่ากับว่าขายได้เท่าไรก็เอาเข้าระบบได้เท่าที่ใจต้องการสินะ”

‘ภารกิจปลูกดอกไม้ได้วันละ 30 เหรียญ’

“ปลูกดอกไม้ได้ 30 เหรียญ ค่าเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ถุง 20 เหรียญสามารถปลูกได้ 1 หมู่[1] ถ้าจะเอาแต่ภารกิจปลูกดอกไม้อย่างเดียวอย่างต่ำต้องอยู่ที่นี่อีกเดือนกว่า กลับกันถ้าเอาดอกไม้ที่ปลูกมาขายด้วยก็จะได้เหรียญเพิ่มขึ้น…สู้!”

เหมยจิงปลุกปลอบใจตัวเอง เดินหาที่นอนในคืนนี้

นางไม่แน่ใจว่าร้านใดจะรับเงินจากกงล้อหรือไม่จึงเดินวนหาอยู่นาน จนกระทั่งเห็นสัญลักษณ์กงล้ออยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมหนึ่ง

“สัญลักษณ์นี้ต้องรับเครดิตจากกงล้อเป็นแน่”

เหมยจิงไม่รอช้า ก้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยมที่นับว่าดูดีกว่าบ้านเรือนทั่วไป ภายในตกแต่งได้ดูดี ไม่มีเวทีการแสดง มีเพียงโต๊ะนั่งรับประทานอาหารที่ชั้นล่าง

ส่วนชั้นสองเป็นห้องพักที่เรียงกันเป็นแถว หากดูด้วยตาเปล่าแล้วนับว่าไม่กว้างมาก อิงจากประตูที่อยู่ติดกัน

“โรงเตี๊ยมจันทรายินดีต้อนรับแม่นาง ที่นี่มีระบบผ่อนกับกงล้ออักขระ ค่าพักที่นี่คืนละ 3 เหรียญห้องธรรมดาไม่นับค่าอาหาร หากเป็นห้องมิติคืนละ 5 เหรียญไม่รวมอาหารด้วยเช่นกัน”

อาหารคงต้องตามมีตามเกิดไปก่อนก็แล้วกัน ว่าแต่ห้องมิติเช่นนั้นหรือ หากข้าจะปลูกผัก ปลูกดอกไม้ในมิติก็คงได้กระมัง

“ห้องมิติต่างจากห้องธรรมดาอย่างไรหรือ”

“ห้องมิติสามารถเนรมิตรได้ตามใจ หมู่ละ 5 เหรียญ โรงเตี๊ยมของเรามีมากสุดที่ห้องละ 10 หมู่”

1 หมู่นับว่ากว้างกว่าคอนโดข้ามาก จะแบ่งไว้ปลูกผัก ปลูกย่าจะไม่ได้เชียวหรือ

“ข้าขอห้องมิติ 1 หมู่ค่าเช่าจ่ายล่วงหน้าสามวัน หากอยากเช่าต่อจะมาจ่ายล่วงหน้าก่อนหมดหนึ่งวัน”

“ได้เลยแม่นาง สามวัน 15 เหรียญ หากจ่ายผ่านกงล้ออักขระสามารถเลือกชื่อโรงเตี๊ยมจันทราได้เลย”

เหมยจิงแตะมือกลางอากาศ ค้นหาตรงแว่นขยายแล้วพิมพ์ไปว่า ‘โรงเตี๊ยม’ ก็เห็นมีชื่อโรงเตี๊ยมจันทราขึ้นเป็นรายชื่อแรก

กงล้ออักขระคงไม่ได้อัพเดตโลเคชั่นอยู่ตลอดใช่ไหม อะไรมันจะขึ้นรายชื่อแรกแบบนี้

“จ่ายแล้ว”

เหมยจิงกดจ่ายไป 15 เหรียญ

นางมองเสี่ยวเอ้อร์ที่เหมือนกดนิ้วอยู่กลางอากาศ ซึ่งหน้าต่างนี้นางไม่เห็น เช่นเดียวกับที่ผู้อื่นไม่เห็นหน้าต่างกงล้ออักขระของนาง

“เข้าแล้วแม่นางเหมยจิง ขอให้มีความสุขกับการพักค้างแรมที่โรงเตี๊ยมของเรา”

เอ่ยเพียงเท่านั้นเขาก็หยิบลูกแก้วสีน้ำเงินขึ้นมา แสงสว่างเรืองรองขึ้นก่อนที่จะลอยนำหน้านางขึ้นชั้นสองไป

“เชิญแม่นางเหมยตามลูกแก้วนี้ไปได้เลย หากอยากได้บริการใดเพิ่มสามารถสั่งผ่านลูกแก้วได้ โรงเตี๊ยมจันทราพร้อมจะบริการถึงที่”

รูมเซอร์วิสที่สุด

“ขอบคุณ”

เสี่ยวเอ้อร์กล่าวว่าด้วยความยินดีแล้วผงกศีรษะลงให้เหมยจิงหนึ่งครั้ง

เหมยจิงเดินตามลูกแก้วขึ้นไปชั้นสอง มีป้ายเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าห้องฝั่งไหน 3 เหรียญฝั่งไหน 5 เหรียญ

ลูกแก้วลอยไปทางห้องฝั่งขวา นางเดินผ่านสี่ห้อง ลูกแก้วหยุดอยู่ห้องที่ห้า นางจึงเอื้อมมือหยิบลูกแก้วมาไว้กับตัวแล้วเปิดประตูห้องเข้าไปด้านใน

“มิืดแบบนี้เลย!”

พรึบ!

เหมยจิงสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ภายในห้องก็เกิดแสงสว่างขึ้น ด้านในมีโคมไฟทั้งหมด 4 อัน ด้วยอยากได้แสงสว่างเพิ่มจึงพูดออกคำสั่ง

พรึบ! พรึบ! พรึบ!

ทันใดนั้นโคมไฟอีกสามดวงก็สว่างขึ้น แม้จะไม่สว่างเท่าแสงจากดวงอาทิตย์ แต่ก็ทำให้นางสามารถมองเห็นรายละเอียดของห้องได้มากขึ้น

“ห้องก็ดูธรรมดา ไม่กี่ตารางวาเท่านั้น สรุปแล้วห้องนี้เพิเศษจริงหรือไม่”

“เหมยจิงเชิญออกคำสั่ง”

เจ้าของนามสะดุ้งน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงคนพูด

“ใครนะ”

“ข้าคือผู้ช่วยของท่าน หากท่านตั้งชื่อให้ ข้าก็จะใช้ชื่อนั้นจนกว่าเราจะไร้พันธะกัน”

เหมยจิงยกมือขึ้นมาปิดปาก เริ่มชอบที่นี่ขึ้นมานิดหนึ่งแล้ว ในใจคิด…

เอไอได้อีก

“เช่นนั้นข้าเรียกเจ้าสาวสวยแล้วกัน”

“สาวสวยยินดีต้อนรับเหมยจิง”

เหมยจิงหัวเราะเบา ๆ ที่น้ำเสียงของผู้ช่วยนางเปลี่ยนจากทุ้มต่ำเป็นเสียงหวานตามชื่อ

“สาวสวย ข้าจะเปิดใช้พื้นที่เพาะปลูกได้อย่างไร”

“เหมยจิงรอสักครู่”

สิ้นคำของสาวสวย พื้นที่ตรงหน้าเหมยจิงก็สว่างวาบพร้อมมีคำสั่งให้นางก้าวเข้าไปในประตูเล็ก ๆ ตรงหน้า เมื่อร่างของนางหายเข้าไปด้านในแล้ว ประตูก็ปิดลงพร้อมกับที่ในห้องกลับมาเงียบสงบเช่นเดิม


[1]๑ หมู่มีค่าประมาณ ๖๖๖.๖๗ ตารางเมตร

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๖ เรียกเกอเกอก็คือการตอบตกลงแล้ว (จบ)

    ๖เรียกเกอเกอก็คือการตอบตกลงแล้วเหมยจิงและเฉินอวี้เหวินต่อให้วันนี้จะทำงานหนักมาทั้งวันและเหนื่อยมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีใครคิดจะกลับไปนอนที่บ้านแล้วข่มตาหลับพร้อมกับฝันดีเหมยจิงไม่อยากให้นี่เป็นเพียงความฝัน เธอชวนเฉินอวี้เหวินมาที่ห้องเธอแล้วสั่งเค้กปอนด์ใหญ่สองปอนด์เดินถือคนละถุงขึ้นลิฟต์มาห้องชั้น 23ติ๊ง!เมื่อลิฟต์เปิดออก เหมยจิงก็เดินนำชายหนุ่มมาที่ห้องของตัวเอง คนชวนไม่เกร็งแต่คนถูกชวนกลับรู้สึกว่าการเข้ามาในห้องของหญิงสาวในตอนนี้อันตรายยิ่งนัก“จิงจิงอยู่คนเดียวเหรอ”“ใช่! เข้ามาเลย ห้องแคบหน่อยนะ แอบแม่ซื้อที่นี่ไว้นะ…นี่! สลิปเปอร์”รองเท้าแตะรูปปลาสีชมพูน่ารัก แต่ชายหนุ่มไม่เขินที่จะได้ใส่รองเท้าแบบเดียวกับเหมยจิง ต่างกันตรงที่ของเขาเป็นสีชมพู ของเธอเป็นสีน้ำตาลแม้แต่เค้กที่สั่งมาของเหมยจิงก็ยังเป็นช็อกโกเลต ของเฉินอวี้เหวินเป็นนมสดสตรอเบอร์รี่“กว้างขวางใช้ได้เลย ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องนั่งเล่นแยกในตัวแบบนี้ แต่จิงจิงเพิ่งเข้ามาอยู่ใช่ไหม ของยังมีไม่เยอะเท่าไร”“ใช่ ไม่ได้ขนมาจากบ้านแม่มากเท่าไร อยากดูทีวีไหม รีโมตอยู่นี่เปิดได้เลย”เฉินอวี้เหวินเริ่มเกร็งน้อยลงเมื่อรู้ว่าที่น

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๕ ที่เคยรับปากไปทำได้แล้วนะ

    ๕ที่เคยรับปากไปทำได้แล้วนะตึ๊ง!เหมยจิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อได้รับข้อความ มุมปากผุดเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นชื่อกล่องสนทนา นิ้วเลื่อนไปเปิดข้อความดูก็เห็นว่าเป็นภาพบทละครเหมยจิงบอกเขาสู้ ๆ ในใจแต่ไม่ได้ตอบแชทกลับไป จนกระทั่งข้อความแชทเด้งขึ้นอีกครั้ง เธอจึงเปิดอ่านก็เห็นว่าเป็นเฉินอวี้เหวินคนเดิม เพิ่มเติมคือถ่ายรูปตัวเองส่งมาให้ด้วย สีหน้าที่ดูออดอ้อนของเขาทำให้เธอเผลอนึกถึงเฉินเหวินเหวินตอนที่เขาแสดงสีหน้าออดอ้อนเธอสุดท้ายก็พิมพ์ข้อความตอบเขาไปว่า…‘สู้ค่ะ’ตึ๊ง!ตึ๊ง!และเพียงเธอตอบกลับไปเท่านั้นก็ได้รับข้อความถึงสองครั้งติดกัน‘เหนื่อยไหม’‘ง่วงหรือเปล่า’เธอเริ่มคิดแล้วว่าวันนี้เปิดกล้องวันแรกจริงหรือไม่ ทำไมถึงมีเด็กดื้อเล่นโทรศัพท์ไม่อ่านบท“หรือเพราะผ่านซีรีส์เรื่องยาวมาแล้ว มินิซีรีส์เลยสบาย บทเท่านี้ไม่ทำให้เขาเครียด”เหมยจิงพยายามหาเหตุผลให้ชายหนุ่ม แต่เมื่อคิดว่าตนจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรก็วางโทรศัพท์เอาไว้ ลืมไปว่าข้อความที่เขาส่งมาเป็นคำถาม อีกทั้งหลังจากนั้นเธอไม่ได้รับข้อความจากเขาอีก…ทำงานเพลินจึงลืมเรื่องนี้ไปสนิท!ทางด้านเฉินอวี้เหวิน…“หรือเธอจะยุ่งจนไม่มีเวลาตอบ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๔ คนแปลกหน้าที่หัวใจบอกรู้สึกดี

    ๔คนแปลกหน้าที่หัวใจบอกรู้สึกดีพิธีการเปิดกล้องเสร็จสิ้นแล้ว ยามนี้นักแสดงทุกคนมายืนหลังโปสเตอร์โปรโมตมินิซีรีส์เรื่อง ‘บอสจัดหนัก’ โดย ที่นักแสดงทุกคนถือหงเปาที่หน้าซองจ่าชื่อเรื่องเอาไว้ ตะโกนพร้อมกันตอนถ่ายรูปรวมว่า“บอสจัดหนักฤกษ์งามยามดีเปิดกล้อง…เฮ!”เหมยจิงที่ไม่ได้เป็นหนึ่งในทีมงานยืนอยู่หลังตากล้อง อย่างเงียบ ๆ โดยที่ด้านข้างเธอมีหลูอิงเสี่ยวและเหลียงเจ๋อฮั่นยืนอยู่ด้วยแต่เขายืนอยู่ได้ไม่นานก็ถูกผู้กำกับดึงไปถ่ายรูปพร้อมให้ช่วยกันจับผ้าแดงที่ปิดกล้องใหญ่ที่ถ่ายทำเอาไว้เปิดออกพร้อมกันก็เป็นการเปิดกล้องอย่างเป็นทางการ ผลไม้ที่เซ่นไหว้แจกจ่ายให้ทุกคนโดยถ้วนหน้า“จิงจิงเอาแอปเปิ้ลไหม เจี่ยเจียไปเอาให้”แอปเปิ้ล! ผลไม้ที่เหมยจิงไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้องตั้งแต่ที่กลับมาจากเมืองลอยฟ้าเพราะเธอไม่ตอบทำเพียงจับจ้องไปยังแอปเปิ้ลเท่านั้น หลูอิงเสี่ยวจึงคิดว่าเธออยากได้ รีบวิ่งไปขอจากทีมงานมาให้ลูกน้องสาว รู้ตัวอีกทีมือของเธอก็มีแอปเปิ้ลลูกใหญ่อยู่ในมือ!น้ำตาร่วงเผาะเมื่อคิดว่าตอนนี้เฉินเหวินเหวินกำลังใช้ชีวิตอยู่ในมิติสวนของเธออย่างไร หรือเขาจะยังอยู่ที่เมืองลอยฟ้าหรือไม่ หรือว่าจะกลับไ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๓ ความรักความแค้นเลือกอันใด

    ๓ความรักความแค้นเลือกอันใด เฉินเหวินเหวินนั่งมองบึงตรงหน้า สถานที่ที่ดูดกลืนร่างของเหมยจิงลงไปใต้ล่างเขาอยากกระโดดน้ำลงไปดู หากใต้ล่างนั้นเป็นทางเชื่อมระหว่างยุค 2025 กับเมืองลอยฟ้าแห่งนี้ เหมยจิงจะรอเขาอยู่ที่นั่นหรือไม่! “คุณชายเฉินกำลังคิดอันใดอยู่” เขาหันไปมองหลิวปู้ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยคุมตัวเขาไม่ให้กระโดดลงบึงตามเหมยจิงไป “กำลังคิดอยู่ว่าจะกระโดดตามนางลงไป” หมับ! แขนทั้งสองข้างของเฉินเหวินเหวินถูกคว้าหมับทันที เฉินเหวินเหวินแม้จะรำคาญ แต่ส่วนลึกก็อบอุ่นหัวใจที่ยังมีคนคอยห่วงใยเขาแทนเหมยจิง “อย่าคิดจะทำเป็นอันขาด บึงนี้ไม่ใช่ทางของคุณชาย หากอยากตามนางไปช่องทางที่ถูกต้องมีอยู่ แต่อยู่ที่ว่าคุณชายอยากเลือกเส้นทางนี้หรือไม่” คำพูดของชิงจ้านทำให้เฉินเหวินเหวินนิ่งไป นั่นสินะ! ก่อนหน้านี้เจ้าบอกนางว่าขอเวลาคิดก่อน ไม่รู้ว่าเวลาที่นั่นกับที่นี่คลาดเคลื่อนเพียงใด หากข้าไม่รีบตัดสินใจต้องเสียใจในภายหลังแน่ แต่ว่าเขาจะเลือกอันใดระหว่างกลับภพเดิมเพื่อไปล้างแค้น กับ ยอมทิ้งความแค

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๒ ตามหานักแสดงเซ็นสัญญา

    ๒ตามหานักแสดงเซ็นสัญญาเกาเข่าสอบต้นมิถุนายนและประกาศผลปลายเดือนมิถุนายน ใกล้สอบเกาเข่าโรงเรียนมัธยมปลายจะปล่อยเด็กนักเรียนเกาซาน[1]กลับบ้านช่วงสี่ทุ่ม เหมยจิงจะไปดักเจอพวกเขาให้ไม่ไกลจากโรงเรียกนัก แต่ก็ไม่ให้ใกล้จนทำให้พวกเขาถูกอาจารย์และเพื่อนนักเรียนเพ่งเล็ง“เจี่ยเจีย!”เหมยจิงส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มทั้งสองที่จอดจักรยานทันทีเมื่อเห็นเธอโบกมือให้ทั้งคู่จอดรถจักรยานไว้เรียบถนนก่อนที่จะเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้น“สวัสดี! ผู้มีพระคุณ”“เจี่ยเจียยังไม่ได้ไปเยือนแม่น้ำลืมเลือน ดียิ่ง!”เหมยจิงหลุดหัวเราะ จากคำพูดของเขารู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายก็ติดซีรีส์ไม่เบา ซึ่งเจ้าของคำพูดนี้จะเป็นใครไปไม่ได้หากไม่ใช่หลิวปู้คนที่ชอบพูดอะไรติดสำบัดสำนวน!“เจี่ยเจีย! เราอยากโทร.หาเจี่ยเจียตามนามบัตรที่ให้ไว้มาก แต่ก็ไม่กล้าโทร.ไปเพราะกลัวจะได้รับฟังข่าวร้าย เห็นเจี่ยเจียตัวไม่ซีดเซียว ยังมีลมหายใจแล้วยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราดีใจมากเลยครับ”ชิงจ้านก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจไม่แพ้กัน ภายนอกเขาดูเป็นหนุ่มพูดน้อย แต่การได้สัมผัสเขาสองชาติภพทำให้เธอรู้ว่านี่เป็นเพียงเปลือกเท่านั้น“วันนั้นยังไม่ได้ขอบคุณกันดี ๆ

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ตอนพิเศษที่ ๑ เมื่อเจ้านายเพิ่มหน้าที่ให้หัวหน้าแผนก

    ๑เมื่อเจ้านายเพิ่มหน้าที่ให้หัวหน้าแผนกเหมยจิงกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิม ก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ที่เกิดจากการตามล้างตามเช็ดให้น้องชาย ไม่มีเวลาท้อ ไม่มีเวลาให้เสียใจ มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้นย้อนกลับไปวันที่เธอกลับมายังยุค 2025 สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากที่เดินกลับจากสะพานไน่เหอคือย้ายของออกจากบ้านมารดามาอยู่คอนโดไม่กี่ตารางวาที่แอบซื้อเอาไว้ตอนที่ได้เงินก้อนมาจากขายลิขสิทธิ์นิยายเพื่อสร้างซีรีส์ถามว่ายังคงช่วยส่งเสียดูแลแม่หรือไม่…แน่นอนว่าต้องมีจุนเจือให้ แต่จะไม่มากเท่าเมื่อก่อนเพราะเธอก็มีหนี้สิ้นที่ต้องแบกรับ!ณ บริษัทเอเจนซี่หลงฮั่วกรุ๊ปที่เหมยจิงนั่งในตำแหน่งหัวหน้าการตลาดในขณะที่เธอกำลังนั่งทำงานอยู่ห้องที่กั้นแยกจากคนในแผนกนั้น ซีโอโอ[1]หญิงวัยกลางคนก็เดินดุ่ม ๆ เข้ามาหาเธอที่ห้องทำงาน มือเคาะประตูกระจกที่เปิดเอาไว้สองครั้งอย่างคนมีมารยาท“จิงจิง”ดวงตากรีดอายไลเนอร์คมเฉี่ยวที่จ้องเพียงหน้าจอคอมพิวเตอร์เงยขึ้นมองเจ้าของเสียง ลุกขึ้นยืนต้อนรับในทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเจ้านายโดยตรงของเธอ“อิงเจี่ย”“นั่ง ๆ”เหมยจิงนั่งลงเก้าอี้ ดวงตาสำรวจสีหน้าท่าทางของหลูอิงเสี่ยวที่ฉายควา

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๑๘ เป้าหมายเปลี่ยนเล็กน้อยเก็บเงินเพื่อย้อนดูความทรงจำก่อนตาย

    ๑๘เป้าหมายเปลี่ยนเล็กน้อยเก็บเงินเพื่อย้อนดูความทรงจำก่อนตายงานวันเกิดประมุขบรรพตเหมันต์ได้สร้างชื่อเสียงแก่เฉินเหวินเหวินได้อย่างที่ตั้งใจเอาไว้ครั้งนี้เฉินเหวินเหวินถูกเชิญไปบรรเลงฉินที่บรรพตหิมพานต์ ค่าจ้างห้าเพลงในราคา 1,000 เหรียญเท่ากับตอนที่ประมุขบรรพตเหมันต์จ้างเหมยจิงพบว่าบรรพตหิมพานต์

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๑๗ เก็บมืองาม ๆ ของเจ้าไว้เล่นดนตรีเถอะ

    ๑๗เก็บมืองาม ๆ ของเจ้าไว้เล่นดนตรีเถอะอย่าดูถูกพลังเค้ก!เหมยจิงทานเค้กด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มไปหกคำ ต่อจากนั้นก็เริ่มรู้สึกเลี่ยน เหลืออีกส่วนหนึ่งเท่านั้นก็จะทานหมดแล้ว ทว่านางรู้สึกว่ายากจะทานชิ้นที่เหลือให้หมดจึงหยุดทานไปครู่หนึ่งเมื่อมองเค้กของเฉินเหวินเหวินก็เห็นว่าพร่องลงนิดหน่อยเท่านั้น เล

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๑๓ นอกจากปลดหนี้แล้วยังมีเงินเก็บมาก(?)

    ๑๓นอกจากปลดหนี้แล้วยังมีเงินเก็บมาก(?) เพราะความร่วมมือระดับเอสบวก เหมยจิงพลันมีความรู้สึกว่าหาเงินได้เร็วกว่าที่คิดเอาไว้ ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์กับชีวิตในเมืองลอยฟ้า นางสามารถปลดหนี้ที่มียอดติดลบหลายร้อยได้จนมีเงินเก็บ ด้วยความดีใจ เหมยจิงจึงรีบออกจากมิติส่วนตัวของตัวเองมาเคาะประต

  • ข้าเหนื่อยคุณชายอย่ามาลำบากกับข้าเลย   ๙ ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น

    ๙ข้าไม่ได้หน้าตาดีเท่านั้น “เจี่ยเจีย! จากคุณภาพน้ำแล้ว เราต้องรีบไปจากที่นี่กันเถิด รสชาติฝาดเฝื่อนเช่นนี้ข้าทนอยู่ได้ไม่นานแน่ เราต้องเก็บเหรียญให้ครบหนึ่งพันโดยเร็ว ข้าจะช่วยท่านเก็บเอง ท่านอยากกลับภพใด ข้าจะไปตามท่าน” เหตุใดข้ารู้สึกราวกับว่ากำลังล่อลวงหนุ่มน้อย “เรา

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status