LOGINShare
แผนการที่ผิดพลาด 2
publish date:
2026-03-05 15:02:18พระชายาชินอ๋องเอ่ยกับนางด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป นั่นเป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความสูญเสีย แม้ว่าจะไม่อยากหมั้นหมายกับหยางเฟยหลงแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่านางชื่นชอบพระชายาผู้นี้นัก นางกำพร้ามารดาไปตั้งแต่แบเบาะชื่นชอบความอบอุ่นที่สัมผัสได้
“เช่นนั้นคุณหนูก็จะไม่หาหนทางถอนหมั้นอีก ไม่ตามติดแม่ทัพเฉิน อุ๊บ” เสี่ยวเม่ยรีบเอามืออุดปากเมื่อเห็นสายตาเขียวปั๊ดเอาเรื่องของคุณหนูของตน
“แววตาระริกดีใจของเจ้านั่นมันอะไรกัน ฮึ ข้าไม่สนใจเขาแล้ว จากนี้ไปพวกเราไม่พูดถึงเรื่องราวที่ข้องเกี่ยวกับเขาอีก” แม้ว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยเรื่องจริง แต่นางยังคงรู้สึกอับอายในการกระทำไร้ยางอายของตนนัก
“คุณหนูหักใจได้หรือเจ้าคะ”
“เขาไม่รัก ข้าก็มิควรฝืน ผู้อื่นไม่รักข้า แต่ข้ายังคงยัดเยียดตัวเองเข้าไป เจ้าคิดว่าชีวิตข้าหลังจากนั้นจะพบเจอความสุขหรือ”
“...”
“ข้าไม่อยากทำเรื่องโง่งมอีกแล้ว”
“ใครว่าคุณหนูของบ่าวกันเจ้าคะ”
“อยู่ดี ๆ ก็เกิดคิดขึ้นมาได้น่ะ” แม้ว่าหลี่ซูซินอยากบอกความจริงความสาวใช้ที่ภักดี แต่เรื่องย้อนกลับมาเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบาย
“คุณหนูของบ่าวล้วนเพียบพร้อมไปเสียทุกด้าน เขาไม่ชอบท่าน ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ชื่นชอบเจ้าค่ะ” ในใจของบ่าวตัวน้อยนั้นแม้จะไม่เคยเห็นด้วยที่คุณหนูของตนจะตามติดขอความรักจากแม่ทัพเฉินที่คอยแต่จะวิ่งหนี แต่เมื่อเจ้านายตัดสินใจเช่นไรคนเป็นบ่าวย่อมอยู่เคียงข้าง เมื่อคุณหนูเลือกถอยออกมานางดีใจยิ่งนัก
“คงจะมีเจ้าผู้เดียวกระมังที่เยินยอข้าเสียสูงเสียดฟ้าเช่นนี้”
“บ่าวมิได้เยินยอนะเจ้าคะ เมืองหลวงนี้มีผู้ใดเพียบพร้อมเท่าท่านอีกเล่าหากไม่ใช่เหล่าท่านหญิงหรือองค์หญิงภายในวัง”
“ที่เจ้ากำลังเอ่ยนั่นคือการเยินยอ”
สิ้นเสียงของหลี่ซูซิน ทั้งนายทั้งบ่าวล้วนหัวเราะออกมาพร้อมกัน หากจะหาผู้ที่ตามใจนางไปเสียทุกเรื่องไม่ว่านางจะกระทำเรื่องที่ดีหรือไม่ดี ก็มีสาวใช้ตัวน้อยผู้นี้ที่คอยให้ท้ายสนับสนุน และพากันล่มจมกันมาแล้วในชาติก่อน
นางไหนเลยจะเป็นหญิงสาวที่เพียบพร้อมอย่างที่สาวใช้ตัวน้อยกล่าว นางมีเพียงชาติกำเนิดในตระกูลชั้นสูงเท่านั้น มิเช่นนั้นจะได้หมั้นหมายกับจวนชินอ๋องหรือ
“ชื่อเสียงของข้าที่เล่าลือกันนั้นเพราะตัวข้าเป็นคู่หมั้นของหยางเฟยหลง หากข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปผู้ใดเล่าจะมาชายตามอง”
เสี่ยวเม่ยส่ายหน้าไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง คุณหนูของตนไม่ว่าจะเป็นอย่างไรย่อมดีพร้อม
“ใช่แล้วแม้ศาสตร์ศิลป์ต่างๆ จะไม่ถึงกับเลิศเลอ แต่ข้าก็ได้ชื่อว่าเป็นหญิงงาม” หลี่ซูซินชมตัวเองอย่างไม่อาย นี่ถือเป็นข้อดีของนางกระมัง เพราะตั้งแต่รู้ความ มีแต่คนยกยอนางเรื่องหน้าตาดีของนาง
“.....”
เสี่ยวเม่ยที่กำลังจะเอ่ยชมคุณหนูหุบปากลงทันควันเมื่อคุณหนูชมตนเองพร้อมรอยยิ้มสว่างไสวที่นางแทบจะไม่เคยเห็นบนใบหน้างามมานาน แม้จะหน้าตาซีดเซียวเพราะพิษไข้แต่ไม่อาจปกปิดรัศมีแห่งความเจิดจรัสในยามนี้ได้
หญิงสาวผู้เป็นเจ้านายมิได้รับรู้ว่าสาวใช้ตัวน้อยดีใจเพียงไร เพราะตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเองอีกครั้ง
กลับมาครานี้ นางไม่ไล่ตามความรักอีกแล้ว สิ่งใดที่ลิขิตไว้ว่าไม่ใช่ของนาง นางอาจจะอยากยื้อแย่งมาเป็นของตัวเอง แต่กับบุรุษที่ชื่อว่าเฉินอี้หานนางไม่ต้องการเขาอีกแล้ว
รู้ซึ้งถึงรสชาติความขมขื่น ความสูญเสียที่พบเจอมาหนึ่งชาติ หากยังคงเฝ้ารอรักกับบุรุษผู้นี้อีก
นางคงจะโง่งมเกินเยียวยา มิสมควรย้อนกลับมา เพราะว่าอย่างไรจุดจบก็คงไม่ต่างจากครั้งที่แล้วอีก
นางไม่แค้นเคือง เพราะจุดจบที่นางต้องพบเจอเป็นเพราะการกระทำของตนเอง
เพียงแต่ขอให้หลังจากนี้โชคชะตาระหว่างพวกนางตัดขาดกันเสียให้หมด
เรื่องในชีวิตก่อนเป็นนางที่โง่เอง ส่วนชีวิตนี้ไม่มีอีกแล้วหญิงโง่งมที่ร้ายกาจอย่างโจ่งแจ้ง
เขาไปซ้าย นางไปขวา
เขาไปขวา นางไปซ้าย
หากมีทางเดียวข้างหน้า ทางนั้นย่อมเป็นนางที่จะได้เดินก่อน ชีวิตนี้ไม่มีแล้วที่มัวเมาลุ่มหลงบุรุษ
Latest chapter
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ บทสรุป
สิ่งที่หลี่ซูซินเลือกตัดสินใจอาจจะถูกหรือว่าผิด ที่เหลือทางรอดให้แก่หม่าชิงลี่ และตระกูลหม่าหากว่าเลือกกำจัดไปเสียมิใช่ว่าทำไม่ได้หากว่า... นางใจอ่อนก็มิผิดนักแต่จะไม่ให้ตามเก็บบัญชีที่หม่าชิงลี่กระทำต่อนางในชาตินี้ก็คงมิได้ ทุกอย่างมีราคาต้องจ่ายเฉกเช่นที่ตระกูลหม่าถูกยึดทรัพย์ โดนเนรเทศให้ออกจากเมืองหลวง สิ่งที่หลี่ซูซินละเว้นไว้คือชีวิตของพวกเขาหลี่ซูซินเปลี่ยนใจในเสี้ยวเวลาเกือบสุดท้าย แม้การค้าขายเกลือที่ตระกูลหลี่แอบค้านั้นเป็นสิ่งที่ผิดจะมีโทษทัณฑ์ที่ร้ายแรงมากถึงขั้นยึดทรัพย์ประหารชีวิตเจ้าของกิจการแต่นางเปลี่ยนใจ..หาหลักฐานเพียงเล็กน้อยให้พวกเขาได้จดจำสิ่งที่ทำให้หลี่ซูซินละเว้นตระกูลหลี่ มีเหตุผลเดียวไม่อยากทำเกินกว่าเหตุนางรู้สึกว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็มิใช่ความผิดของหม่าชิงลี่ทั้งหมด ในชาตินี้อีกฝ่ายทำคือการกลั่นแกล้งนาง มิใช่ว่าสิ่งที่หม่าชิงลี่ทำนางจะไม่โกรธไม่แค้นเคืองสิ่งที่นางทำลงไป หากตัดสินเอาชีวิตของคนทั้งตระกูลหม่าเพียงเพื่อต้องการเอาชนะ ต้องการแก้แค้นหม่าชิงลี่ นางก็คงใช้ชีวิตไม่มีความสุขในชาตินี้มิได้หมายปองชีวิตของพวกเขา...เรื่องในวันวานถือว่าจบกันไ
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ ทบทวน
บนสวรรค์ชั้นฟ้าเทพชะตาได้มองดูหลี่ซูซินใช้ชีวิตในภพมนุษย์กับสหายเทพอีกคนหนึ่ง“นี่ถึงเป็นเรื่องของชีวิตมนุษย์อย่างแท้จริง เมื่อมิมีผู้ใดเข้าแทรกแซง หลังจากนี้ก็สุดแล้วแต่เทพซินฮวาจะลิขิตชีวิตตนเอง” เทพชะตากล่าวกับสหายสีหน้ามีความยินดีแสดงออกมาราวกับรู้ถึงอนาคตที่ยังไม่เกิด“อย่างนั้นหรือซือมิ่ง เจ้าคิดเช่นเดียวกับข้าสินะ ฮ่า” สองเทพยิ้มให้กันอย่างรู้ใจแทบจะมิมีเทพองค์ไหนหรอกที่ไม่ส่งกำลังใจให้เทพซินฮวา“ลิขิตสวรรค์ก็ส่วนหนึ่ง ลิขิตจากตนเองนั่นที่สำคัญ เพียงรู้ตนว่ากำลังทำสิ่งใด พึงมีสติรู้ถูกผิด”ในฝั่งของเทพสงครามนั้น เขายืนหยุดอยู่ตรงปากถ้ำที่ขังเทพสาวที่เป็นภรรยาของตนเองอย่างเงียบงัน“ท่านมาหาข้าแต่มิยอมพูดสิ่งใดน่ะหรือ ท่านคงชังข้ามากสินะ ในใจคงเฝ้าฝันให้ข้าอยู่ในนี้ตลอดกาล แต่จะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่ออีกใจหนึ่งท่านอยากให้เทพซินฮวาผ่านเคราะห์กรรมรีบขึ้นมาบนชั้นฟ้าโดยไว”“...”“การที่สมรสกับข้ามันทุกข์ทรมานมากหรือ”“...”“ท่านจะโทษข้าทั้งหมดไม่ได้หรอกนะ ท่านเองก็มิได้ปฏิเสธออกมาเสียด้วยซ้ำเมื่อมีราชโองการจากเสด็จพ่อ”“มันผิดที่ข้ามาตั้งแต่ต้น” ทำสงครามเอ่ยพูดเพียงแค่นั้น เขายอมรับค
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ คิดบัญชี
บทที่ 26คิดบัญชีไม่นานนักสิ่งที่หลี่ซูซินทำเริ่มส่งผลกระทบกับตระกูลหม่าเส้นทางการค้าของพวกเขาเริ่มติดขัด พวกเขาผิดสัญญากับคู่ค้าในหลายกิจการ ชื่อเสียงด้านลบเริ่มส่งผลกับตระกูลหม่าหลี่ซูซินยิ้มให้กับความลำบากแรกของหม่าชิงลี่ ที่ยามนี้หัวหมุนไปกับการช่วยบิดาแก้ปัญหาของตระกูลนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น...หลี่ซูซินหันไปมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่หน้าร้านกิจการค้าขายเครื่องปรุง หม่าชิงลี่กำลังเอ่ยอธิบายแก่ผู้คนที่เริ่มไม่เชื่อมั่นในสินค้าของร้านตระกูลหม่าอีกฝ่ายหันมามองหลี่ซูซินอย่างพิจารณา หลี่ซูซินมิคิดหลบสายตา ใบหน้างามส่งรอยยิ้มที่ดูร้ายกาจไปให้อีกฝ่ายอย่างยั่วเย้า นางต้องการเห็นอีกฝ่ายดิ้นพล่านเอาตัวรอดเสียบ้าง ก่อนที่ร่างบอบบางจะเดินเข้าเหลาอาหารไป“แม่ทัพเฉินมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ” หลี่ซูซินเอ่ยถามบุรุษที่ขอพบนางในห้องรับรองชั้นสองของเหลาอาหาร ร่างบางเอามือเท้าคางขณะเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี นางมองบุรุษตรงหน้าที่มีแววตาฉายความไม่พอใจหลี่ซูซินล้วนรู้ดีที่อีกฝ่ายบากหน้ามาพบนางในวันนี้เพราะสาเหตุใด“คุณหนูหลี่ล้วนรู้ดีแก่ใจ”“ฮึ ข้าไม่รู้หรอกแม่ทัพเฉิน”“ปล่อยตระกูลหม่า” เฉินอี้หาน
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ เปลี่ยนแปลง 2
หลังหลี่ซูซินกลับจวนตนเองมา เจอหลี่ซูเจินมารอพบนางอยู่หน้าเรือน น้องสาวคนรองเองก็ดูเติบโตขึ้น นางสังเกตหลี่ซูเจินมาสักพักใหญ่ แววตาสดใสของอีกฝ่ายที่เคยปรากฏเลือนหายไปไม่น้อยปัญหาที่อีกฝ่ายเผชิญทำให้เติบโตขึ้นสินะ“ท่านไม่ควรเจ้ามายุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้พี่หญิง” หลี่ซูเจินกล่าวเข้าเรื่องอย่างรวดเร็วโดยไม่เสียเวลาอ้อมค้อม“ข้าไม่ขัดหรอกนะหากเจ้าอยากลงดาบหรือจัดการตระกูลฝาน เพียงแต่ซูเจินมิใช่ทุกคนที่ทำร้ายเจ้า” เป็นนางที่เอ่ยขอร้องบิดาไว้ ให้จัดการเพียงคนต้นเรื่องเท่านั้น“ท่านจะรู้ดีไปกว่าข้าได้อย่างไร” หลี่ซูเจินเอ่ยพูดเสียงดังกับหลี่ซูซินด้วยแรงอารมณ์ที่มิเคยแสดงออกมาให้พี่สาวเห็นมาก่อน“ซูเจินเจ้าเป็นอะไร พวกเขาทำอะไร” หลี่ซูซินมิได้โกรธที่หลี่ซูเจินขึ้นเสียงใส่นาง นางยอมรับว่าตกใจกับแรงอารมณ์ของน้องสาว นางมิเคยเห็นท่าทางโกรธเกรี้ยวเช่นนี้ของหลี่ซูเจินมีเรื่องใดที่นางยังไม่รู้อีกหรือ พวกเขาทำสิ่งใดกับหลี่ซูเจินกัน น้องสาวนางถึงได้เป็นเช่นนี้“พี่หญิงข้ามิเคยคาดคั้นท่านเพราะบางเรื่องย่อมเป็นเรื่องที่ยากจะเอ่ยออกมา”“...” ท่ามความโกรธแค้นที่หลี่ซูเจินแสดงออกมา หลี่ซูซินเห็นหยาดน้ำตาส
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ เปลี่ยนแปลง 1
บทที่ 25เปลี่ยนแปลง“ไม่คิดว่าจะพบคุณหนูหม่า ณ สถานที่แห่งนี้อีกครานะเจ้าคะ” หลี่ซูซินเอ่ยกับหม่าชิงลี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูจวนชินอ๋อง นางมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณาเหตุใดจึงยังมาวุ่นวายกับหยางเฟยหลงอีกชาติก่อนแย่งเฉินเฟยหลงชาตินี้คิดจะแย่งหยางเฟยหลงของนางหรือเจ้าฝันไปเถิด!ภายในใจของหลี่ซูซินนั้นตีกันอย่างวุ่นวาย ความรู้สึกที่โดนแย่งเฉินอี้หานในชาติที่แล้ว กับตอนที่อีกฝ่ายเริ่มเอาตัวมายุ่งเกี่ยวกับหยางเฟยหลงในชาตินี้ ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวนี่ไม่ใช่เรื่องของศักดิ์ศรีแต่ภายในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองสตรีตรงหน้า“ข้าเพียงนำของมาให้ซื่อจื่อเท่านั้นคุณหนูหลี่อย่าได้เข้าใจผิด” หม่าชิงลี่เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงไร้พิษภัย หากแต่หลี่ซูซินรู้จักเนื้อแท้ของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี นางไม่มีวันหลงกลท่าทีไร้เดียงสาเช่นนั้น“มีเรื่องอะไรให้ข้าต้องเข้าใจผิดกัน?” หลี่ซูซินยิ้มมุมปาก แม้ว่าหม่าชิงลี่จะพยายามกระตุ้นความโกรธเพียงใด นางในยามนี้ไม่ยอมแสดงอารมณ์ให้เห็นแม้สักเสี้ยวเดียวหญิงสาวเลือกถือคติ อดทนเพื่อชัยชนะ ทุกความรู้สึกที่อาจพาให้นางเสียแผนถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง“คุณหนูหม่าอยากนำของมามอบให้ซื่อจื่อ ข
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ เปิดใจ 2
“เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องใดอาซิน”หญิงสาวผ่อนลมหายใจออก ก่อนจะตัดสินใจวางเดิมพันอีกครั้ง นี่ถือเป็นครั้งสุดท้ายที่นางเลือกเสี่ยงกับหยางเฟยหลง“ข้ากังวลเรื่องท่าน”“กังวลเรื่องอะไร”“ข้ากลัว” น้ำเสียงของหลี่ซูซินเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย เมื่อเริ่มเอ่ยถึงความรู้สึกที่แท้จริงอย่างไม่ปิดบัง ทำเอาคนได้ยินอดที่จะรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย“ที่ผ่านมาเป็นข้าไม่ดีอาซิน หากเจ้ากลัวก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลก” น้ำตาของหลี่ซูซินที่ไหลลงมาทำเอาหยางเฟยหลงเข้าใจลึกซึ้งยิ่งขึ้น มิใช่ว่าหลี่ซูซินไม่รู้สึกสิ่งใดต่อเขานางยังคงปวดร้าวกับเรื่องในอดีต นางยังคงยึดติดกับสิ่งที่เขาเคยทำ“ไม่ใช่ว่าข้าไม่รับรู้ว่าท่านพยายามเพียงใดที่จะกลับมาเป็นเช่นเดิม เพียงแต่เป็นข้าที่กลัว ข้ากลัวว่าท่านจะกลับไปเป็นเช่นเดิม ข้ากลัวท่านทิ้งข้าไว้ข้างหลังอีก ข้าไม่อยากผิดหวัง” หลี่ซูซินพยายามพูดให้เป็นประโยค นางเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียสะอื้น ใบหน้ายามนี้เปรอะไปด้วยน้ำตาแม้ว่าอีกฝ่ายจะเพียรเช็ดออกเพียงใด“...”“แม้ข้าจะเอ่ยว่าไม่ยึดติดต่อท่าน แม้ข้าจะเอ่ยว่าไม่มีความรู้สึกเช่นวันวาน แต่ว่าเหตุใดเล่าข้าถึงยังรู้สึก เหตุใดเล่าอาหลง” ราวกับทุก
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ 6
“ว่าแต่มีผู้ใดมาเยี่ยมข้าบ้างหรือไม่” “นายท่านกับฮูหยินใหญ่มาต้นยามเหม่า[1] แต่ยามนั้นคุณหนูหลับอยู่บอกว่าให้คุณหนูพักรักษาตัวให้ดี”“อย่างนั้นหรือ” “คุณหนูอย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ นายท่านเป็นห่วงคุณหนูมากเลยนะเจ้าคะ เพียงแต่นายท่านต้องเข้าวัง”“หมดแล้วหรือ”“เอ่อส่วนคุณหนูกับคุณชายในจวน ท่านลืมไปแ
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ แผนการที่ผิดพลาด 1
ร่างกายบอบบางที่ไม่เคยพบเจอกับความเย็นจัดทำให้หลี่ซูซินเป็นไข้ตัวร้อนทั้งยังแต่รู้สึกหนาวไปจนถึงกระดูก ส่งผลให้ภายในจวนตระกูลหลี่ตกอยู่ในความตึงเครียดอีกครั้ง แม้ว่าหมอจะมาตรวจดูอาการให้ในยามเช้าตรู่วันนั้น“ร่างกายตกน้ำนานเกินไป หลังจากนี้พักผ่อนและกินยาตามเทียบที่ข้าจัด ในเจ็ดวันหลังจากนี้อย่าได้
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ เหตุใดข้าจึงต้องเป็นตัวร้ายด้วยเล่า
“เหตุใดข้าจึงต้องเป็นตัวร้ายด้วยเล่า?” นางเอ่ยถามเทพทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าอย่างคับข้องใจ“นางหนูเจ้ามาได้อย่างไรกัน? แต่ก็ไม่สำคัญหรอก กลับไปเสียที่นี่หาใช่ที่ ๆ วิญญาณควรจะมา”“ชีวิตข้าที่ผ่านมา ข้าเป็นนางร้ายเพื่อให้ความรักของผู้อื่นยิ่งลึกซึ้งหรือเจ้าคะ” ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจ เหตุใดจึงต้องพบเจอกับเ
ข้าไม่ขอเป็นนางร้ายในนิยายเรื่องนี้ 2 เลือกเส้นทาง
หลี่ซูซินนึกย้อนไปยังความผิดพลาดในชาติก่อนของตนเองนั้นคงเริ่มต้นจากความดื้อรั้นของตัวนางเอง“หากท่านกล้ารับหญิงผู้นี้เข้ามาในจวน” หลี่ซูซินเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความคับข้องใจปนความผิดหวัง เมื่อสายตามองเห็นมือใหญ่ของบุรุษที่นางหลงรักกอบกุมมือเล็กของสตรีนางนั้นไว้ราวกับประกาศในนางได้รู้ว่า
You may also like
ข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่78.6K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.5K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม37.3K viewsหวนคืนอีกครา ไม่ขอเป็นพระชายาที่โง่เขลา Ver.01
ชาไทยเย็น23.1K viewsเกิดใหม่เป็นฮองเฮาร้ายสุดขั้ว
อักษรามณี2.5K viewsหยางจื้อซีเกิดใหม่ ในหมู่บ้านป่าหมอก
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ163 viewsเกิดใหม่มาอยู่ในร่างชายสติไม่ดี ยุค 70
มังกรเครา274 viewsชาตินี้ข้าคืนนางให้ท่าน
คุณยายจิ้งจอก202 views
