ตอนที่ 25 ออกอาการ

     ตอนนี้ผมไม่มีสมาธิในการดื่มกับเพื่อนเหมือนก่อนหน้านี้ ตอนที่ก่อนที่ร่างบางของน้ำอิงจะก้าวเข้ามาในร้าน ตอนนี้ผมได้แต่มองไปทางโต๊ะมุมตรงระเบียงที่น้ำอิงนั่งดื่มอยู่ เธอดูแตกต่างจากตอนที่ผมเคยเจอเธอ เธอดูสดใส รอยยิ้มกว้างยิ้มให้เพื่อนเธอจนตาหยี ไหนจะเสียงหัวเราะที่ดูมีความสุขนั่นอีก ซึ่งสิ่งเหล่านี้ผมไม่เคยได้สัมผัสตอนอยู่กับเธอ แค่มองหน้าผมเธอยังไม่กล้ามอง ไม่รู้ว่าเธอเขินหรือกลัวผมกันแน่ เจอกันทีไรเธอก็เอาแต่นิ่งเกร็ง ผมไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าผมนั่งมองเธอนานเท่าไร จนได้ยินเสียงของเพื่อนทักดังขึ้นมา ผมถึงได้สติว่าผมนั่งใจลอยมองเธออยู่นาน

     “ถ้ามึงจะมองน้องเขาขนาดนี้ มึงไปนั่งโต๊ะน้องเค้ามั้ย”

     “เปล่า….ไม่ได้มอง กูมองไปเรื่อยเปื่อย”

     “มึงยังจะเถียงอีกนะ ก็เห็นๆ กันอยู่ว่ามึงมองน้องเค้า ใช่มั้ยไอ้คิม”

     “อืม”

     “อืมอะไรของมึง มึงก็อีกคน พวกมึง2คนไปนั่งกับน้องเค้าเถอะ กูนั่งคนเดียวได้”

     พอไอ้คชามันพูดจบมันก็ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายผม 2 คนที่เอาแต่มองไปยังโต๊ะของน้ำอิง แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ แล้วปรายสายตามองไปยังเวทีด้านล่าง ผมนั่งดื่มไปมองไปทางโต๊ะน้ำอิงเป็นระยะจนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่

     อีกมุมหนึ่งของบาร์โต๊ะริมระเบียง

     หลังจากที่พนักงานนำเครื่องดื่มและอาหารที่สั่งมาเสิร์ฟฉันกับน้ำฟ้าก็ยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มทันที ฉันสั่งที่แอลกอฮอล์ไม่แรงมากแต่ถ้าดื่มไปเยอะก็เมาได้เหมือนกันแล้วฉันนานๆ จะออกมากับเพื่อน จึงดื่มได้ไม่ค่อยเยอะเพราะฉันไม่ค่อยได้ดื่มเดี๋ยวจะเมา แล้วต้องคอยห้ามน้ำฟ้าด้วยเพราะเราขับรถมาเองจะเรียกรถก็กลัวอีก ฉันนั่งพูดคุยเรื่องต่างๆ กับน้ำฟ้าไปเรื่อย การมีเพื่อนให้คอยปรึกษาคอยเล่าสู่การฟังมันก็รู้สึกดีอย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเก็บเรื่องราวต่างๆ ไว้ในใจคนเดียว คุยไปดื่มไปจนฉันเห็นน้ำฟ้ากระดกถี่เกินไปแล้วฉันจึงเอ่ยกับน้ำฟ้า

     “ฟ้าดื่มเยอะไปแล้ว เดี๋ยวก็เมาหรอก เมาไม่ขับนะฟ้า”

     “ยัยน้ำอิงนี่ใคร น้ำฟ้าคอทองแดงจ่ะ”

     “คอทองแดงอะไร หน้าเริ่มแดงตาหวานเยิ้มแล้วนะ”

     “เราไหว ยังไม่เมาหรอกน่า แค่กรึ่มๆฮ่าๆๆ”

     “ฟ้าเราว่าฟ้าน่าจะขับไม่ไหวแล้วนะ คืนนี้คงต้องกลับแท็กซี่”

     “ไม่เอาหรอกอิง น่ากลัวเริ่มดึกแล้วด้วย”

     “งั้นรอฟ้าสร่างเมาสักหน่อยเราค่อยกลับกันก็ได้ ไปห้องน้ำหน่อยมั้ย”

     “ไม่เป็นไรหรอก อิงจะไปมั้ยเดี๋ยวเราไปเป็นเพื่อน”

     “ไม่ไปจ้ะ เรายังไม่รู้สึกปวดฉี่เลย”

     น้ำฟ้าพยักหน้าตอบรับคำตอบของฉันแล้วก็หันไปสนใจอาหารที่อยู่บนโต๊ะต่อ นั่งฟังเพลงจิบเครื่องดื่มไปพลางๆ อยู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ฉันกับน้ำฟ้าต่างคนต่างจับที่กระเป๋าของตัวเองว่าเป็นของใคร

     ‘ครืด ครืด ครืด’

     “ของเราเองอิง”

     ฟ้าพูดพร้อมโชว์โทรศัพท์ที่ดังและสั่นอยู่ในมือให้ฉันดู ฉันจึงหยุดควานหาโทรศัพท์ของตัวเองในกระเป๋าเพราะคิดว่าป้าโทรหา เพราะส่วนมากก็มีแค่ป้ากับฟ้าเท่านั้นที่โทรหาฉันบ่อยสุด เห็นดังนั้นฉันก็มองไปทางฟ้าที่กดรับโทรศัพท์อยู่

     "ฮัลโหลค่ะ”

     “…………”

     “ฮัลโหลค่ะ ได้ยินมั้ยคะ”

     เนื่องจากบริเวณนี้เสียงเพลงค่อนข้างที่จะเสียงดังทำให้น้ำฟ้าไม่ได้ยินเสียงปลายสายจึงหันมามองทางฉันแล้วพูดบอกกับฉันก่อนจะลุกเดินออกไปอีกทางหนึ่งเพื่อไปหาที่คุยโทรศัพท์

     “อิงเดี๋ยวเราไปคุยโทรศัพท์ทางนู้นก่อนนะ”