ตอนที่ 26

     “ดูแลตัวเองด้วยนะฟ้า”

     น้ำฟ้าหันมาทำมือว่าโอเคบอกฉันแล้วหันหลังก้าวเดินออกไปจากโต๊ะทันทีฉันมองเพื่อนเดินไปจนลับสายตา แล้วหันกลับมามองแก้วเครื่องดื่มมองแก้วในมืออยู่พักนึง แล้วยกขึ้นดื่มจนหมดแก้วในเวลาอันรวดเร็ว ฉันก็ดื่มหมดไปหลายแก้วจนตอนนี้ก็รู้สึกมึนๆ กรึ่มๆ แล้วเหมือนกัน ฉันนั่งคิดอะไรไปเพลินๆ อยู่ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยทักขึ้น

     “สวัสดีครับมาคนเดียวเหรอ ผมขอนั่งด้วยคนสิ”

     อยู่ๆ ก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มายืนอยู่ตรงหน้าและเอ่ยขอนั่งโต๊ะกับฉันฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายตรงหน้า ในใจฉันตอนนี้รู้สึกกลัวขึ้นมาเพราะหน้าตาผู้ชายคนนี้ดูเหมือนว่าจะเมามากแล้วและยังมองฉันด้วยสายตาแทะโลม มองแบบจงใจมองจนฉันรู้สึกหวาดกลัวและขยะแขยงสายตานั้น

     “เอ่อคือว่า….....”

     ฉันยังไม่ทันที่จะตอบเอ่ยอนุญาตเขาออกไปด้วยซ้ำ แต่ผู้ชายคนนั้นถือวิสาสะเดินเข้ามาใกล้ฉันและเอื้อมมือมาหมายจะจับที่แขนของฉัน ตอนนี้ฉันตื่นกลัวมากไม่รู้จะทำยังไงต่อ เกิดอาการตัวสั่นเกร็งตอนนี้ฉันก็รู้สึกมึนๆ ด้วย เกิดความรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ จนก้าวถอยหลังไปชิดกับริมขอบระเบียงอีกแค่นิดเดียวที่ผู้ชายคนนั้นหมายจะเอื้อมมือมาจับฉันแต่ก็มีมือของใครบางคนกระชากแขนของผู้ชายคนนั้นจากทางด้านหลังอย่างแรง

     หมับ ผู้ชายคนนั้นเซไปตามแรงกระชากจนล้มลงไปกองที่พื้นเพราะมีอาการมึนเมาจนทรงตังเองไม่อยู่แล้วเงยหน้าขึ้นมามองคนที่กระชากแขนตัวเองแล้วเอ่ยออกมาอย่างหัวเสีย

    “ใครดึงกูวะ”

     “กูเอง”

     “คุณแพกซ์”

     ฉันเอ่ยเรียกผู้ชายตรงหน้าด้วยหน้าตาตื่น ฉันตกใจมากที่เป็นเขาไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่และอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ด้วย ฉันยิ่งทำตัวไม่ถูกกับบุคคลตรงหน้าที่มองฉันเหมือนไม่พอใจ

     “มึงมาเสือกอะไร”

     “อย่ามาเสือกยุ่งกับคนของกู”

     พูดจบผมก็ก้มลงไปจับที่คอเสื้อของมันแล้วมองมันด้วยสายตาเอาเรื่องที่มันกล้ามาคิดไม่ดีกับยัยเด็กน้ำอิง ผมเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างมันนั่งมองน้ำอิงตั้งแต่แรกมันรอจังหวะที่น้ำอิงนั่งอยู่คนเดียวมันเลยเดินมาหาหวังจะทำอะไรที่ไม่ดีกับเธอ แค่ผมเห็นมันเดินเข้ามาหาน้ำอิงผมก็รู้สึกหัวร้อนแล้ว แค่มีคนมองเธอผมยังหงุดหงิด ผมเลยรีบลุกออกจากโต๊ะตรงมากระชากมันออกให้ห่างจากเธอ เพื่อนผมคงงงว่าผมลุกไปไหนเพราะนั่งดื่มด้วยกันอยู่ดีๆ ผมก็ลุกมาแบบไม่บอกกล่าว แต่ตอนนี้พวกมันคงรู้แล้วว่าผมลุกไปไหน เพราะตอนนี้พวกมันเดินมาทางผมด้วยกลัวว่าผมจะกระทืบไอ้นี่ตาย

     “ไอ้แพกซ์พอ”

     “ไสหัวไปถ้ามึงไม่อยากตายคาตีนกู”

     ผมปล่อยมือจากคอเสื้อแล้วผลักมันลงไปที่พื้นอย่างแรงด้วยอารมณ์ร้อน พอมันหลุดจากพันธการจากผมมันก็รีบตะลีตะลานล้มลุกวิ่งออกไปจากตรงนี้ทันทีด้วยความกลัวเพราะผมมีกัน3คนคงกลัวพวกผมกระทืบมันตาย พอไอ้เวรนั่นวิ่งหายไปจากสายตา ผมหันมามองที่น้ำอิงที่ยืนตัวสั่นมองมาที่ผมอยู่

     “ขอบคุณนะคะคุณแพกซ์ที่ช่วยอิง”

     “ถ้ารู้ว่าดูแลตัวเองไม่ได้ วันหลังก็ไม่ต้องมาที่แบบนี้ แล้วนี่ป้าเธอรู้มั้ยว่าหลานสาวมาเที่ยวที่แบบนี้”

     ผมพูดว่าเธอด้วยความดุดันที่เธอมาเที่ยวที่แบบนี้ แถมยังดูแลตัวเองไม่ได้อีก ยังอยากจะมาที่แบบนี้อีกถ้าบังเอิญผมไม่ได้มาเที่ยววันนี้เธอจะเป็นยังไงแค่นึกถึงเหตุการเมื่อครู่นี้เหมือนมีใครเอาไฟมาสุมไว้ที่บนหัวผมเพราะตอนนี้ผมหัวร้อนมาก ผมจ้องมองหน้าเธอแบบไม่ละสายตาเพื่อรอฟังว่าเธอจะตอบผมแบบไหน

     “อิงขออนุญาตป้าแล้วค่ะ อิงกับเพื่อนแค่มาฉลองหลังสอบเสร็จแค่นั้นเองค่ะ ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ด้วย ขอโทษที่ทำให้คุณเสียเวลาและลำบากด้วยนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”

     ฉันเอ่ยพูดกับเขาน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้และยกมือไหว้เข้าด้วยความรู้สึกที่น้อยใจ ทำไมเขาต้องว่าเธอขนาดนี้ด้วยแค่มาฉลองกับเพื่อนเองใครจะคิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้กัน ฉันยกมือไหว้เขาเสร็จก็ยืนก้มหน้าเอามือผสานกันไว้แน่น เหมือนน้ำตามันจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องฮึบไว้

     “ไอ้แพกซ์มึงจะดุน้องเขาทำไมวะ แค่นี้น้องเค้าใจเสียมากแล้ว”

     “คืออิงผิดจริงๆ นั่นแหละค่ะ วันหลังอิงจะไม่มาที่แบบนี้อีกแล้วค่ะ”

     ฉันบอกออกไปแบบนั้นกับเขาแบบตัดพ้อ ต่อไปฉันคงไม่มาเที่ยวที่แบบนี้แล้วล่ะ กลัวว่าจะมีเหตุการณ์แบบวันนี้อีก เพราะครั้งต่อไปเธออาจจะไม่โชคดีแบบครั้งนี้ที่เขาเข้ามาช่วยไว้ทัน

     ผมมองหน้าเธอที่พูดบอกออกมาแบบนั้นผมรู้ว่าเธอพูดประชดผม ผมก็แค่เป็นห่วงเธอแทนป้าของเธอถ้าหลานสาวเกิดพลาดท่าเสียทีไป ป้าเธอคงเสียใจมาก ยังดีที่วันนี้ที่เธอมาเที่ยวที่เดียวกับผม ผมเห็นแก่คนแก่ต่างหากล่ะ