ตอนที่ 15 อาการทางจิตหรือพิษราคะ

นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่คฤหาสน์หลังนี้ สิ่งที่เอกสัมผัสได้จนชินชาคือความห่างเหินของผู้เป็นพ่อ แม้จะรู้ว่าพ่อรักเขามากเพียงใด แต่เสี่ยใหญ่ก็มักจะใช้เวลาในยามค่ำคืนอยู่กับน้าศรีนวลเสียมากกว่า และในทุกค่ำคืนที่แสนเงียบสงัด เสียงกรีดร้องครวญครางของน้าศรีนวลมักจะดังแว่วมาถึงหอคอยแห่งความเหงาของเขาเสมอ

ในวัยเด็ก เอกเคยตั้งคำถามด้วยความไร้เดียงสาและเป็นห่วง "ผมได้ยินเสียงน้าศรีนวลร้องเหมือนเจ็บปวดทุกคืนเลยครับ น้าเป็นอะไรหรือเปล่า ให้ผมบอกคุณพ่อพาไปหาหมอไหมครับ?"

คำตอบที่ได้รับกลับมาพร้อมรอยยิ้มปริศนาคือ "มันไม่ใช่เสียงของความเจ็บปวดหรอกจ้ะเอก... แต่มันคือเสียงของความสุขต่างหาก หนูเป็นเด็กที่หน้าตาดีนะลูก ถ้าโตขึ้นหนูต้องหล่อมากแน่ๆ และเมื่อถึงวันนั้น... อย่าลืมน้าคนนี้ แล้วทำให้น้ามีความสุขบ้างนะ"

เวลาผ่านไป... เด็กชายในวันนั้นเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างล้นเหลือ ขณะที่น้าศรีนวลในวัย 46 ปี กลับกลายเป็นสาวใหญ่ที่ยังคงความเซ็กซี่และสะพรั่งไม่เสื่อมคลาย ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ดูสมบูรณ์แบบ เธอต้องเผชิญกับอาการจิตเวชที่เป็นผลกระทบจากอดีต ไฟราคะในกายเธอโชติช่วงรุนแรงกว่าคนปกติหลายร้อยเท่า เธอถูกเสี่ยใหญ่ใช้เป็นวัตถุทางเพศ เพื่อสนองตัณหาวิปริตมาอย่างยาวนาน ไม่ว่าจะเป็นการแอบใช้ไข่สั่นควบคุมเธอในพื้นที่สาธารณะ หรือการทรมานด้วยความเสียวซาบซ่านเพื่อทำลายศักดิ์ศรี จนเธอเกือบจะกลายเป็นนังร่านที่ขาดเซ็กส์ไม่ได้

แต่ในวันนี้... สายตาที่เธอมองเอกนั้นเปลี่ยนไป อาการกระหายอยากของเธอรุนแรงขึ้นทุกครั้งที่สบตาชายหนุ่มที่เธอเห็นมาตั้งแต่เด็ก

"น้าศรีนวลครับ... วันนี้คุณพ่อไม่อยู่หรือครับ?" เอกถามด้วยความเคารพ เขาเรียกเธอว่าน้าเสมอมา เพราะพ่อเคยสั่งไว้ด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เธอไม่คู่ควรจะเป็นแม่ของแก" โดยไม่เคยอธิบายเหตุผล

"เขาไปสังสรรค์กับเพื่อนน่ะจ้ะ มืดค่ำนั่นแหละถึงจะกลับ" ศรีนวลตอบพลางข่มอาการสั่นสะท้านที่เรียวขา ความเปียกชื้นที่ร่องสวาทเริ่มจู่โจมเธออย่างรุนแรงเพียงแค่ได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่ม เธอพยายามหักห้ามใจไม่ให้จ้องมองเป้ากางเกงของเขาอย่างหิวกระหาย

"ครับ... งั้นผมขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะครับ แล้วเราค่อยมาทานมื้อค่ำกัน"

ทันทีที่เอกลับสายตา ศรีนวลรีบตรงดิ่งเข้าห้องส่วนตัวและล็อกกลอนอย่างแน่นหนา เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันลับที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดซึ่งเธอแอบติดตั้งไว้ในห้องน้ำของเอก ภาพที่ปรากฏคือร่างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน มัดกล้ามที่ดูแข็งแกร่ง และท่อนเอ็นขนาดมหึมาที่ดูสะอาดสะอ้านและทรงพลัง

"เอกจ๋า... เมื่อไหร่เธอจะกินน้าสักที น้าอยากโดนเอกเหลือเกิน..." เธอรำพึงเสียงพร่าพลางสอดมือเข้าไปขยี้จุดสงวนของตนเองอย่างรุนแรง จินตนาการถึงสัมผัสจากชายหนุ่มในจอภาพ มือข้างหนึ่งบีบคลึงเต้าทรวงอวบ สลับกับความสั่นกระตุกของร่างกายที่กำลังจะถึงจุดสุดยอด เธอระเบิดอารมณ์ออกมาจนร่างเปลือยเปล่าหอบพยศอยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อน

เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็เข้าจู่โจม เธอรังเกียจตัวเองที่คิดไม่ซื่อกับเด็กที่เลี้ยงมากับมือ แต่อีกใจกลับร่ำร้องว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะดับกระหายนี้ได้ตลอดกาล เธออาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีที่สุดก่อนจะลงไปเผชิญหน้ากับเขาที่โต๊ะอาหาร

"ทานข้าวกันเถอะจ้ะน้าหิวแล้ว"

"ครับคุณน้า"

บรรยากาศในมื้อค่ำเต็มไปด้วยความสงบนิ่งที่แฝงไปด้วยความกดดัน จนกระทั่งกลางดึกเมื่อเสี่ยใหญ่กลับมาถึง ศรีนวลจึงรีบโผเข้าหาเขาเพื่อปลดปล่อยความฟุ้งซ่านที่อัดอั้นมาตลอดทั้งวัน อย่างน้อย... การกระทำนี้ก็ช่วยให้เธอไม่ต้องกลายเป็นบ้าเพราะความโหยหาในตัวบุตรบุญธรรมของสามีไปมากกว่านี้