บทที่ 3 เป็นไข้ 1

             ซีอั่นไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องมาใช้ชีวิตกลายเป็นพวกแอบมอง คนที่เขาแอบมองอยู่นั้นจะเป็นใครได้เล่า นอกจากเฟยห่วงและซีห่าว

            ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่ได้น่าห่วงอย่างที่คิดเอาไว้  อย่างไรนะหรือ ก็เพราะ....บุตรชายของสกุลซีนั้น กำลังหัวเราะหัวใคร่กับผู้เป็นมารดาอย่างถูกอกถูกใจ 

            ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจอันแข็งกร้าวของบุรุษอย่างซีอั่นหวั่นไหว  นี่คงเป็นสิ่งที่เจ้าตัวน้อยปรารถนามาตลอดสินะ  แต่ไหนแต่ไรเจ้าซีอั่นโหยหาความรักจากมารดาเสียเหลือเกิน ครั้นในอดีตนางมักจะไล่บุตรชายและไม่ต้องการพบหน้า น้ำนมสักหยดนางก็ไม่ปรารถนาให้ลูกน้อยได้ดื่มกิน 

            เขาแค้นเคืองในตัวของเฟยห่วงไม่น้อย มายามนี้นางทำราวกับอดีตไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น อีกทั้งเจ้าซีห่าวก็ไม่เคยถือโทษโกรธมารดา

            อย่างไรได้เล่า เด็กน้อยอย่างไรแล้วก็คือเด็ก..... เขานึกโกรธบุตรชายหรือน้อยใจบุตรก็นับว่าเป็นบิดาที่ไม่เอาไหนเสียเลย เขาได้แต่สั่งให้พ่อบ้านหมิงซู่คอยจับตาดูสองแม่ลูกอยู่ไม่ห่าง  เขามิอาจไว้วางใจได้เลยสักนิดว่าเฟยห่วง นางมารจะมาแสร้งทำดีกับบุตรชายเพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่

            เข้าสู่ยามค่ำปลายของยามโหย่ว (17.00-19.00น.)  เฟยห่วงก็เห็นว่าเจ้าอ้วนที่กำลังขะมักเขม้นกับการหยดเมล็ดพันธุ์ ด้วยความพยายามที่ไม่ลดละเลยสักนิด 

            เด็กคนนี้ช่างเป็นเด็กที่มีความมานะตั้งแต่ยังเยาว์เสียเหลือเกิน.... เฟยห่วงมองลูกชายก็ยื่นมือไปเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเจ้าก้อนแป้ง

            “หิวข้าวหรือยัง”  เฟยห่วงเอ่ยถาม

            ซีห่าวถูกสั่งสอนจากบิดาเกิดเป็นบุรุษนั้นต้องอดทน  แม้ท้องน้อยจะหิว....แต่กลับส่ายหน้า 

            ก๊อก.....

            “หิวแล้ว ยังจะส่ายหน้าอีก ปะ เราไปกินข้าวกัน”   เฟยห่วงยิ้มก่อนจูงมือป้อม ๆ ของเด็กน้อยไปที่ห้อง ก่อนจะสั่งให้บ่าวนำอาหารมาให้เจ้าตัวน้อย  

            มาถึงเฟยห่วงก็จับเจ้าตัวอ้วนอาบน้ำเสร็จ ก่อนจะแต่งตัวด้วยอาภรณ์ใหม่.... กลิ่นกำยานหอมกรุ่นไปทั่วห้อง เด็กน้อยมองผู้เป็นมารดาตาใส ทว่ากลับมีสิ่งผิดปกติหน้าแดงก่ำ

            “เป็นอะไรไป หือ...” เฟยห่วงเอ่ยปากถามเด็กน้อย

            “เปล่าขอรับ”  ซีห่าวส่ายหน้า เฟยห่วงรับรู้สึกสิ่งปกติที่เกิดขึ้น ไยนางจะไม่รู้ว่าเด็กน้อยกำลังปิดบังบางอย่าง ซีห่าวคงเป็นเด็กที่ถูกเลี้ยงด้วยความเข้มงวดของบิดาสินะ แถมยังต้องมาเจอมารดาผู้ใจร้ายอย่างเช่นนางอีก

            บ่าวรับใช้ก็รีบยกอาหารเป็นของโปรดเจ้าตัวอ้วน  เป็นไปอย่างที่คาดเมื่อเห็นอาหารเป็นซาลาเปา กับปลานึ่ง ซีห่าวก็ตาวาว น้ำลายไหลออกมา 

            “ท่านแม่ขอรับ”

            “อะไร เจ้าจะอ้อนข้าอยากได้อะไรอีก”  เฟยห่วงหัวเราะหึ ๆ ในลำคอ  กับแววตาออดอ้อนของเด็กน้อย ตัวน้อยถึงเพียงนี้ แต่กลับอ้อนมารดาเก่งเสียเหลือเกิน 

            “ข้าอยากนอนกับท่านแม่”

            “ได้อยู่แล้ว งั้นกินเถอะ ดูพุงเจ้าสิคงหิวมากสิท่า” เฟยห่วงหยิบซาลาเปามายื่นให้บุตรชายที่มองนางตาใส เจ้าหนูก็อ้าปากงับทันที 

            “กินเยอะ ๆ นะ เจ้าจะได้โตเร็ว ๆ”

            “ขอรับ”  ซีห่าวขานรับพร้อมกับกัดซาลาเปาไส้เผือก   ก่อนมือน้อย ๆ หยิบซาลาเปาอีกลูกยื่นมาให้แม่ 

            “เสี่ยวห่าวของแม่ เจ้าน่ารักเสมอ”  

            สองแม่ลูกช่างดูมีความสุขเสียเหลือเกิน ต่างจากบางคนที่นั่งไม่ติดพื้น บุตรชายของเขาอยู่เรือนนอนฝั่งซ้าย ส่วนเขานั้นอยู่เรือนนอนฝั่งขวา กับนางแยกกันอยู่ตั้งแต่แยกเฟยห่วงตั้งครรภ์เจ้าซีห่าว 

            เขาไม่อาจสงบใจของตนเองได้เลยสักนิดเต็มไปด้วยความกังวลใจเสียเหลือ  สุดท้ายแล้วซีอั่นก็ทนอาการคิดถึงลูกน้อยไม่ไหว ต้องเดินออกมาจากเรือนนอนฝั่งซ้ายที่เขาไม่อยากจะย้ำกรายเข้ามาสักเท่าไหร่นัก   ถ้าไม่ใช่เพราะบุตรชายอันเป็นที่รักติดแม่ เพราะตั้งแต่วันนั้นซีห่าวก็เอาแต่ติดมารดามาบอกเขาว่า ท่านแม่เปลี่ยนไปแล้ว

            ท่านแม่รักซีห่าวแล้วขอรับ