Share

บทที่ 11/1 หนอนบ่อนไส้

last update publish date: 2026-08-02 22:24:04

“อาพลบ ลื้อแก้ไขเรื่องไม้ไปถึงไหนแล้ว”

ชิงพลบตอบอย่างสงบ “เจรจาอยู่ครับ”

หลายวันก่อนปางไม้มีการขนย้ายไม้พะยูงล็อตใหญ่ประจำปี ซึ่งเป็นล็อตใหญ่ที่สุดและมีมูลค่าทางการค้ามหาศาลเกินกว่าจะทำใจเย็นได้เมื่อสินค้าครึ่งหนึ่งติดอยู่ที่ด่านชายด่านไทย-พม่า เนื่องจากปัญหาความไม่สงบในประเทศต้นทาง

ทั้งนี้ ไม้ครึ่งหนึ่งที่ชิงพลบอุตส่าห์เจรจาจนลำเลียงข้ามมาได้ยังถูกตำรวจบุกยึดเพราะมีคนแอบสอดไส้ไม้ต้องห้ามในตู้คอนเทนเนอร์

ชิงพลบให้ราตรีไปคุยกับทางตำรวจแล้ว เคราะห์ร้ายที่สารวัตรผู้มาใหม่ปฏิเสธรับเงิน ทั้งยังขู่ว่าจะแจ้งข้อหาเพิ่มเติมหากยังไม่หยุดติดสินบน

“แค่เจรจาหรือ ขืนชักช้าพวกเราคงต้องเสียเงินค่าปรับ”

“ผมทราบ แต่ตอนนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเท่านี้”

จางเหลียนมองปราด ไม่ค่อยพอใจในคำตอบ “ลื้อเคยทำได้ดีกว่านี้”

ชายชราไม่สนว่าต้องใช้วิธีการใดเพื่อจัดการปัญหาเรื่องนี้ เขาสนใจเพียงผลลัพธ์

แม้จะถูกกดดันทว่าชิงพลบยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ ในขณะที่แต่ละคนเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ พลางหาจังหวะแทรก “ผมสัญญาว่าจะแก้ปัญหาให้ได้ภายในสามวัน”

เมื่อเขาเอ่ยประโยคนี้ สีหน้าจางเหลียนสงบขึ้น

“ทำให้ได้แล้วกัน”

ไม้ล็อตใหญ่มีมูลค่ามหาศาล หากปล่อยให้ถูกตำรวจยึด คงกลายเป็นความเสียหายใหญ่หลวงที่ยากจะประเมินค่า

“หากคุณพลบรอบคอบกว่านี้ เรื่องนี้คงไม่เกิดขึ้น” หนึ่งในคณะกรรมการการศึกษาของจังหวัดเอ่ยพูดอย่างหงุดหงิด

ชิงพลบยกยิ้มน้อยๆ เขาไม่แยแสพวกเหลือบไรหรอก

“คุณมองผมเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!” อีกฝ่ายเดือดดาล

“เอาหนาๆ เวลานี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันเองใช่มั้ยครับคุณท่าน” เรื่องผลประโยชน์ไม่เข้าใครออกใคร หากการขนย้ายไม้พะยูงไม่เรียบร้อย พวกเขาจะสูญเงินเปล่าไปหลักล้านล้าน

จางเหลียนเอ่ย “สารวัตรที่มาใหม่อีเป็นคนยังไง”

“จองหอง สงสัยต้องออกโรงสั่งสอนเสียหน่อยครับท่าน”

“ลื้อคิดยังไงอาพลบ”

“ผมไม่ถนัดเรื่องนี้ คงต้องลำบากให้คุณหม่าช่วยจัดการแทน”

หม่าติงอี้ฟังออกว่ากำลังถูกเหน็บแนมเรื่องที่เคยทำในอดีต

“เรื่องสารวัตรคนใหม่ อาจจัดการยากนิดนึงครับท่าน บิดาเขาเส้นใหญ่ หากเราทำอะไรไม่ระวัง เรื่องอาจแย่ลง” ผู้กำกับการทั้งขู่ทั้งบังคับ แต่สารวัตรพีรพัฒน์ยังหน้ามึนไปบุกยึดล็อตไม้พะยูง ทำเอาเขาเกือบเอาตีนก่ายหน้าผาก

“แทนที่จะเอาแต่สนใจสารวัตรคนใหม่ ผมแนะนำให้รีบหาตัวหนอนบ่อนไส้ก่อนดีกว่า”

“คุณหมายความว่ายังไง”

ชิงพลบมองกราดไปรอบโต๊ะก่อนหยักยิ้ม “ไม้สักคงไม่ได้เดินมาเรียงตัวนอนอยู่ในล็อตไม้พะยูงหรอกครับ”

การก้าวขึ้นมารับตำแหน่งใหญ่ของชิงพลบสร้างความไม่พอใจให้กับหลายๆ ท่าน ตลอดสองปีมานี้มีแต่คนรอซ้ำรอเปลี่ยนมืออย่างกระเหี้ยนกระหือรือ บางคนก็แสดงออกชัดเจน บางคนก็เก็บงำความคิดความรู้สึกไว้ในส่วนลึก แต่ไม่ว่าใครที่ทำแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการทุบหม้อข้าวตนเอง

“แต่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเอง” ชิงพลบให้ความมั่นใจ

จางเหลียนพยักหน้าน้อยๆ เขารู้ว่าเรื่องนี้มีหนอนบ่อนไส้ แต่เมื่อชิงพลบไม่พูด เขาก็ไม่อยากพูด อยากจะรู้เหมือนกันว่าชิงพลบจะจัดการกับหนอนบ่อนไส้ตัวนี้ยังไง

ทั้งเขาจะสามารถเอาไม้พะยูงทั้งล็อตกลับมาได้หรือไม่

“คุณพลบยืนยันขนาดนี้ ผมก็สบายใจแล้ว” ผู้พูดชื่อธเนศ อธิบดีกรมป่าไม้ที่มีหน้าตาคนหนึ่งของจังหวัด

“ผมพูดได้ทำได้อยู่แล้ว”

จางเหลียนจิบชาเงียบๆ โดยไม่เอ่ยคำใดอีก

ครั้นเมื่อหมดธุระ ชิงพลบขอตัวกลับก่อน

นัยน์ตาคมเฉี่ยวลุ่มลึก เขาอยากรู้จริงๆ จะมีใครเดาออกหรือเปล่าว่าไอ้หนอนบ่อนไส้คนนั้น…คือเขาเอง

ชิงพลบเป็นคนสอดไส้ไม้ต้องห้าม เพื่อยุให้พวกเขาระแวงกันเอง

ประมาณเที่ยงคืน เสียงสนทนาจากเครื่องดักฟัง ดังมาให้ได้ยิน

“ท่านคิดว่าเรื่องสอดไส้ไม้พะยูงเป็นฝีมือใครครับ”

ธเนศ “เดายาก ใครจะกล้าทำแบบนั้นกัน” ต่อให้จะอยากแทงข้างหลังชิงพลบขนาดไหนก็ไม่น่าจะทำตอนนี้

“นั่นสิครับ หรือจะเป็นฝีมือไอ้พลบมันเอง”

“เขาจะทำอย่างนั้นทำไม ทำแล้วตัวเองก็เดือดร้อน”

“ว่าไม่ได้หรอก ชิงพลบมันเป็นคนซับซ้อน มันคิดเชี่ยอะไรอยู่ในหัวใครจะไปรู้”

“ถึงอย่างนั้นก็คงไม่หาเห่าใส่หัวตัวเองขนาดนี้หรอกมั้งครับ”

“อย่างงั้นแล้วมันเป็นฝีมือใครกัน” ชัยวุฒิครุ่นคิด

“อาจจะเป็นฝีมือไอ้ตำรวจใหม่ที่พึ่งมาก็ได้ แต่มันก็น่าสงสัยอยู่ดี ไอ้ชิงพลบมันรอบจัดจะตาย คราวนี้พลาดได้ไง”

“ไม่เคยได้ยินเหรอ สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง แต่ฉันคิดว่าคนในของเราอาจเป็นหนอน ร่วมมือกับไอ้สารวัตรใหม่อะไรนั่น” เรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีทางเป็นฝีมือคนนอกได้ มันจะต้องเป็นคนในนี่แหละ แต่ใครจะทำ เรื่องนี้ไม่มีใครรู้

“บางทีเราคงต้องสั่งสอนมัน เหมือนที่คุณหม่าสั่งสอนไอ้สารวัตรเมื่อหลายปีก่อน”

“ผมจำได้แม่น สารวัตรอะไรนั่นตายคาที่เลยมั้ง”

เมื่อใดก็ตามที่มีคนพยายามตั้งตนเป็นศัตรูกับจางเหลียน คนผู้นั้นจะถูกเก็บเงียบๆ

มือแกร่งกำเครื่องรับเสียงแน่น นัยน์ตาคมเฉี่ยวโชนแสงเรืองรอง

ชิงพลบสาบาน เขาจะสังหารหม่าติงอี้ด้วยมือของเขา!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   ตอนพิเศษ

    ‘วันนี้มีสัมภาษณ์งาน อาจจะกลับค่ำหน่อยนะคะ’ ชิงพลบอ่านทวนข้อความเธอนับสิบครั้งได้ตั้งแต่ที่เธอส่งมาตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่านาฬิกาคนเราไม่เท่ากันหรือเปล่า ทำไมตอนนี้เข็มสั้นเขามันชี้ไปที่เลขสิบสองแล้วแต่ละพอยังไม่กลับมา ครั้นจะโทรไปตามหรือส่งข้อความไป เขาก็กลัวเธอคิดว่าเขาจู้จี้ ดังนั้นจึงได้แต่นั่งรอเงียบๆ ในบ้าน จวบจนเขาได้ยินเสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านรั้วบ้านเข้ามา เขารีบไปรอที่บันไดพร้อมกับซ่อนตัวในความมืด ด้วยนัยน์ตาวาววับ ละพอผลักประตูเข้ามาด้วยความระมัดระวัง เธอแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงทับเสื้อสูทสีครีม ชิงพลบหรี่ตา เพราะดูเหมือนวันนี้เธอจะสวยน่ารักเป็นพิเศษ ความรู้สึกหึงหวงพุ่งขึ้นมากลางอก เขาค่อยๆ เผยตัวออกมาในความมืด รวบร่างเธอมาไว้ในอ้อมกอด “พี่พลบ! เล่นอะไรคะเนี่ย” ละพอตกใจจึงปล่อยของร่วงหมด “ทำไมกลับดึกขนาดนี้ แน่ใจนะว่าแค่ไปสัมภาษณ์งาน” น้ำเสียงเขาเข้มงวด พลางรัดเธอแรงๆ “ก็ใช่สิ หนูก็บอกแล้วไง แล้วทำไมพี่ยังไม่นอนอีก มันดึกแล้วนะคะ” ชิงพลบเคาะหน้าผากเธอ พอได้กลิ่นน้ำหอมหวานๆ ก็แอบกลืนน้ำลาย “รู้ว่าดึกแล้วทำไมยังกลับดึกขนาดนี้” “หนูนอนดึกได้ไม่เป็นไร แต่พี่นอนดึกไม่ได้ พี่อา

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   20/4 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “แล้วยังไงคะ พี่ไปเจอเขาทำไม” ละพอเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะเข้าไปเกี่ยวข้องอะไรกับผู้มีอิทธิพลอีก (เรื่องนี้คุยทางโทรศัพท์ไม่สะดวก เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาถามได้มั้ย) “โถ ไม่เอาสิ หนูกำลังอยากรู้เลย อ่านกระทู้บนเน็ตอยู่เนี่ย เรื่องของบริษัทของเอริคที่ถูกฟ้องร้อง ดูท่าจะเป็นเรื่องใหญ่มาก” (ทำไมต้องสนใจเขาขนาดนั้นด้วย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราหรอกเขาก็แค่มาสะสางเรื่องในอดีต) “แสดงว่าเขาแค่มาและจะไปใช่มั้ยคะ” เธอละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจว่าเขามาเพื่อเก็บกวาดอิทธิพลที่หลงเหลือของจางเหลียนโดยเฉพาะแล้วจะไปเอง (ไม่แน่ใจเหมือนกัน เอริคเป็นคนเดายาก) “เขาไม่ได้คิดร้ายอะไรกับพี่ใช่มั้ย?” (ไม่จ้า) แม้จะไม่นับเป็นมิตร แต่ก็ไม่ใช่ศัตรูแน่นอน “ดีแล้วค่ะ ได้ยินแบบนี้หนูก็สบายใจ” (พี่ไม่ทำกายภาพแล้ว เดี๋ยวพี่ไปหา) “พี่มาหาไม่ได้ หนูอยู่หอ” ชิงพลบหัวเราะ (ถ้าพี่ต้องการสะอย่าง ไม่มีอะไรขวางพี่ได้หรอก) ละพอเฝ้ารอการมาเยือนของชิงพลบด้วยใจจดจ่อ เธออาบน้ำแต่งตัว อยู่ในชุดน้อยชิ้นที่เขาชื่นชอบ “สวยขนาดนี้ คิดจะทำให้พี่คลั่งตายเหรอครับ” นัยน์ตาโลมเลียมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ หนูจะทำให้พี่คลั่งตาย” ละ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/3 ดอกกุหลาบยังบานสะพรั่ง

    “ก็ได้ค่ะ สัปดาห์หน้าหนูจะไปหาพี่แน่ๆ สัญญาเลย” ละพอวางสาย เดินกลับเข้าไปหาเพื่อน กลางเดือนกรกฎาคม ละพอมีนัดทานข้าวกับพี่รหัส เธอส่งข้อความไปบอกชิงพลบเพื่อรายงานเขา เขาตอบกลับมาทันที ‘ทานให้อร่อยนะ’ “รอนานมั้ยคะพี่ ขอโทษที่สายนะคะ” ถึงจะรีบมาแค่ไหน แต่ก็สายจนได้ “ไม่เลย มาสิ มานั่งทานกันเถอะ คงจะหิวกันมากแล้ว” เขาผายมือไปเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เพราะข้างๆ มีเจจับจองแล้ว “งั้นไม่เกรงใจแล้วนะคะพี่ เร็วๆ พอนี่ รีบๆ นั่ง ฉันหิวจนแทบจะกินช้างม้าวัวควายได้ทั้งครอกแล้ว” “เจ เธอพึ่งผ่าไส้ติ่งนะ กินอาหารอ่อนๆ ได้อย่างเดียว” ละพอห้ามเมื่อเพื่อนตักน้ำจิ้มสามรสมารอท่า “แต่มาร้านชาบูแล้วไม่กินหมูกับน้ำจิ้มแซ่บๆ ได้ยังไงล่ะพอนี่” เจนจบกระเง้ากระงอด “เดี๋ยวเถอะ เดี๋ยวก็ได้กลับไปนอนหยอดน้ำเกลือเหมือนเดิมหรอก” เธอเปลี่ยนถ้วยน้ำจิ้มให้ทันที “โถพอนี่ ขอสักวันเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าตลอดสัปดาห์มานี่ฉันชอกช้ำแค่ไหน กินแต่ข้าวต้มก็ไม่ไหวปะ ใช่มั้ยคะพี่” คนที่ร้องโอดครวญว่ากำลังจะตายตอนไส้ติ่งแตกน่ะ หายไปแล้ว “เอาแค่พอประมาณแล้วกัน” เธอเลื่อนถ้วยน้ำจิ้มกลับไปให้ เจนจบกระดี๊กระด๊าดีใจยกใหญ่ รถยนต์คันห

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/2 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    เช้าวันถัดมาข่าวการปลิดชีพตัวเองภายในเรือนจำของจางเหลียนติดหน้าหนึ่งทุกสำนักข่าว พัศดีผู้เห็นศพคนแรกให้การว่าช่วงเวลาประมาณตีสามกว่าๆ เห็นความผิดปกติของจางเหลียนจากกล้องวงจรปิด ครั้นพอเร่งรีบไปดูก็พบว่าจางเหลียนเสียชีวิตแล้ว เขาตายเพราะโขกศีรษะกับพื้นแข็งๆ ในห้องขังจนตาย ตำรวจไม่คิดจะสืบสวนหาสาเหตุต่อ สรุปคดีเพียงว่าจางเหลียนเครียดจนฆ่าตัวตาย “พ่อคะ อาหารพร้อมแล้วพี่อาชิให้มาตามค่ะ” ละพอขึ้นมาเรียก บ้านหลังใหญ่ครึกครื้นขึ้นมากเมื่อคนในครอบครัวเดินทางมาเยี่ยมหา “แล้วหนูล่ะ?” “หนูทานทีหลังค่ะ ตอนนี้ต้องป้อนข้าวพี่พลบก่อน” พี่พลบ! ฟังแล้วหัสดินทร์แสลงหูนัก อย่างชิงพลบนะ แก่เกินจะเรียกพี่แล้ว! “ไอ้พลบแขนด้วนเหรอ หนูจะต้องไปปรนนิบัติพัดวีอะไรขนาดนั้น” หัสดินทร์รู้สึกว่าชิงพลบมันแอบปิดบังอะไรบางอย่างอีกแล้ว แต่เขายังไม่มีหลักฐานเลยไม่กระโตกกระตาก “โธ่ ก็พี่พลบยังไม่หายดีนี่ค่ะ ไปก่อนนะคะ” ละพอจับถาดอาหารตรงไปหาชิงพลบ เธอยกมือเคาะสองสามทีให้เขาทราบว่าเธอมาแล้ว ชิงพลบนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างเรียบร้อยด้วยรอยยิ้มกว้าง “ขอบคุณครับ” เขาอ้าปากรับอาหารอย่างสุขใจ กระทั่งละพอป้อนเรียบร้อยแล้วถ

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 20/1 ดอกกุหลาบบานสะพรั่ง

    ระยะเวลายี่สิบนาทียาวนานไม่รู้จบสิ้น ละพอลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบเร่งก่อนจะวิ่งฉิวเข้าบ้านชิงพลบโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ชิงพลบต้องอยู่ในบ้านแน่ๆ พวกจิ๊กซอว์เหล่านั้นพึ่งถูกวางขายไม่นานนี่เอง “มีอะไรกันหนู ทำไมวิ่งหน้าตั้งมาแบบนั้น” พฤกษ์เดินออกมารับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เขาอยู่ไหนคะ?!” ละพอจับมือคุณอาหมอมากุม “บอกหนูมาเถอะค่ะ เขาอยู่ที่ไหน หนูอยากเจอเขา ให้หนูเจอเขาเถอะนะคะ!” “หนู พลบเขา…” “หนูไม่เชื่อ! เขายังอยู่ หนูรู้สึกได้” คุณอาพฤกษ์มีท่าทีอึกอัก แต่สุดท้ายก็ยิ้มพ่ายแพ้แล้วเอ่ย “ดอกกุหลาบยังบานอยู่ ไปดูสักหน่อยสิ” กลิ่นดอกกุหลาบหอมระริน ละพอก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปทางสระ พุ่มดอกสีแดงสดยังคงบานสะพรั่งอย่างงดงาม ชิงพลบนั่งรับลมอยู่บนศาลา เขาสวมชุดสบายๆ ในมือแกร่งมีอาหารเม็ด ครั้นเขาโยนลงไปในน้ำ ฝูงปลาแหวกว่ายกันเข้ามาแย่งชิงอาหารกันจนน้ำสาดกระเซ็น ละพอผ่อนฝีเท้า เพื่อสังเกตการณ์ ก่อนจะพบว่านัยน์ตาชิงพลบไม่มองสิ่งใดเลย เหมือนเขามองไม่เห็น “คุณอาหรือครับ?” ละพอไม่ตอบ เธอยืนร้องไห้มองเขาเหมือนคนโง่ “ปล่อยผมไว้แบบนี้สักครู่เถอะ ผมไม่เซ่อซ่าตกสระหรอก” เพราะไม่มีเสียงตอบกลับ ช

  • คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+   บทที่ 19/3 ไม่ได้กลับขึ้นฝั่ง

    ละพอได้ยินมาว่าชิงพลบไม่ใช่หลานชายคนโปรด ความดื้อรั้นและหัวแข็งของเขาสร้างความบาดหมางให้เขาและคุณตา สุดท้ายชิงพลบออกจากบ้านไปอยู่เมืองนอกเมืองนาตั้งแต่เด็ก ทว่าด้วยความเป็นคนดื้อรั้น ไม่ยอมคน ทำให้ชิงพลบไปได้สวยในเส้นทางที่เลือกเดิน บางทีหากไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับน้องชายของเขา ชิงพลบคงกลายเป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรง หรืออภิมหาเศรษฐีไปแล้ว ชิงพลบยอมทิ้งชีวิตที่เขาก่อร่างสร้างตัวมาอย่างอุตสาหะเพื่อกลับมาแก้แค้นให้น้องชาย และเพื่อเธอ ละพอเดินมาหยุดอยู่ตรงห้องนอน ความเป็นชิงพลบยังคงซึมลึกอยู่ในเตียงและข้าวของเครื่องใช้ ราวกับเขาอยู่ที่นี่ และจากไปก่อนเธอจะมาเพียงไม่กี่นาที บนโต๊ะยังมีจิ๊กซอว์ที่เล่นค้างไว้ เขาคงชอบเล่น ในห้องมีงานที่เขาต่อครบถ้วนแล้ววางไว้สองสามภาพ “สวัสดีจ้ะ” ละพอหันไปตามเสียง ชายวัยประมาณห้าสิบปลายๆ แต่ดูอิ่มเอิบและสุขภาพดียืนยิ้มจนเห็นเส้นตีนกาอยู่ตรงกบประตู “สวัสดีค่ะคุณหมอ” ละพอพนมมือไหว้ “เรียกว่าอาก็ได้ อาเป็นอาของพลบกับเพลิง” ศาสตราจารย์พฤกษ์เป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของชิงพลบ เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นจิตแพทย์ชื่อดัง “พลบเล่าเรื่องหนูให้อาฟังบ่อยๆ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status