Chapter 22

| นารา |

วันจันทร์ วันเริ่มต้นสัปดาห์ ฉันตื่นแต่เช้าเพราะกลัวรถติด แต่สุดท้ายมันก็ติดอยู่ดี กว่าจะถึงออฟฟิศก็เกือบๆ แปดโมงครึ่ง เมื่อจอดรถเสร็จสรรพ จึงรีบวิ่งเข้าตึกเพื่อแตะบัตร

“นารา...นารา~”

ใครสักคนกำลังเรียกชื่อฉันอยู่ พอหันไปมองซ้ายมองขวาสองสามที ก็เจอต้นเสียงที่ตะโกนเรียกฉันดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล อ้อ...ไม่ใช่ใครที่ไหน ปวินเพื่อนฉันนั่นเอง

“นารา...เป็นไงบ้างวะคืนนั้น” ปวินวิ่งเข้ามาหา เอ่ยถามพลางโอบไหล่กอดคอ ลากฉันไปยังโถงลิฟต์

“พวกแกใจร้าย ทำไมปล่อยเราไปกับคุณการันต์” ฉันตอบกลับด้วยใบหน้าและน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ากำลังงอนอีกคนอยู่

“แหม...เราอยากจะแหมให้ยาวถึงเชียงใหม่ ก็ใครกันล่ะโทรเรียกเขามา พอมาถึงโต๊ะปุ๊บ เขาก็ดึงเอาตัวนาราไปเลย พวกเราจะทำอะไรได้อะ คุณการันต์เขาเป็นใคร!? เป็นเจ้านาย...เป็นบอสใหญ่ ใครจะกล้าหือวะ!? แล้วอีกอย่าง พวกเราคิดว่าเขาน่าจะรู้ว่าบ้านนาราอยู่ไหน” จากที่ฉันต้องเป็นคนบ่น กลับกลายเป็นอีกฝ่ายที่ชิงบ่นตัดหน้ายืดยาว

“เออๆ ช่างมันเหอะ ยังไงก็ขอบใจนะที่ช่วยอยู่เป็นเพื่อนเราอะ” ฉันพูดตัดบทแม้จะยังเคืองๆ เพื่อนตัวเองอยู่บ้าง พลางเอื้อมมือไปกอดเอวและตบหลังเพื่อนเบาๆ

“สรุป นาราไม่โดนไล่ออกใช่ไหม แน่ะ...หรือว่าคืนนั้นไปรุ่มร่ามอะไรกับเขารึเปล่าเนี่ย หรือว่าคุณการันต์เขา...” ปวินพูดกับฉัน พลางจับจ้องมองหน้าฉันอย่างจริงจัง

“จะบ้าเหรอ ใครจะกล้า” ใช่ค่ะ ฉันไม่กล้าหรอก แต่เป็นคุณการันต์เองนี่แหละ ที่เข้ามาทำรุ่มร่ามกับฉันแล้วฉันก็ดันสมยอมซะด้วยสิ

“ปวินลองคิดดู คนระดับนั้น เขาไม่ลงมายุ่งกับคนระดับพวกเราหรอก จริงมะ” ฉันพยายามเฉไฉ ชักจูงให้เพื่อนเห็นดีเห็นงามตาม

“เออ ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว นี่ก็กลัวโดนไล่ออกเหมือนกัน โทษฐานให้เจ้านายใหญ่มาดูแลลูกน้อง ฮ่าๆๆๆ”

เราพูดคุยหัวเราะขำขันกันอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนแยกย้ายกันขึ้นลิฟต์เพื่อไปทำงานชั้นใครชั้นมัน

และเมื่อถึงชั้นยี่สิบเก้า ฉันก็ต้องแปลกใจที่เห็นคุณการันต์นั่งอยู่ในห้องทำงาน กำลังเปิดดูเอกสารอะไรบางอย่าง คนบ้างานแห่งปีกลับมาแล้วจ้า ด้วยท่าทางและใบหน้าที่ดูเคร่งเครียด แล้วตอนนี้เขากำลังยกหูโทรศัพท์ ให้ตายเถอะ...แค่ท่ายกหูโทรศัพท์ยังเท่ได้ขนาดนี้

ก้นยังไม่ทันแตะเก้าอี้ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น ดึงสติฉันที่ล่องลอยให้กลับมา ฉันยกหูโทรศัพท์ขึ้นแนบกับหูตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยประโยคอะไรออกไป ปลายสายก็เรียกให้ฉันเข้าไปในห้องของเขาทันที

งานเข้าแต่เช้า ฉันคิดในใจ พลางเดินเข้าไปตามคำสั่ง

คุณการันต์เรียกให้ฉันเข้ามาเรียงเอกสารบนโต๊ะ ที่ตอนนี้เขาทำมันปะปนสะเปะสะปะไปหมด ก่อนลุกขึ้นยืนเดินไปหมุนปรับมูลี่ตรงกระจกด้านหน้า จากนั้นก็ล็อกประตูห้องทำงาน แล้วเดินเข้ามาสวมกอดฉันจากด้านหลัง

แขนแกร่งสอดผ่านเอวบางรั้งเข้ามาโอบกอด ก่อนคนข้างหลังจะกดจมูกลงดอมดมซุกไซ้เข้ามาตรงซอกคอและกกหูของฉัน

“คิดถึง” สั้นๆ ห้วนๆ สไตล์คุณการันต์ แต่ไอ้คำสั้นๆ ห้วนๆ และการกระทำตอนนี้ของคุณเจ้านาย มันกำลังทำให้ใจฉันวูบไหวระส่ำระสายไปหมด ไหนจะไอ้ความรู้สึกมวนๆ วูบวาบตรงท้องน้อยนี่อีก

ทั้งหน้าทั้งหูตอนนี้มันร้อนผ่าวแทบไหม้ ถึงแม้ตอนนี้มือฉันยังคงจัดแจงเอกสารบนโต๊ะ แต่นั่นไม่ได้ทำให้การจัดเอกสารของฉันดีขึ้นเลย หนำซ้ำยังมั่วกว่าเดิมไปอีก สติสัมปชัญญะของฉันตอนนี้เป็นศูนย์ เพราะกำลังเคลิบเคลิ้มกับปลายลิ้นและลมหายใจร้อนที่สัมผัสกับผิวกาย

“หอมจัง” คนข้างหลังพึมพำเบาๆ ก่อนจะดูดเม้มแรงๆ ที่ต้นคอหนึ่งที ทำฉันเสียวสะดุ้งวาบ ปล่อยมือจากเอกสารพวกนั้นให้มันปะปนกันไปอย่างไม่ไยดีอีกครั้ง

“คุณการันต์...อย่าค่ะ เดี๋ยวมันเป็นรอย” ฉันปรามเขาเบาๆ แต่ช้าไป  ฉันว่ามันเป็นรอยคิสมาร์คเรียบร้อยโรงเรียนการันต์ไปแล้วแหละ

“คนอื่นจะได้ไม่ต้องมายุ่ง...ผมหวง”

โอ้ใจเอย...ไปแล้วไปลับไม่กลับมา มาพูดแบบนี้กับฉันอีกแล้ว แถมยังมีมุมใหม่ที่ฉันไม่เคยเห็น คุณการันต์เวอร์ชั่นหึงหวงงั้นเหรอ!!

“ดิฉันไปทำให้คุณหวงตอนไหนเหรอคะ” ฉันถามอีกคนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความเสียวซ่าน ที่เขายังคงซุกไซ้วนเวียนยุ่งอยู่ตรงซอกคอของฉันไม่หยุด

“โถงหน้าตึกไง คิดว่าผมไม่เห็นเหรอ” คนข้างหลังกระซิบเบาๆ ข้างหู จนฉันอยากจะตะโกนบอกดังๆ สักสิบรอบ นั่นเพื่อนฉัน เพื่อนๆๆๆ ไม่ได้เป็นอะไรกัน เป็นแค่เพื่อนค่ะคุณเจ้านาย

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปากเถียงตอบ อีกคนก็เอามือจับล็อกที่คาง ค่อยๆ จับหน้าฉันเงยแหงนเอี้ยวไปสัมผัสกับริมฝีปากของเขา

แต่ครั้งนี้ริมฝีปากคู่สวยนั่นกลับบดขยี้ปากฉันรุนแรงมากขึ้นกว่าครั้งก่อนๆ ปลายลิ้นของเราทั้งคู่ไหลเลื่อนเข้าหากัน ต่างคนต่างตวัดตอบเป็นจังหวะรุกรับสลับกันไป ไม่รู้เป็นเพราะอารมณ์ หรือความหึงหวงกันแน่