Chapter 64

| นารา |

ฉันพาคุณซีอีโอเดินลงมายังห้องอาหารเดอ ลา คิวซีน ซึ่งเป็นห้องอาหารหลักของโรงแรม ระหว่างทางก็ถูกสายตาของเหล่าเพื่อนพนักงานหลายสิบคู่จ้องเขม็งตลอดทาง และเมื่อมาถึง…เราแยกกันตักอาหารตามแต่ที่ตัวเองต้องการ คุณการันต์ตักเสร็จก็เดินไปนั่งที่โต๊ะแล้ว แต่ในระหว่างที่ฉันกำลังเลือกหยิบผลไม้อยู่นั้น ใครบางคนก็สะกิดที่หลังเบาๆ และเอ่ยทักทายฉันขึ้นมา

“น้องนารา...วันนี้หยุดงานเหรอคะลูก” ฉันหันหลังกลับไปทางต้นเสียง เธอไม่ใช่ใครที่ไหน ‘เจ๊แหม่ม’ ผู้จัดการสาวสองของห้องอาหารแห่งนี้ ฉันจึงยกมือไหว้ทักทายแกเหมือนเช่นเคย

“ไหว้พระเถอะลูก”

“พอดีวันนี้นารารับแขกวีไอพีให้คุณเจสซี่อะค่ะ”

“หืม...คนไหน ทำไมเจ๊ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“คนนั้นอะค่ะ เขาพึ่งมาถึงเมื่อคืน” ฉันชี้ไปทางโต๊ะริมกระจกที่มีชายหนุ่มใส่เสื้อกล้ามสีฟ้านั่งทำหน้าหล่อๆ อยู่ตรงนั้น

“อ้าว...ตอนแรกเจ๊นึกว่าเขาเป็นเพื่อนนาราซะอีก เห็นคุยกันหนุงหนิง ดูสนิทกันม้ากมาก” สิ่งที่เจ๊แหม่มพูดทำให้ฉันได้แต่ยิ้มตอบกลับไป “เจ๊แอบถามหน่อย คุณเขามีแฟนรึยังคะเนี่ย งานดีมาก แซ่บเวอร์อะ คนนี้เจ๊ให้ร้อยเต็มสิบเลย”

“ถ้าเจ๊อยากรู้ เจ๊ก็ลองไปถามเขาสิ นาราก็อยากรู้ด้วยเหมือนกัน”

“เอ๊า…บ้าบอละน้องนารา ขืนไปถามแบบนั้น ถ้าคุณเจสซี่รู้มีหวังได้ไล่เจ๊ออกพอดี ไปรุ่มร่ามละลาบละล้วงกับแขกแบบนั้นไม่ได้...”

“มาเถอะเจ๊ เดี๋ยวนาราแนะนำให้รู้จัก ตอนคุยเจ๊ก็ทำเนียนถามๆ ไปนะ เจ๊คือความหวังของหมู่บ้าน”

สุดท้ายเจ๊แหม่มก็ยอมพ่ายแพ้ต่อความอยากเผือกของตัวเอง เดินตามฉันไปที่โต๊ะ ก่อนฉันจะแนะนำเธอกับคุณการันต์ พร้อมให้เธอแนะนำเรื่องอาหารของที่นี่ เพื่อประกอบข้อมูลก่อนตัดสินใจลงทุน อย่าลืมสิ...ว่าตอนนี้ฉันยังอยู่ในหน้าที่นะ

“แล้วนี่ คุณการันต์มาคนเดียวเหรอคะ”

“มาคนเดียวครับ”

“แหม่มก็นึกว่ามากับแฟน หล่อๆ แบบนี้คงมีแฟนแล้วสินะคะ”

ฉันแอบเห็นสายตาคุณการันต์เหลือบมองมาทางฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปตอบเจ๊แหม่ม

“ความจริงแฟนผมก็อยู่แถวนี้นะครับ แต่ตอนนี้เธอยังไม่สะดวกเท่าไร ไว้ถ้ามีโอกาสจะแนะนำให้รู้จักนะครับคุณแหม่ม”

“นั่นไง แหม่มว่าแล้ว หล่อๆ แบบนี้ต้องมีคนรู้ใจแล้วแน่ๆ”

ฉันตอนนี้แอบอมยิ้ม นี่แหละคือเหตุผลที่ต้องให้เจ๊แหม่มมาช่วยหลอกถาม เพราะฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ถ้ามีคนถามเขาเรื่องแฟน เขาจะตอบยังไง แต่คำตอบนี้ถูกใจฉันนะ…ฉันให้ผ่าน!!

หมดคำถามสุดท้าย เจ๊แหม่มจึงขอตัวไปดูแลงานของเธอต่อ ปล่อยให้เราสองคนนั่งกินข้าวเช้ากันไป

ตอนนี้คนตรงหน้าตักนู่นนี่ในจานตัวเองมาให้ฉันเยอะแยะเต็มจานฉันไปหมด จนฉันต้องยกมือขึ้นห้าม เพราะก็เริ่มจะอิ่มแล้วเหมือนกัน

“กินเยอะๆ นาราดูผอมไปมากเลยนะ”

“อือ ก็กินไรไม่ค่อยลง น้ำหนักลงไปเกือบห้าโลแน่ะ”

“เฮ้อ...ผมน่ะไม่เข้าใจคุณเลยจริงๆ วันนั้นทำไมไม่อยู่รอถาม รอคุยกันก่อน อยู่ๆ ก็หนีไป แล้วดูสิ ได้กินอิ่มนอนหลับทุกมื้อทุกคืนรึเปล่าก็ไม่รู้”

“ก็ขอโทษแล้วไง ไม่เอา ไม่พูดเรื่องนี้แล้วได้ไหม ถ้าคุณการันต์บ่นมาก นาราไม่กลับไปด้วยจริงๆ นะ”

“เดี๋ยวนี้ต่อรองเก่งนะเรา ยัยตัวแสบ!!” คนตรงหน้าเอื้อมมือมาขยี้หัวฉันเบาๆ พลางจับจ้องมองฉันด้วยสายตามันเขี้ยวระคนเอ็นดู หัวเราะหยอกล้อกัน โดยที่เราทั้งคู่ลืมตัวว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องอยู่

“คุณการันต์ เอามือลง เดี๋ยวเขาก็รู้กันหมดหรอกว่าเราเป็น...”

“เป็นผัวเมียกันอะเหรอ”

เฮ้อ...เหนื่อยใจจริงๆ แต่เอาเถอะ ฉันชอบคุณการันต์เวอร์ชั่นสดใสแบบนี้ ดีกว่าเวอร์ชั่นหน้าดุหน้ามึนนั่นเยอะ เห็นคนตรงหน้ามีความสุข ฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วย

เราสองคนกินอาหารเช้ากันจนอิ่มแปล้ ก่อนฉันจะแจ้งกำหนดการของวันนี้ ว่าจะต้องทำอะไรที่ไหนต่อบ้าง แต่พอฉันพูดไปได้สักพัก คนตรงหน้าก็ขัดขึ้นมา

“คิดถึง”

“ฮะ!?”

“คิดถึงตอนที่นาราเป็นเลขาให้ผม”

ฉันนิ่งเงียบไป ใจมันโหวงเหวงขึ้นมาทันทีที่นึกถึงเรื่องนี้ ความจริงฉันก็คิดถึงงานที่ฉันชอบเหมือนกัน อยากจะกลับไปทำนะ แต่ก็ติดตรงที่ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจและยังไม่กล้าสู้หน้าคุณพ่อคุณแม่ของเขานี่แหละ

“กลับไปกรุงเทพฯ นารายังไม่รู้เลยว่าจะกลับไปเป็นเลขาให้คุณได้อยู่รึเปล่า นาราว่านารายังไม่พร้อม...”

“ไม่เป็นไร ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ทำ เดี๋ยวผมช่วยคิด ห้ามคิดเองเออเองอีก โอเคไหมครับ”

“อืม...ค่ะ”

ใจที่รู้สึกวูบโหวงเมื่อครู่ กลับถูกเติมเต็มให้รู้สึกอุ่นใจจากคำปลอบโยนของคนตรงหน้า...ขอบคุณนะคะที่ยังอยู่ข้างๆ กันแบบนี้