Chapter 67

กำหนดการทั้งหมดล่มไม่เป็นท่า เมื่อพายุเข้าและฝนยังคงตกกระหน่ำไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สุดท้ายทั้งสองจึงจำเป็นต้องยกเลิกแผนการเดินทางไปเขาหลัก และคงต้องปักหลักกันอยู่ที่บ้านของการันต์กันก่อน

เมื่อไม่มีอะไรทำ และออกไปไหนไม่ได้ แถมกิจกรรมเข้าจังหวะก็ทำไปแล้ว จะทำซ้ำก็กลัวเธอจะบอบช้ำจนเกินไป การันต์จึงเดินไปในครัว หยิบซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาจากตู้บนเคาน์เตอร์ครัว เพื่อทำเป็นอาหารเที่ยงให้อีกคนกินแก้หิวไปพลางๆ

นาราจะเดินเข้าไปช่วยทำ พลันอีกคนยกมือห้ามและบอกให้เธอนั่งรอที่ห้องรับแขก หญิงสาวจึงถือโอกาสนี้โทรบอกเจสซี่ และกะว่าจะคุยกับเจสซี่เรื่องที่จะย้ายกลับกรุงเทพฯ ด้วย

ยกมือถือขึ้นกดโทรออก สัญญาณปลายสายดังขึ้นไม่กี่ที ก็มีเสียงแหลมสูงทักทายออกมา

[บันนี่ ว่าไงจ๊ะ]

“เจส...ไอไม่ได้พาคุณการันต์ไปเขาหลักกับกระบี่แล้วนะ ฝนตกแรงมาก ไม่กล้าให้เขาขับรถ”

 [อ้าว ไม่ได้ให้รถโรงแรมไปส่งเหรอ แล้วตอนนี้ยูอยู่ที่ไหน ไอเริ่มวอร์รี่ (เป็นห่วง) แล้วนะ]

“ไออยู่บ้านเขานี่แหละ แวะมาเอาของก่อนไป แต่ฝนมาตกหนักซะก่อน ดูท่าน่าจะตกยาว”

[แล้วยูโอเครึเปล่า ให้ไอไปรับไหม กลัวยูอยู่กับเขาแล้วอึดอัด]

“ไอโอเค เขาเป็นแขกคนสำคัญของยู ไออยู่ดูแลต่อให้ได้”

[บันนี่ ยูน่ารักมาก]

“เอ่อ มีอีกเรื่องจะบอก เอ่อ...ไออาจจะอยู่ช่วยยูที่นี่ต่อไม่ได้แล้วนะ วีคหน้ามีเรื่องต้องกลับไปทำที่กรุงเทพฯ”

[ลากี่วันล่ะ]

“ไม่ได้ลาพักร้อนหรือลากิจอะไรอย่างงั้น ไอหมายถึงยูอาจต้องหาคนใหม่มาทำงานแทนไออะ ขอโทษที่บอกกระชั้นชิดแบบนี้”

[หืม ยูหมายถึงยูจะลาออกเหรอ!?]

“อืม”

คนปลายสายเงียบไปชั่วครู่...

[เฮ้อ...ใจหายจัง ยูคงมีเหตุผลของยูแหละ ถ้ายูตัดสินใจดีแล้วก็ต้องตามนั้น แต่เมื่อไหร่ที่ยูต้องการทำงาน หรืออยากมาพักใจเหมือนรอบนี้ ที่นี่เวลคั่มยูเสมอนะนารา]

“ขอบคุณมากนะเจส ยูเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของไอเลย น้ำตาจะไหล”

[ยูไม่ต้องดราม่าเลยบันนี่ เอาเป็นว่ายูช่วยไอทำงานชิ้นสุดท้ายนี้ให้สำเร็จก็พอ ไอยังอยากได้คนมาลงทุนทำโรงแรมที่ใหม่อยู่นะ ยูอย่าลืม]

“จ้า…งั้นแค่นี้นะ”

นารากดวางสายจากเพื่อนสนิท ความจริงตั้งแต่แรกที่หนีมาอยู่ภูเก็ต เธอบอกกับเจสซี่แค่เพียงเลิกกับแฟนแล้วไม่อยากกลับไป โดยที่เธอก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดว่าแฟนเธอเป็นใครหรือเลิกกันด้วยเหตุผลใด

เจสซี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เซ้าซี้อยากรู้เรื่องชาวบ้านอะไรมากขนาดนั้น บอกนาราเอาไว้ ถ้าเมื่อไหร่ที่สบายใจและพร้อมที่จะเล่า เธอก็พร้อมรับฟังเรื่องของนาราเสมอ นี่จึงเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริงของการหนีมาครั้งนี้ และไม่มีใครรู้ว่าคนรักของเธอคือใคร

นั่งรอสักพัก การันต์ก็เดินออกมาจากครัวพร้อมถาดที่มีชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองชาม จากนั้นจึงวางถาดนั้นลงบนโต๊ะ

“กินนี่รองท้องไปก่อนละกัน ชามนี้ผมทำสุดฝีมือเลยนะ”

“แหม...แค่ฉีกซอง เติมน้ำร้อน ใส่เครื่องปรุง คุณนี่ก็เวอร์จริงๆ แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะ”

“แล้วเมื่อกี้คุยกับใครเหรอครับ”

“อ๋อ โทรบอกเจสซี่น่ะค่ะ บอกว่าฝนตก พายุเข้า คงไม่ได้ไปดูโรงแรมที่เขาหลักแล้ว”

“แล้วนี่ได้บอกเพื่อนไปรึยัง ว่าจะกลับไปอยู่กรุงเทพฯ”

“อืม บอกแล้วค่ะ รู้สึกใจหายเหมือนกัน”

การันต์ยกมือขึ้นมาลูบหัวนาราเบาๆ ก่อนจะพูดปลอบใจให้เธออย่าคิดมาก เอาจริงๆ ถ้านาราอยากจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสักพัก เขาก็คงไม่ห้ามหรอก เพราะเข้าใจว่าเรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลาทำใจ

“แล้วนาราได้บอกเพื่อนเรื่องเราสองคนรึยัง”

“ยังเลยค่ะ ไม่กล้าบอก นารายังเขินๆ อยู่น่ะ เดี๋ยวก่อนกลับกรุงเทพฯ ค่อยบอกก็ยังทัน”

“อืม...เอาที่นาราสบายใจนะ”

“อ้อ...แล้วเรื่องลงทุนกับเจสซี่ คุณการันต์จะเอายังไงคะ”

“เรื่องนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะเห็นจากเอกสารผลประกอบการที่ผ่านๆ มา แล้วก็จากที่นาราเล่าโปรเจกต์ใหม่ของเจสซี่ให้ผมฟัง มันก็น่าสนใจอยู่ไม่น้อยนะ ยังไงหลังกลับกรุงเทพฯ แล้ว ให้เธอส่งข้อมูลทั้งหมดกับสัญญามาให้ผมดูอีกทีละกัน”

“ได้เลยค่ะ นาราจะได้รีบจัดการให้เสร็จก่อนกลับ”