Chapter 68

“ได้เลยค่ะ นาราจะได้รีบจัดการให้เสร็จก่อนกลับ”

หลังจบบทสนทนา ทั้งสองจึงเริ่มกินบะหมี่ ก่อนที่มันจะอืดแล้วจะไม่อร่อย ไม่นานนัก การันต์เป็นฝ่ายกินเสร็จก่อน เขาเลยเดินหายไปทางหลังบ้าน ก่อนจะกลับมาพร้อมของบางอย่างในมือ

“นารา กินนี่แล้วไปพักผ่อนซะหน่อยดีกว่า เมื่อกี้คุณโดนละอองฝนตรงระเบียง กันไว้หน่อย ผมกลัวคุณไม่สบาย แล้วเมื่อคืนคุณก็นอนน้อยด้วย”

“ก็ใครใช้ให้คุณจัดหนักขนาดนั้นล่ะคะ” นาราพูดไปก็หน้าแดงร้อนผ่าวด้วยความเขิน รับยาและน้ำจากคนตรงหน้าไปกิน “สงสัยจะโดนฝนเมื่อกี้แน่ๆ นี่นาราก็รู้สึกปวดหัวหน่อยๆ แล้วเหมือนกัน”

“งั้นก็ขึ้นไปนอนพักข้างบน เดี๋ยวผมอยู่ทำงานเป็นเพื่อน”

ระหว่างนั้นนาราเก็บชามบะหมี่จะไปล้างให้ แต่การันต์ห้ามไว้ แล้วไล่เจ้าตัวขึ้นไปนอน ส่วนตัวเขาก็เก็บชามพวกนั้นไปล้าง เสร็จแล้วจึงตามอีกคนขึ้นไป

แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอน ก็พบว่าคนบนเตียงหลับปุ๋ยไปแล้ว เขาจึงเปิดแล็ปท็อปขึ้นมาทำงานต่อ เพราะยังมีอีเมลที่ต้องส่งต่อและตอบกลับอีกหลายสิบฉบับ

หกเดือนที่ผ่านมา การันต์ไม่ได้ให้ใครมาเป็นเลขาแทนนาราเลย แม้ทางคุณอารยาและฝ่ายบุคคลจะพยายามเสนอมาให้หลายครั้งหลายหนก็ตาม เพราะในใจลึกๆ เขาหวังว่าเลขาคนเดิมของเขาจะกลับมา แม้แต่ใบลาออกของนาราที่เจ้าตัวส่งอีเมลไปให้หัวหน้าฝ่ายบุคคล และถูกส่งต่อมาให้เขาอีกที เขาก็ยังไม่ได้เซ็นอนุมัติกลับไป แจ้งทางนั้นไปแค่ว่าให้ยังคงสถานะพนักงานของนาราไว้ก่อน ยังไม่ต้องลบออกจากรายชื่อพนักงานของบริษัท

แต่ตอนนี้เขาแค่ต้องหาวิธีให้คนบนเตียงกลับไปทำงานกับเขาให้ได้ แม้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน หรือจะนานเท่าไรก็ตาม

การันต์นั่งทำงานของตัวเองไปเรื่อยๆ ตาก็มองไปที่คนบนเตียงเป็นระยะๆ แม้คนตรงนั้นจะรบกวนจิตใจและสมาธิการทำงานของเขาไปบ้าง แต่มันทำให้ใจของเขารู้สึกอิ่มเอม และหายจากความเหนื่อยล้าที่ตัวเองแบกไว้กว่าหกเดือนเป็นปลิดทิ้ง เขาคิดโน่นคิดนี่เพลินๆ จนได้ยินเสียง...

ครืด ครืด~ ครืด ครืด~

การันต์ได้ยินเสียงสั่นจากมือถือของนาราที่วางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง เขาจึงลุกยืนขึ้นเต็มความสูงเพื่อเดินไปจัดการปิดเสียงนั้น แต่เมื่อเห็นเป็นชื่อเจสซี่ จึงถือวิสาสะกดรับสาย

[บันนี่...]

“สวัสดีครับ ผมการันต์เองครับ”

[อ้าว คุณการันต์เองเหรอ แล้วบันนี่ของเจสซี่ไปไหนล่ะคะ]

“นอนหลับอยู่ครับ พอดีเมื่อกี้น้องบันนี่เธอโดนฝนนิดหน่อย ผมเลยให้กินข้าวกินยาแล้วก็นอนพัก”

คนปลายสายตอนนี้กำลังทำตาโต แทบไม่เชื่อหูหลังจากได้ยินคุณการันต์เรียกบันนี่ของเธอว่าน้องบันนี่ ต้องเอ็นดูกันขนาดไหนถึงเรียกกันได้แบบนี้ ไหนจะหาข้าวหาน้ำ หาหยูกยาดูแลคนของเธออย่างดีอีก โอ๊ย...บันนี่ ไอส่งยูให้ไปดูแลเขา ไม่ใช่ให้เขามาดูแลยู

[เอ่อ...เจสซี่เกรงใจคุณการันต์จังเลยค่ะ งั้นเดี๋ยวเจสซี่เข้าไปรับตัว

นารากลับดีกว่า]

“ไม่เป็นไรครับคุณเจสซี่ ตอนนี้ฝนตกหนัก เดี๋ยวถ้าฝนเบาลง ผมจะไปส่งเธอกลับเองครับ ไม่ต้องห่วง”

[จะดีเหรอคะ]

“ให้เธอพักผ่อนไปเถอะครับ อ้อ...แล้วเรื่องลงทุน คุณเจสซี่ไม่ต้องห่วงนะครับ ความจริงผมบอกนาราไปแล้วว่า ผมจะร่วมลงทุนด้วย แต่เจ้าตัวน่าจะยังไม่ได้บอกคุณน่ะ”

[โอ้ว...แต๊งก็อด!! ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ]

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แค่นี้ก่อนนะครับ”

[อะ…อ้อ สะ...สวัสดีค่ะ]

การันต์กดวางสายจากเจสซี่ แล้วจึงกลับไปนั่งทำงานที่ค้างไว้ต่อ แต่สุดท้ายด้วยบรรยากาศที่อึมครึม เสียงฝนตก และอากาศที่เย็นสบายแบบนี้ ทำให้เขาพ่ายแพ้ต่อความง่วงของตัวเอง หนังตาหนักขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกถ่วงด้วยลูกตุ้มขนาดใหญ่ เขาจึงตัดสินใจปิดพับจอแล็ปท็อป ก่อนเดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวลง ดึงผ้าห่มจากคนข้างๆ มาแบ่งปันให้ตัวเอง จากนั้นไม่นานก็ผล็อยหลับไป