บทที่ 3

“คุณลุงคะ หนูขอยกเลิกสัญญาหมั้นค่ะ” เสิ่นซวงเหมียนยืนอยู่กลางห้องรับแขก น้ำเสียงหนักแน่นไม่สั่นคลอน

พ่อหยานหยุ่นโจวชะงักไปเล็กน้อย “ทำไมจู่ ๆ… งานแต่งก็ใกล้จะถึงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

เธอก้มหน้างับกลบความขมขื่นในดวงตา “หนูกับหยานหยุ่นโจวไม่ได้รักกันจริง ๆ ค่ะ ไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้ อีกไม่นานแม่หนูก็จะพ้นโทษ หนูอยากพาแม่ไปจากที่นี่ และอยู่ดูแลแม่ให้ดีค่ะ”

เมื่อเห็นว่าเธอยืนกราน พ่อหยานหยุ่นโจวก็ทำได้แค่ตอบตกลง “ก็ได้ เรื่องตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวลุงจัดการให้ อีกครึ่งเดือนแม่เธอออกมา ก็ไปได้เลย…”

จู่ ๆ ด้านหลัง ก็มีเสียงของหยานหยุ่นโจวดังขึ้น “ใครจะไป?”

เสิ่นซวงเหมียนตัวแข็งทื่อ เธอรีบแทรกขึ้นก่อนที่ พ่อหยานหยุ่นโจวจะพูดว่า “ไม่มีใครหรอกค่ะ คุณกลับมาได้ยังไงคะ?”

หยานหยุ่นโจวไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ “ผมได้ยินว่าคุณกลับมา ก็เลยมารับ”

หลังจากนั้นพ่อหยานหยุ่นโจวก็ชวนให้ทั้งคู่ทานข้าวก่อนค่อยกลับ

บนโต๊ะอาหาร หยานหยุ่นโจวตักกับให้เธอตามความเคยชิน เรื่องพวกนี้เขาไม่เคยทำพลาดไม่ว่าจะรับเธอกลับบ้าน หรือตักกับข้าวให้ นั่นแหละคือเหตุผลที่ทำให้เธอเข้าใจผิด ว่าเขารักเธอจริง ๆ

กินไปได้ครึ่งหนึ่ง หยานหยุ่นโจวก็พูดถึงงานแต่ง “พ่อครับ งานแต่งอีกครึ่งเดือนจัดตามเดิมนะครับ อย่าลืมแจ้งแขกด้วยนะครับ”

พ่อหยานหยุ่นโจวชะงักมองทั้งสองคน “เสิ่นซวงเหมียนยังไม่บอกแกเหรอ? ไม่ใช่ว่าจะถอนหมั้นกันแล้วหรือ?”

เสียงของเขาถูกกลบด้วยเสียงโทรศัพท์ หยานหยุ่นโจวรับสาย ส่วนซวงเหมียนที่นั่งข้าง ๆ ก็ได้ยินทุกคำได้อย่างชัดเจน

“อาจารย์หมอคะ เซี่ยหร่านหร่านมีไข้ค่ะ แต่ก็ยังไม่ยอมเลิกงาน อาจารย์หมอรีบมาช่วยพูดเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยค่ะ!”

เขากำโทรศัพท์แน่น และพูดด้วยน้ำเสียงเสียงรีบร้อน “คอยดูเธอไว้ก่อน เดี๋ยวผมไปทันที”

พอวางสาย เขาถามพ่อทันที “พ่อ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ?”

ไม่รอให้พ่อตอบ เขาพูดต่อเอง “เอาไว้ค่อยคุยละกันครับ ผมมีเรื่องด่วน ต้องไปก่อน”

พูดจบเขาก็ละทิ้งมารยาทที่เคยมีมาตลอด ลุกขึ้นจนเก้าอี้มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู และก้าวเดินออกไปทางประตูอย่างรวดเร็ว

เมื่อมองแผ่นหลังเขา หัวใจเธอกลับเหมือนถูกมือใหญ่บีบแน่น เจ็บแน่นจนหายใจลำบาก

ออกจากคฤหาสน์ตระกูลหยานแล้ว เสิ่นซวงเหมียนก็ตรงไปยังเรือนจำ

เธอถือโทรศัพท์ที่คุยกับผู้ต้องขัง มองหน้าแม่ที่ด้านหลังแผ่นกระจกที่ดูซูบผอมลง จมูกแดงอดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

แม่เสิ่นซวงเหมียนมองเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน มือทั้งสองกำโทรศัพท์ไว้แน่น “เสิ่นซวงเหมียน ตลอดหลายปีนี้ ตระกูลของหยานดูแลลูกดีไหม?”

เธอดึงแขนเสื้อให้คลุมรอยแผล แล้วยิ้มตอบ “ดีมากเลยค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ”

แม่เสิ่นซวงเหมียนถอนหายใจโล่งอก “งานแต่งของลูกใกล้แล้วใช่ไหม? เสียดายจัง แม่ไปไม่ได้”

“เราไม่แต่งแล้วค่ะ เขาไม่ได้ชอบหนู” เสิ่นซวงเหมียนพยายามทำหน้าให้ดูสบายใจ “แม่คะ พอแม่ออกจากเรือนจำแล้วเราไปจากที่นี่ด้วยกันนะคะ ต่อไปหนูจะอยู่กับแม่ แค่สองคนแม่ลูก”

แม่เสิ่นซวงเหมียนมองลูกสาวด้วยความปวดใจ น้ำตาคลอขอบตา “ได้ แม่จะฟังหนู ฟังทุกอย่างที่หนูต้องการ”

เธอขึ้นไปเก็บข้าวของของตัวเอง ส่วนของที่เป็นของหยานหยุ่นโจวและคนในตระกูลหยานที่เคยให้เธอ เธอวางทิ้งไว้ทั้งหมด ของพวกนั้นไม่เคยเป็นของเธอจริง ๆ และเธอก็ไม่มีสิทธิ์จะเอาไป

คืนนั้นหยานหยุ่นโจวไม่กลับบ้านทั้งคืน กว่าจะกลับมาก็ช่วงบ่ายของวันถัดมา

เขากลับมาพร้อมสไตลิสต์และช่างแต่งหน้า “คืนนี้มีงานกาลาทางการแพทย์ ผมจะพาคุณไปพบคนสำคัญหน่อย”

หยานหยุ่นโจวไม่เคยปฏิเสธสถานะ ว่าที่ลูกสะใภ้ตระกูลหยานของเธอในที่สาธารณะ แต่ทั้งหมดนั้นก็เพียงเพราะเขามองเธอเป็น หน้าที่ เท่านั้น

พอทุกอย่างพร้อมแล้ว เธอเดินไปจะเปิดประตูหน้าข้างคนขับ แต่พบว่าประตูล็อก เปิดไม่ได้

ตอนนั้นหยานหยุ่นโจวที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยก็เอ่ยขึ้นว่า “เดี๋ยวต้องไปรับเซี่ยหร่านหร่าน เธอเมารถน่ะ คุณไปนั่งข้างหลังนะ”

มือที่จับอยู่ที่ประตูของเสิ่นซวงเหมียนกระชับแน่นขึ้น เขาลืมไปหรือว่า เธอเองก็เมารถเหมือนกัน?

เธอก้มหน้าพร้อมรอยยิ้มเยาะตัวเองนิด ๆ ไม่พูดอะไร แล้วเดินไปเปิดประตูด้านหลังแทน

หลังรับเซี่ยหร่านหร่านขึ้นรถ ประโยคแรกของอีกฝ่ายคือ “เมื่อวานนี้ขอบคุณอาจารย์หมอที่อยู่เฝ้าหนูทั้งคืนนะคะ ไม่งั้นอาการคงไม่ดีเร็วแบบนี้”

ในสายตาของหยานหยุ่นโจวมีแต่ความเอ็นดู เขาลูบหัวเธอเบา ๆ “หายก็ดีแล้ว ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ ต่อไปต้องดูแลตัวเองมากกว่านี้นะ”

ฉากนี้บาดลึกเข้าตาเสิ่นซวงเหมียน และในเวลานั้นเซี่ยหร่านหร่านก็พูดขึ้นอย่างประหลาดใจราวกับเพิ่งสังเกตเห็นเธอ “อ้าว คุณเสิ่นก็อยู่ด้วยเหรอคะ? งั้นฉันไม่ควรนั่งตรงนี้สิ ฉันไปนั่งข้างหลังดีกว่า”

หยานหยุ่นโจวสตาร์ทรถและตอบไปด้วย “ไม่เป็นไร คุณนั่งตรงนั้นแหละ”

เสิ่นซวงเมียนเมารถอย่างหนัก และเริ่มกลืนน้ำลายเปรี้ยวๆ ตั้งแต่กลางทาง แต่ก็โชคดีที่มาถึงสถานที่จัดงานก่อนที่จะเมารถอย่างเต็มที่

เธอคล้องแขน หยานหยุ่นโจวเดินเข้างาน ขณะที่เซี่ยหร่านหร่านเดินตามติดอยู่ข้างเขา

ตลอดงานเลี้ยงทางการแพทย์ทั้งหมด เขาก็พาเธอไปพบคนมากมายจริง แต่ก็เพียงแค่พาไปแนะนำตัวเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็ให้ความสนใจกับการแนะนำเซี่ยหร่านหร่านให้กับผู้ใหญ่ในวงการแพทย์ ซึ่งเธอกลายเป็นเพียงตัวประกอบไปโดยปริยาย

อาการเมารถยังหลงเหลืออยู่ เธอไม่อยากฝืนจึงบอกหยานหยุ่นโจวแล้วเดินไปทางห้องน้ำ

เธอพักอยู่นอกงานครึ่งชั่วโมง ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วเดินกลับเข้าไปอีกครั้ง

แต่พอถึงหน้าประตู เธอกลับเห็นหยานหยุ่นโจวประคองเซี่ยหร่านหร่านที่อ่อนแรงขึ้นไปชั้นบน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ หายใจถี่และผิดปกติ

เสียงของเขาแหบแห้งเหมือนพยายามอดทนต่อบางสิ่งบางอย่าง “เซี่ยหร่านหร่าน อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

หัวใจของเสิ่นซวงเหมียนสั่นสะท้าน เธอตามพวกเขาไปจนถึงบริเวณห้องพักชั้นบน และมองดูพวกเขาเดินเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่งต่อหน้าต่อตา