บทที่ 8

“แม่นางอิ่น เจ้าก็อย่าหยิ่งผยองนักเลย ไม่ใช่เจ้าไม่รู้ว่าสิ่งที่น้องเก้าพูดคือเรื่องจริง เจ้าเป็นสตรีที่เกิดในตระกูลคหบดี แทนที่จะเลือกคนฐานะเท่าเทียมที่สามารถเกื้อหนุนกันได้ แต่กลับทำให้พี่รองของข้าเสียใจถึงขั้นประกาศไม่แต่งงานตลอดชีวิต คราแรกหากฮ่องเต้ประสงค์แต่งตั้งเจ้าเป็นสนม ตระกูลหวังยังพอเข้าใจได้ แต่เจ้าดึงดันแต่งให้กับบุรุษธรรมดาที่เป็นเพียงหมอผู้หนึ่ง เจ้าทำเช่นนี้อย่างน้อยก็ต้องให้คำอธิบายกับพี่รองของข้าบ้าง”

หญิงสาวมองเขาดวงตาเรียบเฉย “เขาเป็นอะไรกับข้าเล่า”

หวังซวี่ขมวดคิ้วมองนาง ท่าทางอีกฝ่ายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

“แม้แต่นายท่านหวังยังไม่เคยกล่าววาจาดูหมิ่นหรือตำหนิข้า เจ้าสองพี่น้องสำคัญตัวเองไปกระมังจึงคิดว่าสามารถตำหนิข้าได้ หรือหากมีความกล้าดังเช่นการกระทำในวันนี้ มิสู้เข้าวังหลวงสักครา เข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ทรงไตร่ตรองสมรสพระราชทานครั้งนี้” นางกล่าวเสียงเย็นเยียบลงหลายส่วน

หวังเซียนกับหวังซวี่หน้าเปลี่ยนสีไปในทันที

“หากไม่มีความกล้าเช่นนั้นก็กลับจวนไปอยู่เงียบๆ อย่างที่เคยทำ หากไม่รู้สิ่งใดโดยกระจ่าง ไม่เปิดหูเปิดตาดูว่าแคว้นฉินทุกวันนี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง ก็สมควรเก็บตัวอยู่ในจวนอย่าได้ออกมาสร้างความขายหน้าให้ตระกูลหวังและคหบดีทั้งหกตระกูล!”

“เจ้า! เจ้ามันสตรีร้ายกาจเจ้าเล่ห์!” หวังเซียนถลึงมองนางด้วยความเกลียดชัง

“ข้านึกอยู่แล้วว่าสตรีอำมหิตที่กล้าส่งมารดารองกับน้องสาวของตัวเองไปตกระกำลำบากไม่ใช่คนดีอะไร” หวังซวี่มองนางก่อนกล่าวเสียงเรียบ

“ข้าก็ไม่เคยพูดว่าข้าเป็นคนดี” อิ่นเฉียนแค่นยิ้ม

“แต่คุณชายหวังก็ช่างทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ ท่านคงมิใช่เพียงนับถือข้าเช่นที่กล่าวกระมัง คงเพราะชื่นชมข้ามากสินะ หาไม่จะล่วงรู้ทุกเรื่องที่ข้ากระทำหรือ” หญิงสาวถอนหายใจพร้อมส่ายหน้า “ข้าต้องขออภัยเพราะข้ามีคู่หมายแล้ว ทั้งยังเป็นสมรสพระราชทาน”

“เจ้า!” สองพี่น้องถึงกับพูดไม่ออก เมื่อมองไปรอบๆ ก็รีบหยุดปากเพราะทหารที่ประจำแพงเมืองมาถึงแล้วและกำลังช่วยเข็นรถม้าขึ้นจากหล่มลึก

“เจ้าลำพองใจไปเถิด คุณชายสามแห่งหอโอสถเองก็มีสตรีในดวงใจแล้ว ได้ยินมาว่านางเป็นเครือญาติของคุณชายสาม พวกเขาอยู่ที่ปิงซานสนิทสนมรักใคร่ เจ้าที่เป็นเพียงคนนอกแต่งเข้าไปอย่าหวังได้มีความสุขอย่างใจปรารถนาเลย!”

“อ้อ ที่แท้คุณหนูเก้าก็แอบชื่นชมว่าที่สามีของข้าอยู่นี่เอง หาไม่คงไม่มีทางรู้เรื่องราวโดยละเอียดถึงเพียงนี้ ข้าขออภัยอีกครั้งที่เขาต้องแต่งข้าเป็นฮูหยินไม่ใช่เจ้า”

“จะ...เจ้าพูดเรื่องอะไร! ขะ...ข้า” หวังเซียนมองไปรอบๆ ใบหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าสบถคำหยาบออกมา

“เฮ้อ” อิ่นเฉียนถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “ลำบากพวกท่านสองพี่น้องแล้ว คงเหนื่อยกระมังต้องมารับรู้เรื่องราวมากมายที่ไม่เกี่ยวกับตน เช่นนี้เป็นอย่างไรจะได้แบ่งเบาภาระพวกท่านที่อุตส่าห์ติดตามข่าวสารเรื่องของข้า” ประโยคหลังนางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“บอกนายท่านหวังว่าโกดังสินค้าท่าเรือตระกูลอิ่นที่เขาสนใจ ข้าขอยกเลิกการเจรจาทั้งหมด! เช่นนี้ตระกูลหวังจะได้ไม่ต้องเหนื่อยติดต่อการค้าหรือเที่ยววิ่งวุ่นยุ่งเรื่องของข้าและเรื่องตระกูลอิ่นอีก!”

“เจ้า! อิ่นเฉียน สตรีร้ายกาจอำมหิต ข้าขอสู้ตายกับเจ้า!!” หวังเซียนพุ่งเข้ามาแม้แต่หวังซวี่เองก็คาดไม่ถึง

อิ่นเฉียนใช้มือหนึ่งเกาะสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ แน่น มือหนึ่งคว้าชายกระโปรง จากนั้น...ยกเท้าขึ้นถีบใต้สายคาดเอวของคนที่พุ่งเข้ามา!!!

หรงเสียงอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น เขากะพริบตามองสตรีที่ดูสุขุมเย็นชา ยกชายกระโปรงขึ้นถีบหวังเซียนที่พุ่งเข้ามาอย่างมาดร้าย กระทั่งคนที่พุ่งเข้ามาล้มหงายลงไปไม่เป็นท่า

...อยู่ๆ ชายหนุ่มก็หลุดหัวเราะออกมา “แม่นางอิ่นผู้นี้...น่าสนใจจริงๆ”

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา ชายหนุ่มไม่ได้หันไปมองก็รู้ว่านั่นคืออวี่เซิง “กลับมาเร็วดีนี่”

อวี่เซิงมองไปยังสตรีที่นั่งร้องไห้โวยวายบนพื้น ข้างๆ มีอิ่นเฉียนยืนอยู่กับสาวใช้ที่เอาตัวบังผู้เป็นนาย

“นายท่านตระกูลหวังหมายสู่ขอแม่นางอิ่นให้บุตรชายคนรอง เพราะเช่นนี้ฝ่าบาทจึงเรียกแม่นางอิ่นเข้าวังหลวงขอรับ เดาว่าไม่ทรงมีพระประสงค์ให้ตระกูลคหบดีควบรวมกิจการจนแข็งแกร่งจนเกินไป อีกทั้งแม่นางอิ่นยืนยันว่าไม่มีทางเข้าวัง ดังนั้นฝ่าบาทจึงทรงพระราชทานสมรสครั้งนี้”