บทที่ 3

น้ำหอมจ้องรายการงานใหม่ในอีเมลด้วยความหนักใจ เมื่อหัวหน้าแผนกเดินเข้ามาเน้นเรื่องโปรเจกต์อสังหาฯ ตัวท็อปที่เธอต้องรับผิดชอบ

"ท่านประธานย้ำว่าขอให้เป็นเธอรับผิดชอบงานนี้นะน้ำหอม เพราะงานต้องใช้คนละเอียด แล้วก็ต้องไว้ใจได้" หัวหน้ากล่าวพลางตบไหล่เธอเบาๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ

คำสั่งผ่านสายงานปกติทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้ น้ำหอมจำใจรวบรวมเอกสารเพื่อขึ้นไปรายงานความคืบหน้าที่ชั้นบน

การขึ้นชั้นผู้บริหารบ่อยขึ้นกลายเป็นภาพชินตาสำหรับคนอื่น แต่สำหรับน้ำหอมคือความกดดันมหาศาลที่เธอแบกรับโดดเดี่ยว

บทบาทงานที่ได้รับเกินขอบเขตพนักงานใหม่ไปไกล น้ำหอมพยายามทำจบเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับธีระนานเกินไป

น้ำหอมรีบส่งไฟล์งานผ่านระบบเพื่อเลี่ยงการขึ้นไปพบเขาโดยตรง แต่ไม่นานเสียงโทรศัพท์โต๊ะทำงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"คุณธีระบอกว่าเอกสารหน้า30 มีจุดผิดพลาดนะน้ำหอม เขาอยากให้เธอขึ้นไปแก้ด้วยกันตอนนี้เลย" เสียงหัวหน้าปลายสายเร่งรีบจนน่าตกใจ

เธอเม้มปากแน่นพลางหยิบแท็บเล็ตเดินตรงไปลิฟต์ด้วยความจำยอม การตรวจแก้เอกสารร่วมกันกลายเป็นข้ออ้างที่ทำให้ความใกล้ชิดเพิ่มขึ้นเร็ว

บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นการจับผิดอย่างออกนอกหน้า สายตาพนักงานบางกลุ่มที่กระซิบกระซาบทำให้เธออึดอัด

น้ำหอมรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวของฝ่ายบุคคลที่เดินผ่านแผนกเธอถี่ขึ้นผิดปกติ ราวกับกำลังจับตาดูพฤติกรรมพนักงานใหม่คนนี้เงียบๆ

น้ำหอมเดินเข้าห้องทำงานประธานด้วยท่าทีสำรวมแต่เว้นระยะห่างชัดเจน เธอรีบกางเอกสารลงบนโต๊ะเพื่อเข้าประเด็นงานทันที

ธีระขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เพื่อดูรายละเอียดจุดที่ต้องแก้ไข กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาทำให้เธอเกร็งจนมือที่ถือปากกาสั่นเล็กน้อย

"ตรงนี้ตัวเลขยังไม่นิ่งนะน้ำหอม ลองปรับดูอีกนิดสิ" ธีระชี้ไปที่หน้าจอพลางมองใบหน้าจริงจังของเธอที่พยายามหลบสายตา

ความใกล้ชิดที่มีเหตุผลเรื่องงานรองรับทำให้เธอเถียงไม่ได้ น้ำหอมพยายามจดจ่อกับข้อมูลตรงหน้าและรีบแก้ไขให้จบ

ยิ่งเธอพยายามถอยห่าง ธีระกลับยิ่งรุกคืบผ่านเนื้องานที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำหอมรู้สึกว่าพื้นที่ส่วนตัวกำลังถูกเขาล้ำเส้นทุกที

"หัวหน้าคะ ฉันขอให้พี่แอนรับผิดชอบโปรเจกต์นี้แทนได้ไหมคะ" น้ำหอมเอ่ยขอร้องหัวหน้าแผนกหลังกลับลงมาจากชั้นผู้บริหารด้วยสีหน้าเครียด

หัวหน้าส่ายหน้าช้าๆ พลางมองเธอด้วยสายตากดดันไม่แพ้กัน "ไม่ได้หรอกน้ำหอม ท่านประธานระบุชัดเจนว่าต้องเป็นเธอเท่านั้น"

คำปฏิเสธนั้นทำให้น้ำหอมรับรู้ว่าธีระเริ่มใช้การควบคุมผ่านงานมากขึ้น เขาคงรู้ทันว่าเธอกำลังพยายามถอยห่าง

ยิ่งเธอพยายามจำกัดขอบเขตงานของตัวเอง ธีระกลับยิ่งเพิ่มความสำคัญของหน้าที่ให้เธอแบกรับมากขึ้นโดยอ้างเรื่องประสิทธิภาพและความรวดเร็ว

แรงกดดันจากคนรอบข้างเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนน้ำหอมรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุมในเกมที่เขาเป็นคนคุมกติกาและขยับหมากอยู่ฝ่ายเดียว

บ่ายวันศุกร์ที่ควรสงบสุขกลับกลายเป็นความวุ่นวาย เมื่อฝ่ายบริหารสั่งเร่งปิดดีลสำคัญภายในเย็นวันนั้น น้ำหอมต้องอยู่ช่วยงานจนเลยเวลาปกติ

ไฟในแผนกอื่นเริ่มทยอยดับลง เหลือเพียงห้องทำงานชั้นบนสุดที่ยังสว่างจ้า น้ำหอมนั่งเช็กตัวเลขหน้าจอคอมด้วยความอ่อนล้าแต่ก็ยังถอยไม่ได้

ธีระเดินเข้ามาหยุดยืนข้างหลังเธอพลางวางแก้วกาแฟร้อนลงบนโต๊ะเบาๆ "พักสักหน่อยเถอะ เธอจ้องหน้าจอนานเกินไปแล้วนะน้ำหอม"

น้ำหอมสะดุ้งเล็กน้อยก่อนขยับเก้าอี้ออกห่างตามสัญชาตญาณ "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากเคลียร์งานส่วนนี้ให้เสร็จเร็วๆ จะได้กลับบ้าน"

บรรยากาศเงียบสงัดรอบตัวทำให้ความตึงเครียดเริ่มเปลี่ยนทิศทาง แรงดึงทางอารมณ์ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความล้า โดยที่ทั้งคู่ยังพยายามรักษาท่าที

ธีระไม่ได้เดินจากไปแต่ดึงเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลงห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ สายตาเขาจับจ้องหน้าจอพลางชี้แนะจุดที่ต้องเร่งแก้ไข

"ตรงนี้ถ้าปรับตัวเลขแบบนี้ งานจะเดินเร็วขึ้นนะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาที่ดังในความเงียบทำให้ใจน้ำหอมสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่

เธอก้มหน้ายอมรับคำชี้แนะแต่ยังรักษากิริยาสำรวม มือที่ขยับเมาส์ทำงานคล่องแคล่วกลับดูเกร็งขึ้นเมื่อรับรู้สายตาที่จ้องมองมา

ความใกล้ชิดภายใต้แสงไฟสลัวในห้องทำงานยามค่ำคืนสร้างแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ แม้คุยกันแต่เรื่องงาน บรรยากาศกลับอวลไปด้วยมวลอารมณ์หนักอึ้ง

น้ำหอมพยายามเร่งมือทำส่วนสุดท้ายให้จบเพื่อหนีจากสถานการณ์นี้ เธอรู้ดีว่ายิ่งอยู่นานเท่าไหร่ กำแพงที่เธอสร้างอาจพังทลายเพราะความอ่อนล้า

น้ำหอมรวบรวมเอกสารชุดสุดท้ายลงแฟ้มด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยก่อนรีบลุกขึ้นยืน "งานส่วนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ ฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ"

ธีระมองตามแผ่นหลังที่รีบร้อนเดินออกจากห้องไปพลางถอนหายใจเบาๆ เขาขยับรอยยิ้มจางที่มุมปากเมื่อนึกถึงท่าทางพยายามขัดขืนของเธอ

ทว่าในขณะที่น้ำหอมก้าวออกจากลิฟต์ชั้นล่าง เธอกลับบังเอิญสบตากับผู้บริหารระดับกลางคนหนึ่งที่ยืนคุยกับฝ่ายบุคคลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

สายตาที่มองมาทางเธอนั้นเต็มไปด้วยการตั้งคำถามและพิจารณาอย่างหนัก จนน้ำหอมรู้สึกถึงกระแสความไม่พอใจที่ก่อตัวขึ้นในระดับเบื้องบน

สัญญาณเตือนภัยเริ่มดังขึ้นในใจ บทบาทที่โดดเด่นเกินไปในโปรเจกต์สำคัญกำลังนำการตรวจสอบครั้งใหญ่มาสู่เธออย่างเลี่ยงไม่ได้