หึง

"คุณเมย์..ลูกตาลมาทำงานหรือยัง”

“วันนี้ลูกตาลขอลางานหนึ่งวันค่ะท่านประธาน”

“ลางาน..ไปไหนครับ” เขาเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถามพร้อมส่งสายตาคาดคั้นมายังเลขา

“แม่ของลูกตาลเข้าโรงพยาบาลค่ะ”

“เหรอครับ..เป็นอะไรมากหรือเปล่า”

“เมย์ไม่ทราบค่ะ ไม่ได้ถาม”

“เอาเบอร์โทรศัพท์กับไอดีไลน์ของลูกตาลมาให้ผมด่วนครับ”

“ได้ค่ะคุณเรวัช”

เมวิการีบจดเบอร์โทรศัพท์และไอดีไลน์ของลูกตาลส่งให้เรวัช เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นแล้วเดินเข้ามาในห้องทำงาน ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมากดโทรทันที

“สวัสดีค่ะ” ทันที่เธอกดรับสายระเบิดลูกใหญ่ก็กระจายเต็มรูหู

“กล้าดียังไงไปไหนมาไหนถึงไม่บอกผม” คนฟังถึงกับงงในคำพูดประโยคนั้น “รับผมเป็นเพื่อนในไลน์เดี๋ยวนี้นะ ส่งรูปมาให้ผมดูด้วยว่าคุณอยู่โรงพยาบาลจริงหรือเปล่า”

สิ้นคำลูกตาลถึงกับถอนใจยาว เธอนึกว่าเป็นมิจฉาชีพโทรมาเสียอีก “นี่เบอร์คุณเรย์เหรอคะ”

“ครับ..รีบรับเพื่อนในไลน์เลยนะ ถ้าไม่อยากให้ผมบุกไปหาคุณที่โรงพยาบาล”

“ได้ค่ะท่านประธาน” เธอรีบทำตามคำสั่ง คนอะไรเอาแต่ใจชะมัด “เรียบร้อยแล้วค่ะท่าน”

“ส่งรูปคุณกับแม่มาให้ผมดู ผมจะได้รู้ว่าคุณโกหกหรือเปล่า”

“ตาลไม่ได้โกหกจริงๆ นะคะ ตาลอยู่กับแม่ที่โรงพยาบาลจริงๆ ค่ะ”

“งั้นก็ส่งรูปคุณมาให้ผมดูสิครับ”

“รอสักครู่นะคะ”

ไม่นานรูปที่ลูกตาลนั่งเฝ้ามารดาอยู่ที่โรงพยาบาลก็ถูกส่งไปทางแอปพลิเคชั่นไลน์

“แม่คุณป่วยเป็นอะไรครับลูกตาล”

“กระเพาะปัสสาวะอักเสบค่ะ แอดมิดเมื่อคืน วันนี้คุณหมอให้กลับบ้านได้แล้วค่ะ”

“แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายมีปัญหาหรือเปล่าครับ”

“ไม่มีค่ะ ตาลพอจ่ายไหวค่าใช้จ่ายไม่มากเท่าไหร่”

“ผมจะจ่ายให้ ส่งคิวอาร์โค้ดของคุณมาทางไลน์ผมจะโอนให้เดี๋ยวนี้”

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะคุณเรย์ ตาลจ่ายได้”

“นี่คุณจะขัดคำสั่งผมหรือไง ส่งคิวอาร์โค้ดของคุณมาเดี๋ยวนี้ถ้าไม่อยากให้ผมบุกไปจ่ายให้คุณถึงที่”

“ทำไมคุณเรย์ถึงได้เอาแต่ใจแบบนี้คะ”

“ผมก็เป็นของผมแบบนี้คุณจะทำไม รีบส่งคิวอาร์โค้ดมาเร็วๆ เลย”

“ได้ค่ะ”

ลูกตาลถอนหายใจออกมาหนักๆ กับความเอาแต่ใจของเรวัช เธอส่งคิวอาร์โค้ดรับเงินของธนาคารไปให้ท่านประธานจอมเอาแต่ใจ ไม่นานเงินหนึ่งแสนบาทก็ถูกโอนเข้ามาในบัญชีของเธอ ทันทีที่เธอได้รับข้อความว่ามียอดเงินโอนเข้ามาหนึ่งแสนบาทหญิงสาวถึงกับตาค้าง รีบกดโทรศัพท์กลับไปหาเรวัชอีกครั้ง

“เงินเข้าหรือยังครับ” เขาถามในขณะที่เธอละล่ำละลัก ยังหาเสียงตัวเองไม่เจอ

“มันเยอะเกินไปค่ะท่านประธาน ค่ารักษาพยาบาลแค่หมื่นต้นๆ เองนะคะ”

“ที่เหลือคุณเก็บไว้ใช้เถอะครับ ถือว่าผมให้โบนัส”

“โบนัสเหรอคะ”

“ครับ..เพราะพรุ่งนี้ที่บริษัทมีงานหนักรอให้คุณกลับมาทำอยู่ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”

“ค่ะ”

เธอวางสายจากเรวัชด้วยอาการงง งง จู่ๆ ก็ใจดีโอนเงินมาให้ตั้งหนึ่งแสน

“แค่ก..แค่ก” เสียงคนป่วยไอแค่ก แค่ก ออกมา “ตาลคุยกับใครอยู่เหรอลูกแม่หิวน้ำ” เสียงมารดาแหบมากเพราะลำคอแห้งผาก

“แม่หิวน้ำเหรอจ๊ะ เดี๋ยวตาลหยิบให้นะ” เธอเดินไปหยิบน้ำสะอาดรินใส่แก้วใส่หลอดให้คนป่วยทาน “ระวังสำลักนะคะ”

มารดาดูดน้ำอย่างระวัง พยายามไม่ดูดเข้าไปให้แรงมากเดี๋ยวจะสำลัก นางจันทราดื่มน้ำแค่เพียงครึ่งแก้วเท่านั้นก็วางมันลงตรงโต๊ะไม้ข้างๆ

“พอแล้วเหรอจ๊ะ” เธอถามในขณะที่ยื่นทิชชูให้มารดาเช็ดปาก หญิงชราพยักหน้ารับ

“พอแล้วละ ชุ่มคอแล้ว”

“อีกเดี๋ยวเราจะได้ออกจากโรงพยาบาลกันแล้วนะจ๊ะ รอคุณหมอขึ้นมาตรวจอีกครั้ง”

“แล้วค่าใช้จ่ายเป็นอย่างไรบ้างแพงหรือเปล่า”

“ไม่แพงเลยค่ะ ตาลจ่ายไหว แม่ไม่ต้องกังวลใจเรื่องนี้นะ กลับไปกินยาตามที่หมอสั่งพักผ่อนให้เยอะๆ แล้วอย่ากลั้นปัสสาวะอีกนะคะ”

“จ้ะ..แม่ขอโทษนะที่ทำตัวเป็นภาระ”

“แม่อย่าพูดแบบนั้นสิจ๊ะ แม่ไม่ใช่ภาระ แต่แม่เป็นแม่ของตาล ตาลมีหน้าที่ต้องดูแลแม่ตอบแทนพระคุณแม่ ที่แม่เลี้ยงดูตาลมา ตาลรักแม่นะ”

“แม่ก็รักตาลจ้ะ”

สองแม่ลูกโอบกอดกันด้วยความรัก ไม่นานแพทย์เฉพาะทางก็ขึ้นมาตรวจดูอาการของคนป่วยอีกครั้ง เพื่อจ่ายยาและแนะนำการปฏิบัติตัวเมื่อกลับไปอยู่บ้านให้คนไข้ฟังอย่างละเอียด

“คนไข้ต้องดื่มน้ำให้ได้อย่างน้อยวันละแปดต่อวัน แล้วอย่ากลั้นปัสสาวะนะครับ พอปวดก็ให้รีบไปเข้าห้องน้ำเลย อาการจะได้ไม่กำเริบและไม่กลับมาเป็นซ้ำอีก ทานยาให้หมดด้วยนะครับ”

“ค่ะ” นางจันทราพยักหน้ารับ

“เดี๋ยวน้ำเกลือหมดก็กลับบ้านได้เลยครับ ถ้ามีอาการแพ้ยาให้รีบมาโรงพยาบาลนะครับ”

“ค่ะ”

“ไม่มีอะไรแล้วหมอขอตัวไปดูคนไข้คนอื่นต่อนะครับ หายป่วยไวไวนะครับคุณจันทรา”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

สองแม่ลูกยกมือไหว้คุณหมอพร้อมกัน รอจนน้ำเกลือหมดแล้วจึงพากันกลับบ้าน หล่อนไม่ได้ใช้เงินที่เรวัชส่งมาให้เลยสักบาท เพราะตัวเองพอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง เงินหนึ่งแสนบาทเธอจะเก็บเอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉินคราวหลัง

ลูกตาลเผลอคิดถึงท่านประธานเรวัช เขาอาจเอาแต่ใจไปบ้างแต่ก็ใจดีมาก หรือสิ่งที่เขากระทำมันเรียกว่าหว่านพืชเพื่อหวังผลหรือเปล่านะ..