เซ็ง

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นมาขัดจังหวะ ที่ประธานหนุ่มหล่ออย่างเรวัชจะจัดการรวบหัวรวบหางผู้ช่วยเลขานุการสาว

เขาปล่อยร่างเล็กบางที่สั่นเทาให้เป็นอิสระ เดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย พยายามเก็บข่มอารมณ์กรุ่นโกรธเอาไว้

“น้ำหวานโทรมาทำไมครับ” เสียงเข้มขรึมราวกาแฟไม่ใส่น้ำตาลถูกส่งออกมาจากริมฝีปากของท่านประธานบริษัทอัญมณี

“ทำไมพี่เรย์ถามหวานอย่างนั้นล่ะคะ หวานคิดถึงพี่เรย์ก็เลยโทรมาหา เย็นนี้เราไปดินเนอร์กันไหมคะ”

“คงไม่ได้ครับพี่มีธุระ ถ้าหวานไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะพี่ต้องทำงาน”

“ก็ได้ค่ะ”

เสียงกระเง้ากระงอดของน้ำหวานถูกส่งมาทางกระบอกเสียงปลายสาย เรวัชกดวางโทรศัพท์ทันที เขาไม่มีอะไรจะคุยกับอดีตคู่หมั้น ที่ยังตามตอแยเขาไม่เลิก

“เดี๋ยวสิครับลูกตาล” เขารั้งเธอไว้ไม่ทัน ยัยตัวเล็กน่ารักก็วิ่งหายไปจากตรงนั้นเสียแล้ว “วิ่งเร็วเชียวนะ” เรวัชอมยิ้มมุมปาก เขาจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดพ้นเงื้อมมือพญามัจจุราชอย่างเขานานหรอก เขาจะทำให้เธอตกเป็นของเขาอีกไม่นานเกินรอ

เช้าวันต่อมา….

ลูกตาลขับรถอีโก้คาร์มาทำงานตั้งแต่เช้าด้วยความหวาดหวั่น เมื่อวานเธอเกือบจะเสียพรหมจรรย์ให้ท่านประธานบริษัทในห้องทำงาน โชคดีที่มีเสียงสวรรค์มาช่วยเอาไว้ได้ทันเวลา

หญิงสาวเดินมายังโต๊ะทำงาน เจอเข้ากับเพื่อนร่วมงานที่ชื่อทัศนัยผู้จัดการฝ่ายขาย ที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวานที่โรงอาหารของบริษัท ทัศนัยมายืนรอพบเธอตั้งแต่เช้าเพราะอยากนัดทานข้าว

“พี่นัยมารอพบตาลเหรอคะ” เธอถามในขณะที่วางกระเป๋าสะพายใบเล็กกะทัดรัดลงบนโต๊ะทำงาน

“ใช่ครับพี่มารอพบลูกตาล เที่ยงนี้ออกไปทานข้าวด้วยกันนะครับ”

“ก็ได้ค่ะ” เธอพูดยังไม่ทันจบคำเสียงทรงอำนาจก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“คงไม่ได้หรอกครับ เพราะลูกตาลต้องไปทานอาหารกับผม วันนี้มีกินเลี้ยงต้อนรับลูกค้า ต้องขอโทษด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นไรครับท่านประธาน ผมกับลูกตาลค่อยนัดกันวันอื่นก็ได้ครับ”

เรวัชกัดกรามจนนูนเป็นสัน พยายามกดข่มอารมณ์หึงหวงเอาไว้อย่างสุดกำลัง “คุณมีธุระกับลูกตาลแค่นี้ใช่ไหมครับ ผมจะได้ให้เธอเข้าไปทำงาน” เสียงเข้มขรึมของท่านประธานทำให้ทัศนัยถึงกับสำลัก

“อะ..เอิ่ม..แค่นี้ครับท่านประธาน ผมขอตัวกลับแผนกก่อนครับ”

“เชิญครับ” เมื่อทัศนัยให้หลัง เรวัชก็หันมาทางลูกตาล ดวงตาคมกริบกวาดตามองเธอทั้งบนและล่างก่อนจะพ่นคำพูดถากถาง “เสน่ห์แรงจริงนะ มาทำงานแค่ไม่มีกี่วันก็มีผู้ชายมาขายขนมจีบถึงที่ ไปชงกาแฟแล้วเอาเข้ามาให้ผมในห้อง ผมให้เวลาคุณสิบนาที”

“ค่ะท่านประธาน”

เธอก้มหน้าก้มตารับคำพูดถากถางโดยไม่เถียงเขาสักคำ เพราะเถียงไปก็เท่านั้นพลอยจะทำให้ตกงานเสียเปล่าๆ

หญิงสาวเดินไปชงกาแฟมาให้เรวัชรสชาติอย่างที่เขาต้องการ ชายหนุ่มเอ่ยอนุญาตให้เธอเดินเข้าไป กาแฟและขนมมาการองสีสวยถูกวางไว้ตรงหน้าผู้ชายเอาแต่ใจ

“ขอบใจ” เขาเอ่ยออกมาเบาๆ “ไปทานข้าวกับเขามากี่ครั้งแล้วล่ะ กับคุณทัศนัยนะ”

“ยังไม่เคยไปสักครั้งเลยค่ะ” เธอตอบแค่นั้น รีบหลุบสายตาลงต่ำเม้มริมฝีปากแน่นจนเจ็บ

“งั้นก็ดี ต่อจากนี้เป็นต้นไปห้ามรับนัดใครส่งเดชอีกเป็นอันขาดเพราะผมไม่ชอบเข้าใจนะครับ”

“ทำไมดิฉันต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะคะ นี่มันเรื่องส่วนตัวไม่เกี่ยวกับเรื่องงานด้วยซ้ำ” เธอคิดว่าคำสั่งของเขามันไม่ยุติธรรมกับเธอเลย หญิงสาวจึงกล้าแสดงความคิดเห็นออกมา

“ทำไมจะไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ตอนมาสมัครงานคุณอ่านกฏของบริษัทครบหรือยัง”

“อ่านครบค่ะ แต่ไม่มีข้อห้ามให้ออกไปทานข้าวกับเพื่อนนี่คะ”

“ผมมองจากดาวอังคารยังรู้เลยครับ ว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้คิดกับคุณแค่เพื่อน คุณกับเขากำลังฝ่าฝืนกฏของบริษัท ข้อที่สามสิบสาม ห้ามมีสัมพันธ์ระหว่างพนักงานด้วยกันภายในบริษัทไม่อย่างนั้นจะถูกไล่ออก”

เธอยืนมองเขาตาปริบๆ อ้าปากเถียงทุกข้อกล่าวหา “แต่ดิฉันกับพี่ทัศนัยไม่ได้..”

หญิงสาวพูดออกไปได้แค่นั้น ร่างเล็กๆ บอบบางก็ถูกกระชากจนเซถลามาปะทะกับแผงอกกว้าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มถูกปิดทับด้วยริมฝีปากของเรวัช เธอดิ้นรนขลุกขลักพยายามดันแผงอกเขาให้ออกห่าง

ชายหนุ่มรัดร่างบอบบางด้วยสองแขนทรงพลัง ที่แข็งแกร่งราวคีมเหล็กก็ไม่ปาน เธอมิอาจต้านทานพละกำลังของเขาได้ ผู้ชายใจร้ายทำไมถึงได้ชอบรังแกเธอนัก คงเห็นว่าเธอไม่มีทางสู้สินะ ผู้ชายบ้าอำนาจ

เรวัชจูบหล่อนอยู่นานหลายนาที กว่าจะยอมปล่อยให้ริมฝีปากจิ้มลิ้มเป็นอิสระ

“เตรียมตัวออกไปต้อนรับลูกค้ากับผมได้แล้วครับคุณผู้ช่วยเลขา แล้วคราวหน้าอย่ามาทำปากดีกับผม เพราะผมจะไม่ทำแค่จูบ!”

พูดจบเรวัชก็กระตุกยิ้มมุมปาก จ้องมองหญิงสาวที่ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ ริมฝีปากบวมช้ำขึ้นเป็นสีเลือดฝาดเพราะถูกบดขยี้ลงมาหนักๆ ด้วยริมฝีปากของเขา ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นเธอทำตาดุใส่เขาแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ เธอน่าจะแอบด่าเขาอยู่ในใจ..