ลงโทษ

ลูกตาลนำกาแฟร้อนมาเสิร์ฟให้เมวิกาถึงโต๊ะทำงาน หล่อนนั่งทำหน้างอคอหักเพราะโดนพายุอารมณ์ของเรวัช

"พี่เมย์กาแฟได้แล้วค่ะ"

"ขอบใจมากนะลูกตาล ท่านประธานเรียกเธอให้เข้าไปพบเห็นว่ามีงานจะให้เธอทำ เข้าไปพบท่านตอนนี้เลยนะ"

"ค่ะ"

ลูกตาลเดินเข้ามาในห้องทำงานของเรวัช ที่เจ้าของห้องนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับเพราะหงุดหงิดที่เธอขัดคำสั่ง

"ท่านประธานมีงานอะไรจะให้ดิฉันทำเหรอคะ"

"นั่งก่อนสิครับคุณผู้ช่วยเลขา ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่มันเสียมารยาท แค่นี้คุณก็ยังไม่รู้เหรอครับ"

"ดิฉันขอโทษค่ะ"

ลูกตาลเดินไปเลื่อนเก้าอี้เอามานั่ง หล่อนก้มหน้าหลบสายตาคมดุคู่นั้น ที่จ้องมองกันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"ผมไม่ชอบคนขัดคำสั่ง คุณเป็นแค่พนักงานผมสั่งอะไรคุณก็ต้องทำเข้าใจไหมครับ"

"เข้าใจค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับหน้าซีดมือสั่นเพราะเสียงที่เรวัชใช้กับเธอนั้นดุมาก

"เข้าใจแล้วก็ดีครับ คราวหน้าอย่าขัดคำสั่งผมอีก ไม่อย่างนั้นคุณอาจจะโดนไล่ออกสายฟ้าแลบก็ได้นะครับ"

"ดิฉันจะไม่ขัดคำสั่งคุณอีกแล้วค่ะท่านประธาน อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะ"

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากลอบมองใบหน้าหวานอยู่เป็นระยะ คุณมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือผมลูกตาล เรวัชคิดในใจ แกล้งทำเป็นอ่านเอกสารในมือไปพลาง

"แล้วท่านประธานมีงานอะไรจะให้ดิฉันทำเหรอคะ"

"ช่วยจัดตู้หนังสือในห้องให้เป็นระเบียบหน่อย วางให้เป็นหมวดหมู่ด้วย แม่บ้านแค่เข้ามาทำความสะอาดเสร็จแล้วก็ออกไป หนังสือของผมไม่เป็นระเบียบเลย"

"ได้ค่ะท่านประธาน"

ผู้ช่วยเลขานุการรับคำเจ้านาย รีบจัดหนังสือให้เป็นระเบียบเรียบร้อยตามหมวดหมู่ที่มันควรจะเป็น ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นเดินมาสำรวจความเรียบร้อย

"ใช้ได้..ทำต่อไป"

"ค่ะท่านประธาน"

เรวัชเดินไปยังโต๊ะทำงานหยิบแฟ้มเอกสารแล้วเดินมาอ่านอยู่ใกล้ๆ เธอ เขาอมยิ้มเมื่อเห็นเธอตั้งหน้าตั้งตาทำงานโดยไม่สนใจตัวเอง ว่าไอ้กระโปรงทรงเอที่เธอใส่อยู่นั้นมันจะร่นขึ้นจนเปิดให้เห็นไปถึงไหนต่อไหน เมื่อเจ้าหล่อนเอาแต่ก้มๆ เงยๆ จัดหนังสือให้เข้าที่เข้าทาง เรวัชเดินไปประชิดตัวเธอจากทางด้านหลัง

"อุ๊ย! ท่านประธาน" ลูกตาลสะดุ้งตกใจ เมื่อมือหนาคว้าเอวคอดกิ่วของเธอเอาไว้จากทางด้านหลัง หญิงสาวเบี่ยงตัวหนีการรุกราน จนแผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับตู้หนังสือ

"ผมว่าวันนี้คุณจัดแค่นี้พอแล้วละ มาทำอย่างอื่นกันดีกว่า"

"ทำอะไรคะ แต่ก่อนอื่นช่วยปล่อยมือจากเอวฉันด้วยค่ะ"

"ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะ จะมีอะไรเกิดขึ้นหรือครับ"

"ท่านประธานกรุณาปล่อยฉันเถอะค่ะ ถ้ามีใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดีนะคะ"

"ไม่ดียังไงครับ"

"ก็คุณ.."

ลูกตาลพูดไม่ทันจบประโยค ริมฝีปากอุ่นก็ฉกจูบลงมาหนักๆ เรวัชบดขยี้แรงมากราวจะให้เธอแหลกราน

"อื้ม!"

ลูกตาลส่งเสียงประท้วงในลำคอ หล่อนพยายามดิ้นรนเบี่ยงตัวหนี แต่ก็ไม่พ้นเงื้อมมือของเขาอยู่ดี ชายหนุ่มตามติดเธอไปทุกที่ไม่ว่าเธอจะดิ้นหนีไปไหน เขาตรึงแขนเรียวเล็กของเธอเอาไว้เหนือศีรษะด้วยมือแกร่งแค่ข้างเดียวเท่านั้น ตรึงขาทั้งสองข้างของเธอให้แยกออกจากกันด้วยหัวเข่าทรงพลังของเพศชาย

ชายหนุ่มปล่อยริมฝีปากบางที่เริ่มบวมช้ำขึ้นน้อยๆ ให้เป็นอิสระ หล่อนกอบโกยเอาอากาศเข้าปอดได้เพียงไม่นาน ริมฝีปากบางก็ถูกปิดทับลงมาใหม่

ในขณะที่ฝ่ามือหนาอีกข้างก็เลื้อยเข้าไปในกระโปรงทรงเอ เขาลูบไล้เรียวขาเธอทั้งสองข้าง เลยไปจนถึงส่วนอวบอัดที่ถูกปกปิดเอาไว้ด้วยปราการชิ้นบาง

"อย่าค่ะท่านประธาน"

ทันทีที่ริมฝีปากเป็นอิสระ เธอก็ส่งเสียงห้ามปรามลำคอแห้งผาก เสื้อเชิ้ตตัวบางถูกปลดกระดุมออกจากรัง เผยให้เห็นทรวงอกสล้างที่ถูกปกปิดไว้ด้วยบราลายลูกไม้ ชายหนุ่มปลดตะขอบราออกไปอย่างง่ายดายจากทางด้านหน้า ก่อนจะรั้งกางเกงในลงไปทางง่ามขา

"คุณเรวัชอย่าค่ะ!"

เธอพูดออกมาได้แค่นั้นริมฝีปากบางก็ถูกปิดจนแน่นสนิทอีกครั้ง