ตอนที่ 15

​

 "ทูล..ทูลรัชทายาท เป็นๆแผนการของฮูหยินผู้เฒ่ากับคุณหนูรองเจ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการช่วย ให้คุณหนูรองได้หมั้นหมายกับหว่างซื่อจื่อ" จูถิงลนลานรีบสารภาพทันที ถ้านางไม่สารภาพตอนนี้ ก็คงต้องโดนทรมารเป็นแน่ จูจินเองเมื่อเห็นว่าสหายสารภาพแล้วตนก็สารภาพบ้าง

"เดิมทีนายหญิงผู้เฒ่าไม่ชอบฮูหยินใหญ่ ต้องการให้เจียงอี๋เหนี๋ยงหลานสาวของตนมาเป็นฮูหยินเอก จึงได้ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างยามที่อี๋เหนี๋ยงวางยาให้ฮูหยินใหญ่ตายเมื่อสามปีก่อน เพราะอี๋เหนี๋ยงต้องการให้คุณหนูรองหมั้นหมายกับหว่างซื่อจือ แต่ตอนนั้นคุณหนูรองยังไม่ปักปิ่น วิธีเดียวที่จะหยุดการหมั้นหมายได้และตำแหน่งฮูหยินราชครูจะว่างลงคือให้ฮูหยินใหญ่ตายเจ้าค่ะ" จูจินสารภาพทุกสิ่งที่ตนรู้ออกมาจนหมดไส้หมดพุง

เมื่อได้ยินคำสารภาพของจูจินแล้วฮูหยินผู้เฒ่าจากที่คราแรกนั้นเกรงกลัวรัชทายาทอยู่แล้ว ซ้ำตอนนี้ยังมาโดนเปิดเผยเรื่องที่ตนเองทำมาก่อนจึงเป็นลมทันที "พวกเจ้าใส่ร้ายข้า กล้าป้ายสี หักหลังข้า เนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง ท่านพ่อ ท่านปู่ ลูกไม่ได้ทำนะเจ้าคะ พวกนางใส่ร้ายลูก"ลู่อิงหลานว่ากล่าวด่าทอบ่าวรับใช้คนสนิทสารพัด

"คุณหนูรองพวกท่านกระทำการชั่วเช่นนี้ยังหวังจะให้บ่าวรับใช้จงรักภักดีอีกหรือ ท่านราชครูนี่เป็นเรื่องในจวนท่านข้าขอตัวก่อน ส่วนคุณหนูใหญ่ตอนนี้ยังสลบอยู่ท่านรีบเชิญหมอหลวงมารักษาพิษจากธูปราคะที่บุตรสาวคนรองท่านหามาจะดีกว่า" ว่าแล้วรัชทายาทก็เดินออกไป เรื่องจวนราชครูก็ให้พวกเขาตัดสินกันไป

.... 

ผ่านมาห้าวันนับจากเกิดเรื่องที่จวนราชครูองค์รักษ์ก็มารายงานว่า เจียงอี๋เหนียงถูกโบยจนตาย ฮูหยินผู้เฒ่าถูกส่งตัวไปเฝ้าศาลบรรพบุรุษที่บ้านเกิด ลู่อิงหลานถูกจับแต่งงานกับลูกหัวหน้าหมู่บ้านตระกูลลู่ที่บ้านเกิด ทั้งสองไม่มีสิทธิกลับมาเหยียบตระกูลลู่ที่เมืองหลวงตลอดชีวิต ส่วนบ่าวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้บ้างก็ถูกโบยจนตาย ที่ยังมีชีวิตก็ขายออกไป

หลังจากฟังรายงานก็มีคำสั่งจากฮ่องเต้ให้เข้าเฝ้า "ข้าได้ยินว่าเจ้าเข้าไปช่วยคุณหนูใหญ่ลู่ในวันที่เกิดเรื่องใช่หรือไม่"

"ใช่พะยะค่ะ"รัชทายาทตอบแบบไม่ได้คิดอันใด

"แล้วเจ้าเห็นเรือนร่างของนางแล้วใช่หรือไม่

"ใช่พะยะค่ะ ลูกเข้าไปช่วยแต่ลูกก็ไม่ได้ล่วงเกินนางนะพะยะค่ะ" เอ๊... คำถามนี้เหตุใดจึง... 

"แต่เจ้าก็เห็นหมดแล้ว เฮ้อ... คราแรกหลินเทาเป็นตายยังไงก็จะแต่งกับนาง แต่พอมาเกิดเรื่องนี้เข้า ก็บอกแค่ว่าให้นางเป็นแค่เมียรอง ... ส่วนทางคุณหนูลู่ก็บอกว่าจะปลงผมบวชชี ไม่แต่งงานตลอดชีวิต เพราะถึงแต่งไปเป็นเมียรองจริง ใครจะรับรองให้นางได้ว่าสามีนางจะไม่ขุดขุ้ยเรื่องน่าอายนี้ขึ้นมาทับทมนาง" ฮ่องเต้เล่าเรื่องราวคร่าวๆที่ทราบมาให้โอรสฟัง พระองค์ทรงอยากทราบว่าโอรสนั้นคิดเช่นไร

"ที่นางพูดก็ถูกนะพะยะค่ะ คราแรกว่ารักนักรักหนา แต่พอคนรักเจอเรื่องแบบนี้เข้าไป แทนที่จะเห็นใจกลับลดตำแหน่งนางตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่ง" รัชทายาทกล้าพูดแบบนี้เพราะคิดว่า หากรักจริงต้องช่วยกันฝันฝ่า ไม่เอาความผิดผลาดของอีกฝ่ายมาด้อยค่าคนที่ตนรัก 

"ในเมื่อเจ้าก็เห็นเรือนร่างของนางแล้ว เหตุใดเจ้าไม่รับนางเป็นชายาเล่า เด็กคนนี้กิริยาดี วางตัวเหมาะสม ความคิดอ่านก็ดี ศาสตร์ทั้งสี่ก็ไม่เป็นรองใคร" ฮ่องเต้รีบเสนอชี้แนะข้อดีของลู่จื่อหลานทันที เพราะตอนนี้โอรสองค์โตนั้นอายุยี่สิบสองปีแล้ว ยังไม่มีแม้แต่บ่าวอุ่นเตียงเลย พระองค์เกรงว่ารัชทายาทจะตายด้านซะก่อน

เมื่อได้ยินข้อเสนอของเสด็จพ่อ รัชทายาทก็คิดอยู่ครู่นึง 'อืม..รับนางเข้าตำหนักดีไหม หากไม่รับนางก็ต้องโกนหัวบวชชี เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับข้าแต่.... จะให้คนที่เคยจับมังกรหยกคนแรกของข้าเป็นแม่ชีไม่ได้!!!' คิดไปพลางก็นึกภาพลู่จื่อหลานโกนหัวบวชชีกล่าว 'อมิตตาพุทธ' ในขณะยื่นมือมาจับแกนมังกรของเขาทั้งที่ศรีษะโล่งเตียน อืมมม..เฮ้อ

"ลูกจะลองไปคุยกับนางดูพะยะค่ะ คงต้องขอใช้วิธีเดียวกันกับเสด็จพ่อตอนรับบรรดาสนมนะพะยะค่ะ" รัชทายาทเอ่ยเช่นนี้เพื่อต้องการแสดงให้เห็นว่าลู่จื่อหลานยังไม่ใช่นางในดวงใจของเขาถ้าจะแต่งนางคงให้ได้มากสุดแค่ตำแหน่งพระชายารองเท่านั้น

จากนั้นรัชทายาทก็ได้ไปพูดคุยกับลู่จื่อหลาน คราแรกเป็นตายอย่างไรนางก็จะไม่แต่งเข้าตำหนักตงกง นางไม่อยากตอบแทนผู้มีบุญคุณด้วยร่างกาย เกรงว่านานไปรัชทายาทจะมองว่าที่นางไม่แต่งเป็นเมียรองของหว่างซื่อจื่อเพราะวางอุบายจะเข้าตำหนักตงกงแทน 

รัชทายาทจึงได้โน้มน้าวว่าแต่งมาเป็นชายารองให้แก่ตนยังดีกว่าไปบวชเป็นแม่ชี เหตุใดนางจะต้องละทิ้งทุกอย่างเพื่อให้คนที่ทำร้ายนางหัวเราะเยาะที่สามารถทำลายชีวิตนางได้เล่า เมื่อเห็นท่าทีโอนอ่อนของลู่จื่อหลานรัชทายาทจึงได้บอกเงื่อนไขออกไป 

ลู่จื่อหลานเห็นว่ายุติธรรมดีที่รัชทายาทนั้นได้บอกเงื่อนไขให้ตนได้ทราบ เพราะนางเองจะได้ไม่ต้องเผลอไปควาดหวังว่าจะได้ความรักจากสามี การแต่งเป็นชายารองของรัชทายาทนั้นก็มีแต่ข้อดีทั้งสิ้น แม้บอกว่าเป็นชายารองแต่นางเชื่อมั่นว่าพระองค์จะปกป้องและให้เกียรตินางอย่างที่ควรพึงกระทำได้

ดังเช่นองค์ฮ่องเต้ที่ในใจมีแต่ฮองเฮาอยู่เต็มเปี่ยม แต่ก็ทรงมีเมตตากับเหล่าสนมที่รับเข้าวังไป ท้ายที่สุดลู่จื่อหลานจึงได้ตกลงแต่งเป็นเข้าตำหนักตงกง ครานี้นางจะเสวยสุขในฐานนะชายารองขององค์รัชทายาทให้คนที่คิดทำร้ายนางนั้นกระอักเลือดตาย

....

ปัจจุบัน

รัชทายาทนั่งแช่น้ำพลางคิดเรื่องราวระหว่างตนกับลู่จื่อหลานผ่านไปหนึ่งเค่อจึงได้พึมพำออกมา 'นี่ข้าคงไม่ได้เป็นมารขัดขวางทางธรรมของแม่ชีหรอกนะ... แต่อดีตว่าที่แม่ชีผู้นี้ เหตุใดวันนี้จึงเร่าร้อนนัก ซี๊ดดด..' จ้าวเยียนหลงนั้นเดิมที่ก็ไม่มีทั้งบ่าวอุ่นเตียงหรืออนุแต่อย่างใด ก่อนหน้าที่จะแต่งกับลู่จื่อหลานก็แทบจะเรียกได้ว่าจำศีลกันเลยทีเดียว หากเกิดอารมณ์ยามใดก็มักจะอาศัยแม่นางทั้งห้าของตนคลายความกำหนัดแทน เพราะเขาต้องการเก็บครั้งแรกของตนให้กับภรรยาอันเป็นที่รัก 

แต่เมื่อจำต้องรับชายารองแล้วก็ต้องทำให้ครบพิธีการหากไม่ร่วมหอกับนางเกรงว่าจะเป็นการไม่ให้เกียรติและเหมือนกับรับนางเข้าตำหนักมาทำร้ายมากกว่า และคิดว่าภรรยาในอนาคตนั้นก็คงเข้าใจตนเองเช่นกัน จากที่จำศีลมาจนอายุยี่สิบกว่าปี แต่เมื่อได้ลองกินเนื้อครั้งแรกก็เริ่มติดใจ ลู่จื่อหลานในฐานะที่เป็นสตรีของตนเพียงคนเดียวในตำหนักจึงต้องรับหน้าที่นี้ทุกครั้งที่จ้าวเยียนหลงนั้นมีความต้องการ

​เอ๊ะๆยังไงๆรัชทายาท