ตอนที่ 19

ตำหนักชินอ๋อง

หลังจากที่เมิ่งเหลียนฮวาออกจากจวนไปได้สามเค่อ ชินอ๋องจ้าวจื่อเหวินและพระชายาฮั่วเย่วอิงก็เดินทางมาถึงตำหนักในยามเว่ย(13.00-14.59น) ทั้งสองนั้นมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เนื่องจากระหว่างที่เดินทางใกล้ถึงเมืองหลวงต่างก็มีเรื่องโจษจันกันว่าบุตรชายนั้นลุ่มหลงอนุภรรยาที่พึ่งรับเข้ามาจนถึงขนาดสั่งโบยภรรยาที่ตบแต่งมาด้วยเกี้ยวแปดคนหามนานกว่าห้าปีโดยไม่กระพริบตา 

และตอนนี้ทั้งลูกสะใภ้และหลานชายของพวกตนนั้นก็ได้ขนย้ายข้าวของออกจากตำหนักกลับไปยังบ้านเดิมแล้ว โดยมีแม่ทัพซูเป็นผู้มารับเอง ดีเท่าใดแล้วที่ทางบิดาของลูกสะใภ้ไม่ลงมือสั่งสอนบุตรเขยคนนี้ หากว่าจ้าวหนานหลิงมิใช่บุตรชายของสหายสนิทเช่นตน เกรงว่าป่านนี้คงนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปนานแล้ว

เมื่อชินอ๋องและพระชายาลงมาจากรถม้าก็มีบุตรชายจ้าวหนานหลิงสองพ่อลูกแซ่ไป๋และบรรดาบ่าวไพร่ออกมายืนต้อนรับ "ถวายพระพรเสด็จพ่อเสด็จแม่พะยะค่ะ ยินดีต้อนรับบ้านพะยะค่ะ" จ้าวหนานหลิงกล่าวทักทายคนทั้งสองด้วยความปิติยินดีที่ท่านพ่อท่านแม่เสด็จกลับตำหนักในรอบเกือบสองปี แม้การกลับมาครั้งนี้จะสร้างความขุ่นเคืองใจให้ท่านทั้งสองก็ตาม

"ถวายพระพรท่านอ๋องถวายพระพรพระชายาพะยะค่ะ/เพค่ะ ยินดีต้อนรับกลับตำหนักพะยะค่ะ/เพค่ะ" บรรดาบ่าวไพร่ต่างถวายการต้อนรับผู้นายสูงสุดของตำหนัก

"เอาหล่ะ ขอบใจพวกเจ้ามาก ใครมีหน้าที่อะไรก็ไปทำเถิด ส่วนเจ้าตามพวกข้ามา!!" จ้าวจื่อเหวินในวันสี่สิบปียังคงมีความน่าเกรงขามไม่เสื่อมคลาย กล่าวสั่งความกับบรรดาบ่าวไพร่ที่ออกมารับตนเองกับพระชายา จากนั้นก็หันไปพูดกับบุตรชายด้วยแววตาที่ไม่พอใจนัก เขาและพระชายาไม่อยู่เพียงสองปี เจ้าลูกตัวดีที่พระองค์ต่างก็ภูมิใจเหตุใดจึงสร้างเรื่องได้ถึงเพียงนี้

ตั้งแต่ลงมาจากรถม้าพระชายาฮั่วเย่วอิงในวัยสามสิบเจ็ดปีที่ยังคงความงามไว้ประนึงว่าการเวลาแทบจะไม่มีผลต่อพระนางเลย ในตอนนี้ไม่เอ่ยปากพูดอันใดกับบุตรชายสักคำ นางนั้นค่อนข้างผิดหวังในตัวบุตรชายเป็นอย่างมาก ไม่รู้ปีศาจตนใดเข้าสิงกันถึงได้สั่งโบยลูกสะใภ้ของนางได้ลงคอ ทั้งที่ก่อนหน้านี้จ้าวหนานหลิงก็ไม่เคยมีทีท่าว่าจะออกนอกลู่นอกทางเลยแม้แต่น้อย แม้จะโกรธและผิดหวังเพียงใด ตอนนี้นางเองก็อยากที่จะฟังความจริงจากปากของบุตรชายก่อน

หลังจากทั้งสามเดินมายังห้องโถงตำหนักใหญ่ พ่อบ้านไป๋ก็ไล่บรรดาบ่าวไพร่ทั้งหมดให้ออกไป ส่วนตนนั้นอยู่รอรับใช้ที่หน้าห้อง "หนานหลิงเจ้าจงเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้พวกข้าฟัง" จากนั้นจ้าวหนานหลิงก็เริ่มเล่าตั้งแต่ตนได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ให้ไปตัดการราชกิจแทนพระองค์ที่เมืองกุ้ย แล้วพบเจอกับเมิ่งเหลี่ยนฮวาอย่างไร จนกระทั้งเหตุการที่ทำให้ตนสั่งโบยฮูหยิน อีกทั้งเล่าจนถึงตนพึ่งกลับมาจากจวนแม่ทัพซูจึงพึ่งทราบว่านางนั้นถูกวางยาพิษ"

"เพี๊ยะ"พระชายาฮั่วเย่วอิงสะบัดมือตบหน้าจ้าวหนานหลิงทันที หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวจากปากบุตรชาย พระนางไม่อยากจะเชื่อว่า บุตรชายตนเองนั้นช่างโง่เง่ายิ่งนัก เพียงแค่เล่ห์เหลี่ยมเพียงเท่านี้ เขากลับมองไม่ออก 

"ข้าขอถามเจ้า ...เหตุใดเจ้าช่างโง่เง่าถึงเพียงนี้!! เจ้ามองมารยานางไม่ออกหรือไรกัน ข้าขอประกาศไว้ ณ ตรงนี้ หากเจ้าไม่สามารถพาลูกสะใภ้กับหลานชายกลับมาคืนข้าได้ เจ้ากับข้าก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก!!" หลังจากที่ชินอ๋องได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้วกำลังจะเอ่ยปากด่าบุตรชาย แต่ก็ยังไม่ไวเท่าพระชายาของตนเองที่ลงมือตบหน้าบุตรชายพร้อมทั้งดุด่าด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างที่นางไม่เคยเป็นมาก่อน

"อิงเอ่อร์เจ้าใจเย็นๆก่อน ส่งมือมาให้ข้า เจ้าออกแรงถึงเพียงนั้นเจ็บหรือไม่ คราวหน้าอย่าได้ลงมือเองเด็ดขาด  ส่วนเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะพาแม่เจ้าไปพักผ่อน เดี๋ยวข้าจะกลับมาจัดการเจ้า" ว่าแล้วจ้าวจื่อเหวินก็ดึงมือพระชายามาตรวจดู เมื่อเห็นว่าฝ่ามือนางนั้นแดงเถือกไปทั้งมือ จึงรีบพาพระชายากลับไปพักผ่อนที่ห้อง พระองค์ไม่ต้องการให้พระชายาของตนเองต้องโมโหไปมากกว่านี้เพราะกลัวจะกระทบต่อสุขภาพของนาง 

"...." จ้าวหนานหลิงได้แต่หุบปากไม่กล่าวอันใด เกรงว่าถ้าพูดออกไปเพียงคำเดียวจะยิ่งทำให้เสด็จแม่มีโทสะขึ้น ครานี้ท่านพ่อได้เล่นงานเขาแน่ๆ

ส่วนพระชายาฮั่วเย่วอิงนั้นก็ได้แต่กลอกตามองบนในความห่วงใยเกินเหตุของพระสวามี นางก็แค่ป่วยเป็นหวัดระหว่างทางนิดหน่อยเท่านั้นเอง จากที่โมโหเจ้าลูกชายตัวดีอยู่ก็คลายลงไปไม่น้อยเลย

จ้าวจื่อเหวินได้พาพระชายากลับมาที่ห้องบรรทม "อิงเอ่อร์เจ้าอย่ามีโทสะไปเลย ประเดี๋ยวพี่ลองสืบหาความก่อนว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้นมันมีสาเหตุมาจากอันใด หากตัวต้นเหตุมาจากบุตรชายเราจริง ข้าจะให้เสด็จพี่จัดการส่งเขาไปอยู่ชายแดนไม่ต้องกลับมา ส่วนอนุผู้นั้นข้าไม่มีทางยอมรับนางเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด"

"ท่านพี่ข้ารู้สึกว่าหลิงเอ่อร์นั้นแปลกไปนะเพค่ะ ข้ามั่นใจว่าเขาไม่น่าใช่คนแบบนั้น" นางเป็นมารดาที่เลี้ยงดูจ้าวหนานหลิงมาตั้งแต่คลอดใยจะดูไม่ออกว่าบุตรชายนั้นผิดปกติจากเดิม แต่เมื่อได้ฟังจากปากบุตรชายใครบ้างจะไม่มีโทสะ

"ใช่พี่ก็รู้สึกเช่นกัน เอาเป็นว่าเจ้าพักผ่อนก่อนเถิด เดินทางมาเหนื่อยๆ" จ้าวจื่อเหวินกำชับบอกพระชายาเสร็จแล้วก็เตรียมจะไปพูดคุยกับบุตรชาย โดยไม่ลืมกำชับแม่นมอิ๋นที่ติดตามพระชายามาจากบ้านเดินให้ดูแลนางให้พักผ่อนให้ดี

"ท่านอ๋องพะยะค่ะ กระหม่อมมีเรื่องจะรายงาน" ในระหว่างที่กำลังเดินไปพบบุตรชายนั้นพ่อบ้านไป๋ก็เข้ามาเรียกตนไว้ก่อน "เจ้าตามข้าไปที่ห้องหนังสือเถิด ข้ามีเรื่องจะถามว่าในระหว่างที่ข้าไม่อยู่นั้นมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง"

เมื่อทั้งสองมาถึงห้องหนังสือ จ้าวจื่อเหวินจึงนั่งลง รอให้พ่อบ้านไป๋รายงานเรื่องความผิดปกติของจ้าวหนานหลิงตั้งแต่ที่กลับมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เมื่อพ่อบ้านรายงานจบแล้ว จ้าวจื่อเหวินก็จับใจความได้ว่าตั้งแต่บุตรชายกลับมาก็มักจะอยู่ที่เรือนของอนุ ไม่พบหน้าฮูหยินและหลานชายเลยตลอดหนึ่งเดือนที่กลับมา จนกระทั่งเกิดเรื่องขึ้น

"เรียนท่านอ๋องมีอีกเรื่องพะยะค่ะ เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนที่ท่านจะมาถึงกระหม่อมเห็นซื่อจื่อกระอักเลือดออกมาเป็นสีดำพะยะค่ะ กระหม่อมจะตามหมอหลวงมาดูอาการแต่ซื่อจื่อไม่ยินยอม ซื่อจื่อบอกแค่ให้เตรียมจัดของเพราะฝ่าบาทมีบัญชาให้ไปเฝ้าชายแดนแทนแม่ทัพซูอันเทียนกำหนดออกเดินทางภายในสามวันพะยะค่ะ"

เมื่อจ้าวจื่อเหวินทราบว่าบุตรชายอาจถูกพิษจึงได้ให้พ่อบ้านไป๋นำป้ายไปตามหมอหลวงมาโดยเร็ว หากว่าถูกพิษจริงเขาจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทให้ยกเลิกคำสั่ง ครึ่งชั่วยามผ่านไป จ้าวหนานหลิงที่รออยู่ในห้องโถงก็ได้คิดถึงเรื่องที่ซูซินหยางนั้นต้องการหย่ากับตน ในแววตาของนางนั้นคล้ายกับตัดใจจากเขาได้แล้ว เขาไม่อยากคิดว่าหากตนนั้นไม่มีซูซินหยางและบุตรชายอยู่เคียงข้างเขานั้นจะเป็นเช่นไร

ในยามนี้จ้าวจื่อเหวินที่เดินเข้ามาในห้องโถงก็ได้เห็นภาพบุตรชายที่กำลังเหม่อลอย ปากก็พึมพำเบาๆว่าข้าไม่หย่า ก็ได้แต่ถอนหายใจ "หลิงเอ่อร์ เจ้าให้หมอหลวงตรวจอาการหน่อยเถิด เห็นพ่อบ้านว่าเจ้ากระอักเลือดถึงสองครั้ง"

"ท่านพ่อข้า..." จ้าวหนานหลิงที่พอจะเริ่มรู้ว่าตนอาจจะถูกพิษจึงไม่อยากให้เสด็จพ่อกับเสด็จแม่ที่พึ่งกลับมาต้องเป็นกังวล

"ทำตามที่พ่อบอก เชิญท่านหมอ" จ้าวจื่อเหวินเห็นอาการดื้อดึงของบุตรชายก็ได้แต่ดุให้ทำตามอย่างว่าง่าย

"ซื่อจื่อกระหม่อมขอตรวจชีพขอรับ" หมอหลวงซงหานเป็นหมอหลวงประจำพระองค์ของฮ่องเต้ ยามใดก็ตามที่ผู้เป็นนายตำหนักชินอ๋องป่วยไข้ ก็มักจะได้รับพระเมตตาให้หมอหลวงผู้นี้มารักษาให้ ใช้เวลาจับชีพจรกว่าครึ่งเค่อจึงถามจ้าวหนานหลิงออกมา "เรียนถามซื่อจื่อ ก่อนหน้านี้ท่านได้พกสิ่งใดติดตัวตลอดเวลาหรือไม่ขอรับ"

"ข้าขอบอกตามตรง ว่าช่วงหลังมานี้ข้าพกถุงหอมที่อนุของข้ามอบให้ติดตัวตลอด แต่มีเหตุเกิดให้ถุงหอมนั้นฉีกขาดในวันที่ข้าไปค่ายได้เพียงสองวัน"

"ข้านั้นไม่ได้สนใจเพราะเห็นว่าเป็นแค่ถุงหอมใบนึง แต่ที่แปลกคือ ข้ามีอาการนอนไม่หลับ ปวดศรีษะบ่อยครั้ง พอหลับไปก็มักจะสะดุ้งตื่น เพราะเสียงที่บอกข้าว่า'ท่านเป็นของข้า จงมาหาข้า จงปกป้องข้า จงเชื่อฟังข้า!' " 

"ท่านพอจะมีตัวอย่างถุงหอมใบนั้นหรือไม่ขอรับ ข้าน้อยขอตรวจดูสักหน่อย"

"ได้ หยวนคังนำถุงหอมที่ข้าบอกเข้ามา" ในระหว่างที่หมอหลวงพูดคุยสอบถามอาการกับจ้าวหนานหลิงนั้น จ้าวจื่อเหวินก็คลายกังวลลงไปได้มากทีเดียว ที่เห็นว่าความจริงแล้วที่บุตรชายเลอะเลือนไปนั้นอาจจะมีสาเหตุที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้

เมื่อหมอหลวงรับถุงหอมมาจากไป๋หยวนคังก็เริ่มทำการตรวจสอบ ถุงหอมใบนี้เดิมทีจ้าวหนานหลิงจะให้ไป๋หยวนคังนำไปตรวจสอบแบบลับๆ เขาเกรงว่าหากตนเองไม่รอบคอบก็อาจจะทำให้ซูซินหยางและบุตรชายอยู่ในอันตรายอีกครั้ง 

แต่ในเมื่อตอนนี้ท่านพ่อเสด็จกลับมาแล้ว เขาก็มั่นใจได้ว่าหากต้องเดินทางไปชายแดนทั้งฮูหยินและบุตรชายของเขาจะปลอดภัยมากยิ่งขึ้น ตอนนี้จ้าวหนานหลิงนั้นเกรงว่าอาจจะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ภายในตำหนัก 

"เรียนท่านอ๋อง กระหม่อมคิดว่ามีความเป็นไปได้เก้าในสิบส่วนที่ซื่อจื่อจะถูกวางยาพิษพะยะค่ะ"

เมื่อจ้าวหนานหลิงได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มมีรอยยิ้มบางๆขึ้นมาที่มุมปาก