ตอนที่ 14

ในขณะที่ลู่จื่อหลานสิ้นหวังว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสรอดแล้วจึงเตรียมที่จะกัดลิ้นตาย ทันใดนั้น 'ปัง' บานประตูถูกถีบให้เปิดออกโดยชายผู้หนึ่ง ลู่จื่อหลานเริ่มสะอื้นพยายามร้องขอให้ช่วยด้วยเสียงอู้อี้ ม่านน้ำตาคลออยู่ทำให้นางมองไม่ชัดนักว่าเป็นผู้ใด

"พวกเจ้าช่างกล้าไม่เบา ถึงกับกล้าทำร้ายคุณหนูใหญ่ของจวนราชครู " 

"เจ้าเป็นใครกัน คุณชายนี่ไม่ใช่เรื่องของท่าน" ว่าแล้วต้าหลางกับเอ่อหลางก็พุ่งเข้าไปทำร้ายรัชทายาท องค์รักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่รีบออกจากที่มืดมาคอยคุ้มกันผู้เป็นนายทันที

อีกมุมนึงลู่จื่อหลานที่โดนฤทธิ์ธูปปลุกกำหนัดก็นั่งขดอยู่ที่มุมนึงของเตียงนางพยายามทำให้ตนเองมีสติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าตนเองนั้นจะทำเรื่องน่าอายอันใดออกไป องค์รักษ์เงาจัดการสองพี่น้องอันธพาลได้ภายในพริบตาจึงคุมตัวออกไปที่นอกห้องรอเจ้านายสั่งการ 

รัชทายาทเห็นว่าจัดการคนร้ายเรียบร้อยแล้วกำลังจะเดินตามออกไปเช่นกัน แต่ก็ต้องชะงักเพราะตนเองนั้นเริ่มมีอาการของคนโดนพิษปลุกกำหนัด เมื่อหันไปมองรอบห้องจึงเห็นว่ามีธูปถูกจุดอยู่จึงได้หันไปหยิบฝากาน้ำชานำไปครอบไว้ เพราะถ้าใช้น้ำสาดควันก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ขณะที่กำลังจะเดินออกจากห้องไปอีกคราก็มีร่างแน่งน้อยโอบกอดทางด้านหลัง มือเรียวบางลูบไล้แผงอก รัชทายาทจึงหันกลับไปมองระคนตกใจ ตอนนี้ลู่จื่อหลานนั้นไร้สติเพราะฤทธิ์ยา นางจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาฉ่ำปรือ ดั่งคนไร้สติ หน้าอกอวบอิ่มพยายามเบียดเข้าหาแผงอกคล้ายกับว่ายิ่งแนบชิดเท่าไรความร้อนในกายก็จะยิ่งลดลง  

รัชทายาทพยายามข่มอารมณ์ที่ได้รับจากฤทธิ์ธูปราคะและภาพตรงหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มเย้ายวนใจที่มีรอยเลือดที่มุมปาก จมูกเชิดรั่น รับกับใบหน้าเฉี่ยวคม  อีกทั้งเขายังรู้สึกถึงสัมผัสจากยอดทับทิมบนทรวงอกขาวอวบอิ่มเกินขนาดนั้นกำลังเบียดเข้าหาหน้าอกตน ดีที่ว่าเจ้าอันธพาลสองคนนั้นยังไม่ทันได้ปลดชุดของนางออก แต่ถึงกระนั้นก็เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวเนียนนั้นอยู่ดี รัชทายาทได้แต่กลืนน้ำลาย ทำได้เพียงข่มอารมณ์ 

ทว่าแกนกายมังกรนั้นกลับไม่เชื่อฟัง มันกลับกำลังแข็งตัวเรียกร้องความต้องการที่ก่อตัวขึ้น เมื่อลู่จื่อหลานสัมผัสถึงแท่งร้อนที่หน้าขาจึงขว้าเอาไว้โดยไม่รู้ตัว เพียงแค่รู้สึกว่าเมื่อจับแล้วก็อาจจะช่วยให้คลายความร้อนได้เช่นกัน"ซี๊ดดด...เจ้าๆ"

รัชทยาทพูดได้เพียงเท่านี้ก็รีบสับมือลงไปที่ท้ายทอยทำให้ลู่จื่อหลานสลบลงไปในอ้อมกอดของตนเอง เขารีบหยิบกริดเล่มเล็กที่เหน็บอยู่ในสายคาดเอวมากรีดที่แขนตนเองเพื่อเรียกสติ พักหายใจได้ไม่ถึงครู่กำลังจะประคองลู่จื่อหลานไปวางบนเตียง

แต่แล้วราชครู ฮูหยินผู้เฒ่า ราชครูผู้เฒ่าก็มาเห็นภาพหมิ่นเหม่ เสื้อผ้าหลุดรุ่ยของลู่จื่อหลานจนได้ เมื่อเห็นดังนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงรีบเข้าไปกระชากลู่จื่อหลานออกจากอ้อมกอดของรัชทายาทพร้อมกับทุบตีนางทั้งที่หลานสาวคนโตนั้นยังสลบอยู่แท้ๆ "นางเด็กเนรคุณเจ้าทำให้ตระกูลลู่ของข้าต้องแปดเปื้อน นางแพศยา เจ้าถึงกับนัดบุรุษเสเพลมาโอ้โลมกันถึงในจวนข้า" เมื่อราชครูผู่เฒ่าได้ยินดังนั้นจึงได้รีบเข้ามาสะบัดมือตบหน้าภรรยาตนอย่างไม่ไว้หน้า จากนั้นราชครูกับอดีตราชครูผู้เฒ่าก็รีบคุกเข่าขออภัยโทษทันที

" ถวายพระพรรัชทายาท กระหม่อมขออภัยโทษให้กับนางแก่ผู้นี้ด้วย นางเป็นภรรยาชาวบ้านที่กระหม่อมตบแต่งเข้ามาตั้งแต่สมัยยังไม่สอบจิ่นซื่อจึงไม่รู้ที่ต่ำที่สูง" ทั้งราชครูผู้เฒ่าและบุตรชายต่างคุกเข่าเหงื่อแตกกันถ้วนหน้า ใครใช้ให้สตรีจวนของตนปากดีกล่าวหารัชทายาทเป็นบุรุษเสเพลกัน ส่วนตัวก่อเรื่องอย่างฮูหยินผู้เฒ่านั้นก็ได้แต่คุกเข่าหน้าซีดมือไม้สั่นด้วยความหวาดกลัว ใครจะคิดว่าบุรุษผู้นี้จะเป็นถึงรัชทายาท

"ไม่เป็นไรข้าไม่ถือโทษคนที่ปากไม่มีหูรูดหรอกเพียงแต่ข้าพึ่งรู้ว่าจวนราชครูดูแลคุณหนูใหญ่บุตรีภรรยาเอกเช่นนี้หรือ เหตุใดผู้เป็นย่าถึงทำราวกับนางไม่ใช่หลานกันเล่า" รัชทายาทเพียงสอบถามเท่านี้ก็ถือได้ว่าเป็นการตบหน้าจวนราชครูแล้ว มีอย่างที่ใดเป็นถึงจวนขุนนางใหญ่เหตุใดถึงปล่อยให้เจ้านายฝ่ายหญิงมีกิริยาราวกับแม่ค้าร้านตลาด อีกทั้งยังรังแกบุตรีผู้ซึ่งเป็นหลานสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกที่ล่วงลับไปแล้ว ในระหว่างที่กล่าวนั้นจ้าวเยียนหลงก็ได้ประคองลู่จื่อหลานไปวางลงบนเตียง อีกทั้งลากเอาฉากบังตามากั้นไว้ 

"ถวายพระพรรัชทายาทพะยะค่ะ/เพค่ะ" หว่างหลินเทาญาติผู้น้องบุตรชายของท่านอาหญิงน้องสาวต่างมารดาของฮ่องเต้ที่แต่งงานไปกับเจ้ากรมพิธีการได้เข้ามาทักทายพร้อมกันกับลู่อิงหลาน

เดิมทีลู่อิงหลานนั้นรอให้จูถิงกลับมารายงานแผนการ แต่รอจนเวลากระชั้นชิดแล้วก็ยังไม่เห็นจูถิง จึงได้ให้จูจินสาวใช้คนสนิทอีกคนดำเนินการตามแผนเพราะคิดว่าไม่น่ามีอะไรผิดพลาด หากล่าช้ากว่านี้อาจจะไม่มีโอกาสให้ลงมืออีกแล้ว เมื่อคิดว่าได้เวลาแล้วจึงแสร้งชักชวนหว่างซื่อจื่อว่าที่คู่หมั้นของพี่หญิงใหญ่ไปตามหานางที่สวนรับรอง

 

"หลินเทาลุกขึ้นเถิด อีกคนนี้ใครกัน" 

"ขอบพระทัยพะยะค่ะ นางเป็นคุณหนูรองจวนราชครู ลู่อิงหลานพะยะค่ะ " หว่างซื่อจื่อตอบกลับไปทั้งที่ในใจร้อนรนเมื่อเห็นว่าหลังฉากกั้นบนเตียงนั้นมีหญิงสาวที่เป็นว่าที่คู่หมั้นตนนั้นนอนอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยนัก

"อ้อออ ที่แท้ก็เจ้านี่เอง" รัชทายาทส่งยิ้มไปไม่ถึงด้วยตา ส่วนลู่อิงหลานนั้นรู้สึกได้ถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือนในไม่ช้าเกรงว่าเรื่องที่ตนวางแผนไว้อาจจะพังลงแล้ว

"นำคนเข้ามา" สิ้นคำสั่งผู้เป็นนาย ก็ปรากฎร่างของจูถิง จูจิน สองพี่น้องอันธพาล และหวังเผย

ลู่อิงหลานหน้าซีดลงที่เห็นคนทั้งห้า ตอนนี้แผนการของนางพังลงไม่เป็นท่าเห็นทีว่านางคงไม่รอดแล้วเพราะเรื่องนี้มีองค์รัชทายาทเข้ามาเกี่ยวด้วย

"พวกเจ้าสารภาพมา หากไม่อยากเจ็บตัว"ทั้งห้าคนต่างตื่นตระหนก เมื่อได้ทราบว่าบุคคลตรงหน้าคือผู้ใด