บทที่ 4 ติดใจหรือไง

ณ ผับHT ผับกลางกรุง

แสงสีภายในร้านส่องวิบวับตามจังหวะดนตรีเสริมสร้างความรื่นเริงใจให้แก่เหล่าชายหนุ่มและผีเสื้อกลางคืนทั้งหลาย โยกย้ายสะบัดแขนขาปล่อยใจอารมณ์ไปกับสถานที่แห่งนี้–

ห้องvip ของผับ

"ปึก" เสียงวางแก้วกระทบพื้นโต๊ะราคาแพง

"กูไม่รู้จะทำยังไงดีว่ะไอ้โฮป.."ชายหนุ่มผมสีดำมีรอยบากพาดคิ้วและหูข้างหนึ่งที่เจาะ แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมเผยอกแกร่งควบคู่กางเกงสแล็คดูแบดบอยออกเจ้าชู้

"มีเรื่องอะไรกุมใจอีกละ?"ชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองผิวขาวสะอาดสวมเสื้อโปโลสีขาวกางเกงยีนส์สีดำเป็นฝรั่งตาน้ำข้าวดีๆนี้เอง

"เฮ้อ!"คิงพรูลมหายใจออกมาอย่างแรง

"อ้าว!!ถามไม่ตอบ แล้วกูจะรู้เรื่องไหม.."โฮปที่นิ่งรอคำตอบจากเพื่อนแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆได้ยินเพียงเสียงพรูลมหายใจออกมาแทน

"คือ..เออ..ช่างมันเถอะ"คิงกระอักกระอ่วนใจที่จะเล่าออกมา

"อ้าว!!อะไรของมึงคิง?"สุดท้ายโฮปก็ไม่รู้ว่าเพื่อนสนิทของเขาเป็นอะไรพลอยหัวเสียตามไปด้วย

"ถอยหรือลุยต่อดีว่ะ"

"อ่ะ!!มึงเพ้อออกมาเลย กูไม่ถามมึงแล้ว"

"หรือจะขอเลี้ยงดีว่ะ"

"เลี้ยงเด็กเหรอ?"โฮปพยายามเดาจากคำพูดของคิง

"จะยอมเหรอว่ะ?"ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อน คิดแล้วเผลอพูดออกมาเองคนเดียว

"มีอะไรอีกพูดมา กูจะพยายามเข้าใจในสิ่งที่มึงพูดอยู่"

"ไม่น่าเลย ไม่น่าไปหลงตาสวยนั้นเลย~ กูไม่น่าเลย.."

"ตาสวย"

"พูดไปมึงก็ไม่เข้าใจ"

"เออกูไม่เข้าใจ จากกินเหล้าผ่อนคลายความเครียด กลายเป็นว่ากูเครียดกว่าเดิมเพราะมึงเนี่ย"

"อ้าวเหรอ!!?โทษทีเพื่อน"

.

.

.

ปึก!...เสียงปิดประตูรถเก๋งซีดานNIO ET7สีบรอนซ์เงินหรูหราทันสมัย จอดอยู่หน้าลานจอดรถข้างๆผับแห่งนี้ ฟาร์หลังปิดประตูเสร็จหันหลังตรงไปยังทางเข้า คืนนี้เขามาดื่มสังสรรค์คนเดียวนิดหน่อยตามประสาชายโสด ฟาร์สวมเชิ้ตสีแดงเข้มกระดุมถูกปลดออกเผยหน้าอกสีน้ำนมวับๆแวมๆล่อสายตาหนุ่มสาวทั้งหลาย

"ไอริชวิสกี้หนึ่ง"นิ้วเรียวชูนิ้วชี้ขึ้นบอกบาร์เทนเดอร์หลังจากทิ้งตัวนั่ง สายตากวาดมองรอบสถานที่ เขาพึ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกปกติร้านที่เขาไปดื่มจะอยู่ใกล้ๆร้านสักตัวเองเพราะขี้เกียจออกไปไกลตอนกลับจะได้ขับรถกลับง่ายๆ วันนี้นึกครึ้มยังไงไม่รู้ถึงมาดื่มที่ผับใจกลางกรุง ฟาร์นั่งดื่มด่ำรสชาติของวิสกี้ไอริสรสชาติหอมหวานกลิ่นน้ำผึ้งไหม้ช่วยทำให้รู้สึกผ่อนคลายไปกลับบรรยากาศจังหวะเพลงเริ่มทำให้เขาโยกตัวเล็กน้อยบนเก้าอี้นั่ง

"คนเยอะสมกับเป็นผับชื่อดังจริงๆ"

แสงสีเสียงทำให้ชายหนุ่มที่ยุ่งอยู่กับการทำงานเสมอและไม่ค่อยได้เจอเพื่อน หลงปล่อยตัวปล่อยใจไปกลับบรรยากาศสนุกสนาน แต่ละคนต่างมีชีวิตและหน้าที่เป็นของตัวเองตั้งแต่เรียนจบการมาเที่ยวคนเดียวเลยเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา–ฟาร์ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเสียงเพลงยกดื่มไปเรื่อยๆจนเมา คิดว่าตัวเองดื่มไปนิดเดียวแต่ไม่เลยเผลอยกดื่มไปเรื่อยๆจนเมาฟุบไปกับโต๊ะ

"คุณครับ"

"อื่อ"

"ผับจะปิดแล้วครับ" 

"อย่ายุ่ง" น้ำเสียงงัวเงียบิดตัวด้วยความรำคาญ

เป็นจังหวะเดียวกับคนตัวสูงเดินลงมาจากชั้นบนห้องวีไอพี

"มีอะไร"

"ผู้ชายคนนี้ดื่มจนเมา แต่ไม่ยอมกลับครับ ผับจะปิดแล้ว"พนักงานในผับบอกชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่

"มาคนเดียว?"คิงหันดูรอบๆไม่มีลูกค้าแล้ว มีแต่พนักงานของผับที่เก็บร้านอยู่

"น่าจะมาคนเดียวครับ"พนักงานคนนั้นเอ่ยบอกคิง

"~อือ~รำคาญ"ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมเสียงโวยวายที่ไร้น้ำหนัก

"ตาสวย?"คิงถึงกับตกใจเมื่อคนที่ฟุบเมาเงยหน้าขึ้นมา เขาจำใบหน้าคม ตาคู่สวยนี้ได้แม่น

"เฮียคิงรู้จักเหรอครับ"พนักงานในร้านถามเพื่อนของเจ้าของผับ คิงมาบ่อยจนพนักงานในร้านจำได้

"อื่อ ไปทำอย่างอื่นเถอะ ฉันดูเอง"

"ครับ"พนักงานเดินออกไปจากตรงนั้น

"ทำไมดื่มจนเมาขนาดนี้"คิงก้มหน้ามองคนเมา

"ใคร?"ฟาร์ลี่ตามองคนที่ยื่นอยู่ใกล้เขาด้วยความเมา

"มายังไง?"

"หื้อ"

"จะกลับหรือยังผับปิดแล้ว"

"-'คนเมาไม่ได้สนใจฟุบลงที่เดิมคิงไม่รู้จะทำยังไง จะปล่อยไว้ตรงนี้ก็ยังไงอยู่ 

"เอาว่ะ"แขนแกร่งจับแขนข้างหนึ่งของคนไม่ได้สติช้อนมือใต้หลังตวัดโอบกอดประคองให้คนเมายกตัวออกจากที่นั่ง

"อื่อ"ตัวอ่อนปวกเปียกเหมือนจะเซล้มคิงกระชับแขนที่ประคองแน่นขึ้น

"เดินไหวไหม"

"อืม"

"รถจอดอยู่ไหน? แต่ดูท่าคงขับไม่ไหว"คิงประคองคนเมาเดินออกมาอย่างทุลักทุเล ถึงคิงจะตัวใหญ่กว่าก็จริงแต่อีกคนก็ตัวไม่ได้เล็กคนเมาเหมือนจะทิ้งตัวลงกองกับพื้นตลอดเวลาคิงต้องใช้แรงแขนพยุงไว้ตลอดทางที่เดินออกมา

"ตัวไม่ได้เบาเลย"

"จา..พา.ปายไหน"

"จะให้ไปส่งที่ไหน"

"ร้านสัก"

"ยังดีที่ยังจำได้ว่าต้องกลับไปที่ไหน"

"กลับเอง"

"ดูสภาพตัวเองก่อนจะขับรถ"

"ขับได้"

"ยืนให้ตรงก่อน พอเมาทำไมเถียงเก่งแบบนี้"

"อื่อ" 

"รถของคุณก็จอดไว้ที่นี่แหละ เดี๋ยวผมไปส่ง"

คิงประคองฟาร์หยุดที่หน้ารถยนต์คันหรูราคาแพงซึ่งไม่เคยมีใครได้นั่ง คนตัวใหญ่เปิดประตูรถตัวเองทางฝั่งข้างคนขับดันคนเมาให้ขึ้นไปนั่ง

คิงขับรถออกมาจากผับได้สักพักร่างโปร่งของฟาร์นั่งอยู่เบาะหนังข้างๆ ตัวขยับเล็กน้อย คิงส่ายหน้าอ่อนใจทำไมถึงได้ดื่มจนเมาไม่ได้สติขนาดนี้ทั้งที่มาคนเดียว

"อื่อ จะพาไปไหน"คนเมางัวเงียถาม ปรือตาขึ้นมองได้เพียงนิดเดียว

"พาไปส่งที่ร้านสัก"คิงที่ขับรถอยู่หันมาตอบ

"อื่อ..จอด ขับเอง"มือหนาของฟาร์ปัดป่ายไปทั่วเอื้อมือไปคว้าแขนคิงที่ขับรถอยู่

"ฟาร์อยู่นิ่งๆ เดียวได้ตายกันพอดี"คิงตกใจเล็กน้อยกับร่างโปร่งที่มาดึงแขนเขาแบบไม่ได้ตั้งตัว ดีที่รถไม่เสียหลัก

"จา..ขับ"มือของฟาร์ไม่ยอมปล่อยออกจากแขนของคิงยังดึงรั้งไม่หยุด

"ฟาร์!!"คิงปล่อยมือจากพวงมาลัยข้างที่ฟาร์จับ ดันให้ฟาร์นั่งนิ่งๆให้หลังชิดเบาะ

"กว่าจะถึงร้านสักได้ตายกันก่อน ไปคอนโดก็ได้ว่ะ"คอนโดคิงไม่ไกลจากผับของโฮปมากถ้าเทียบกับผับไปร้านสักฟาร์ คิงทั้งขับทั้งมือดันคนเมาไว้ให้นั่งนิ่งๆ

"อึบ!!ปึก!!"คิงวางคนเมาลงที่นอนขนาดคิงไซส์ ซึ่งไม่เคยมีใครได้เข้ามาในห้องของเขา ขนาดครอบครัวยังไม่มีใครได้เข้ามา คอนโดนี้ก็เป็นของครอบครัว คิงเลยเลือกอยู่คอนโดมากกว่าอยู่บ้านเพราะมีความเป็นส่วนตัว

"เฮ้อ กว่าจะมาถึงห้องแทบตาย สร่างเมาเมื่อไหร่จะตีให้ตูดลายเลยคอยดู"มือแกร่งซ้อนหัวทุยด้านหลังให้ยกขึ้นเล็กน้อยขยับหมอนให้มารองหนุน คิงกำลังจะผละตัวออกแต่เหลือบตามองไปหยุดที่ลำคอขาว 

"กูเป็นอะไรอีกเนี่ย"ใบหน้าหล่อเริ่มขึ้นสีแดงก่ำ ลมหายใจรู้สึกร้อนขึ้น ครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ชายหนุ่มจับจ้องลำคอเรียวเลื่อนลงอีกนิดแผ่นอกบางโผล่แวบออกมาจากปกเสื้อสีผิวเนียนละออราวสำลีตัดกันได้ดีกับเสื้อสีแดงสด คิงเริ่มรู้สึกควบคุมตัวเองยากขึ้นเมื่อคิดไปถึงว่าท่อนเนื้อของเขานั้นเคยเข้าไปอยู่ในลำคอเรียวอุ่นตรงหน้าเมื่อไม่นานมานี้

(แม่ง!)สุดท้ายคิงก็อดใจไม่ไหวฝังจมูกโด่งเข้ากับลำคอฟาร์ที่เหมือนจะหลับอยู่ สูดดมกลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งป่า ล่อลวงให้เขาตะเกียกตะกายขึ้นมาเชยชิมความหอมหวานบนต้นไม้สูง ทั้งๆที่รู้ว่าจะตกมาตายเมื่อไหร่ก็ได้ ถ้าเกิดพลาดพลั้งเหยียบกิ่งผิด 

"จะตกลงมาเจ็บแค่ไหนกันเชียว ตอนนี้ขอปีนขึ้นไปก่อนแล้วกัน"มือแกร่งเลื่อนมาบีบจับบั้นเอวบาง ริมฝีปากพรมจูบพรมหอม มัวเมาในกลิ่นกาย คิงฝังหน้าหนักขึ้น แทรกกายขยับตัวหวังจะแนบชิดกันมากกว่านี้.. 

"อื่อ…จะทำอะไร"ฟาร์หงุดหงิดเหมือนมีอะไรมารบกวนพยายามปรือตาขึ้นมามอง กับคนตัวใหญ่ซุกไซร้อยู่ลำคอของเขา มือพยายามดันออกจนอีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นมามอง

"ขอโทษที่…"

"ติดใจหรือไง?"คนเมาถามออกมาเสียงเรียบนิ่ง

"ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ~"คิงพูดออกไปตามตรงแต่ไม่รู้อีกคนจะโกรธหรือเปล่ากับการกระทำของเขาที่พึ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง