บทที่ 101

            “ผู้ชายเลวเหมือนกันหมดจริง ๆ ขนาดฉันว่าฉันเลือกดีแล้วก็ยังพลาดจนได้ ใครจะคิดว่าผู้ชายที่นิสัยดีมีความรับผิดชอบอย่างพี่วุฒิ จะซุกซ่อนบ้านเล็กบ้านน้อยกับเขาไว้เหมือนกัน”

            “ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนหรอกครับที่เป็นแบบนั้น” ติณณภพเอ่ย

            อย่างน้อยก็มีเขาคนหนึ่งล่ะที่จะไม่ทำ

            “พี่วุฒิไม่เคยพยายามที่จะบอกเรื่องนี้กับฤทัยบ้างเลยเหรอ” มัฑณาวีเอ่ยถาม

            “จะว่าไปเขาก็พยายามที่จะคุยเรื่องบางอย่างกับฉันอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะวันที่เรากลับจากงานเลี้ยงรุ่นที่ผ่านมา เพียงแต่ฉันไม่ได้สนใจที่จะฟังเรื่องที่เขาพูด”

            “เพราะมัวแต่โกรธที่เอาชนะมัทไม่ได้ใช่ไหม”

            “ใช่” หนึ่งฤทัยกระแทกเสียงตอบ

            “ตอนที่พี่วุฒิมาถึงก็พูดกับเขาดี ๆ ห้ามใช้อารมณ์เด็ดขาด แกควรท่องไว้ให้ขึ้นใจว่าการทำแบบนั้น ผัวจะเบื่อและก็จะโดนทิ้ง เข้าใจไหม” ภาคินสั่งสอน

            “รู้แล้วล่ะน่า” หนึ่งฤทัยสะบัดเสียงตอบ

            เธอยังคงนั่งร้องไห้ฟูมฟายอย่างต่อเนื่องโดยมีมัฑณาวีคอยปลอบใจอยู่ไม่ห่าง

            ณัฐวุฒิมาถึงในช่วงเวลานั้นพอดี ไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาต่อจากนี้ หนึ่งฤทัยไม่รอช้ารีบพูดเข้าประเด็นทันที

            “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร มีอะไรจะสารภาพกับฤทัยไหม”

            มัฑณาวีลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อหลีกทางให้ณัฐวุฒิมานั่งแทนที่ และเดินไปยืนอยู่ข้างตัวแฟนหนุ่มของตัวเอง

            “ฤทัยรู้เรื่องหมดแล้วสินะ พี่พยายามจะบอกเรื่องนี้กับฤทัยหลายครั้งแต่ฤทัยก็ไม่ฟัง”

            “ตอนนี้ฤทัยพร้อมที่จะฟังสิ่งที่พี่พูดแล้ว เริ่มได้”

            “พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ มันเป็นความผิดพลาด คืนนั้นพี่เมามากก็เลยมีอะไรเกินเลยกับนิศา แล้วเขาก็ท้องพี่จำเป็นต้องรับผิดชอบ”

            “รับผิดชอบ!”

            “ใช่ พี่ต้องรับผิดชอบเพราะเขาอุ้มท้องลูกของพี่ ทั้งที่พี่ไม่ได้รักนิศา พี่รักฤทัยนะ”

            หนึ่งฤทัยมองสามีด้วยแววตาตัดพ้อ “คนรักกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก”

            “พี่ยอมรับผิดทุกอย่างและไม่มีข้อแก้ตัว แต่เด็กในท้องไม่มีความผิด พี่ปล่อยให้นิศาไปทำแท้งไม่ได้จริง ๆ ไม่ว่ายังไงพี่ก็ต้องรับผิดชอบกับสิ่งที่พี่ก่อขึ้น”

            “พี่วุฒิไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบผู้หญิงคนนั้น”

            “มีเหตุผลหน่อยสิฤทัย พี่รู้ว่าฤทัยโกรธและเสียใจกับการกระทำของพี่ แต่จะให้พี่ปัดความรับผิดชอบ พี่ทำไม่ได้จริง ๆ”

            เพราะความรับผิดชอบสูงของเขาไม่ใช่เหรอ ที่ทำให้เธอตัดสินใจฝากชีวิตไว้กับเขา และคงทนไม่ได้ที่เห็นเขาโดนผู้หญิงคนนั้นหลอก

            “พี่วุฒิจำวันที่เราไปปรึกษาหมอเรื่องลูกของเราได้ไหมคะ” 

            “จำได้ ฤทัยบอกพี่เองไม่ใช่เหรอว่าหมอบอกมดลูกของฤทัยมีปัญหา ทำให้มีลูกยาก เราถึงไม่มีลูกด้วยกัน”

            ภาคินอดรนทนไม่ไหวต้องเป็นคนเฉลยความจริงนี้เสียเอง

            “ความจริงแล้วพี่วุฒิต่างหากที่เป็นหมัน แต่ฤทัยไม่อยากให้พี่เสียใจก็เลยบอกพี่ไปแบบนั้น ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมฤทัยถึงบอกว่าพี่ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบชีวิตผู้หญิงคนนั้น”

            “เป็นไปไม่ได้”

            “ถ้าไม่เชื่อพี่วุฒิจะโทรไปถามหมอภาสก็ได้นะคะ”

            ณัฐวุฒิรู้สึกเหมือนโดนทุบที่หัวเข้าอย่างจังกับข้อมูลที่ได้รับมา เขาทำตามที่หนึ่งฤทัยแนะนำ โดยโทรศัพท์ไปหาหมอภาสเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ และก็ได้รับคำยืนยันจากปากของหมอว่าเขาเป็นหมันจริง ไม่สามารถมีลูกได้ ความรู้สึกของเขาในตอนนั้นมันมึนงงสับสนไปหมด ณัฐวุฒิตรองไม่ตกว่าจะแก้ไขเรื่องนี้ด้วยวิธีไหนจนต้องเอ่ยถาม

            “ผมควรแก้ไขปัญหานี้ยังไง”

            “แนะนำให้ตรวจดีเอ็นเอของเด็ก แล้วความจริงก็จะปรากฏ” ติณณภพเสนอแนะหลังจากที่ยืนฟังมานาน

            “ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมให้ตรวจล่ะ เขาเป็นแม่เขามีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธนะ” มัฑณาวีแย้ง

            “ไม่ยาก เราก็เอาใบแพทย์ที่บอกว่าพี่วุฒิเป็นหมันไปโชว์ให้ดู แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

            “จริงของพิซซี่ ฤทัยจะจัดการเรื่องนี้แทนพี่วุฒิเอง ถ้าพี่วุฒิยืนยันว่าจะเลิกกับเขาอย่างเด็ดขาดก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่เรา เธอจะช่วยฉันใช่ไหมพิซซี่” หนึ่งฤทัยหันไปหาแนวร่วม

            “ไม่มีปัญหา”

            “พี่จะคุยเรื่องนี้กับนิศาด้วยตัวเอง” ณัฐวุฒิเอ่ยออกมาในที่สุด

            “หมายความว่า...” หนึ่งฤทัยพูดละไว้เพียงแค่นั้น เธอมองสามีด้วยแววตาเจ็บช้ำ

            “มันไม่ใช่อย่างที่ฤทัยคิด พี่ไม่ได้มีเยื่อใยกับนิศา พี่ไม่ได้รักเขา”

            “แล้วทำไมถึงไม่ปล่อยให้ฤทัยเป็นคนจัดการเรื่องนี้”

            “ในเมื่อพี่เป็นคนสร้างปัญหานี้ขึ้นมา พี่ก็อยากที่จะจบมันด้วยตัวของพี่เอง ได้ไหมฤทัย”

            “ตกลงค่ะ”

            ณัฐวุฒิเอื้อมไปกุมมือภรรยาที่เขารัก “พี่ขอโทษและยอมรับผิดทุกอย่าง ถ้าเป็นไปได้พี่ก็อยากจะขอโอกาสจากฤทัยอีกครั้ง ยกโทษให้พี่ได้ไหม”

            “สัญญากับฤทัยได้ไหมคะว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก”

            “พี่สัญญา พี่รักฤทัยนะ รักมาก และเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ ที่เป็นต้นเหตุให้ฤทัยต้องเสียใจและผิดหวังในตัวพี่ ยกโทษให้พี่สักครั้งนะ”