บทที่ 103

            “ฉันขอเป็นคนตรวจสอบเอกสารทั้งหมดเอง”

            “นายไม่จำเป็นต้องยุ่ง ฉันจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง”

            “ทำไมต้องกันฉันออกจากเรื่องนี้ หรือว่านายเชื่อคำพูดของอดิศร”

            “ฉันไม่เชื่อคำพูดของใครทั้งนั้น อย่างเดียวที่ฉันเชื่อคือหลักฐาน ไม่ต้องห่วงว่าฉันจะลำเอียง ฉันให้ความเป็นธรรมกับทุกฝ่ายเสมอ”

            คำตอบของติณณภพไม่ทำให้ภูมิระพีเบาใจ ในทางตรงกันข้ามกลับรู้สึกหนักใจมากกว่าเดิม เป็นไปไม่ได้ที่ผู้หญิงอย่างมัฑณาวีจะโกงเงินของบริษัท

            ภูมิระพีรู้สึกแปลกใจที่ติณณภพดูจะเชื่อคำพูดของอดิศร เพราะไอ้บ้านั่นมันมาพร้อมกับหลักฐาน ซึ่งเขาค่อนข้างมั่นใจว่ามันคือหลักฐานเท็จ แต่ทำไมติณณภพถึงดูไม่ออก แถมยังกันไม่ให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงหมดสิทธิ์ที่จะตรวจสอบหลักฐานที่ว่า

            “ตามคุณอาทรมาพบฉันที่นี่ทีนะภูมิ”

            อาทรเข้ามาพบชายหนุ่มที่ห้องทำงาน ทั้งคู่คุยกันอยู่นานเป็นชั่วโมง โดยไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาสองคนคุยอะไรกัน รู้แค่เพียงว่ามีคำสั่งให้มัฑณาวีกลับมารายงานตัวที่สำนักงานใหญ่

            “คุณติณณ์แน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะทำแบบนี้”

            “แน่ใจครับ”

            “ผมเกรงว่ามันจะทำให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง และจะเป็นรอยร้าวระหว่างคุณกับคุณมัท”

            “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ผมจะรับผิดชอบเอง รบกวนคุณอาทรจัดการตามที่ผมบอกด้วยนะครับ และอย่าบอกเรื่องที่เราคุยกันในวันนี้กับใคร แม้แต่พ่อกับภูมิก็บอกไม่ได้นะครับ ห้ามมีบุคคลที่สามรู้เรื่องที่เราพูดคุยกันในวันนี้เด็ดขาด”

            “ได้ครับ”

            อาทรจำต้องรับปากด้วยใจที่หนักอึ้ง เพราะรู้ดีว่าอีกไม่นานจะมีเรื่องวุ่น ๆ ตามมา ได้แต่หวังว่าฟ้าหลังฝนจะสดใสอย่างที่ใคร ๆ พูดกัน

            มัฑณาวีเดินทางกลับมากรุงเทพฯ เธอตัดสินใจแวะเข้าออฟฟิศก่อนที่จะตรงกลับบ้าน

            “คุณติณณ์สั่งไว้ว่าให้คุณมัทเข้าไปพบทันทีที่มาถึงค่ะ” พนักงานต้อนรับกล่าว

            “ทราบไหมคะว่ามีเรื่องอะไร”

            “ไม่ทราบค่ะ”

            หญิงสาวเคาะประตูห้องทำงานพร้อมกับเปิดเข้าไป เธอเห็นเขายืนหันหลังให้คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง มัฑณาวีตรงเข้าไปกอดเขาไว้ด้วยความคิดถึงจากทางด้านหลัง

            “คิดถึงคุณที่สุด”

            แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ อย่างที่ควรจะเป็น ซึ่งมันแปลก

            “มีอะไรหรือเปล่าคะถึงได้เรียกมัทมาพบคุณที่นี่”

            ติณณภพหันกลับมายืนเผชิญหน้าเธอ สีหน้าของเขาเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ความรู้สึก เขาจ้องมองเธอนิ่งนานโดยไม่พูดอะไร และมันทำให้มัฑณาวีรู้สึกอึดอัด เธอรู้สึกสังหรณ์ใจแปลก ๆ เพราะวันนี้เขาดูเย็นชาผิดปกติ หรือจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น

            แล้วอะไรล่ะที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป...เป็นสิ่งที่เธอจะต้องค้นหาคำตอบ

            “มีอะไรก็พูดมาสิคะ มัทรอฟังอยู่”

            “คุณทำหน้าที่ของคุณได้ดีใช่ไหม”

            “ถ้าหมายถึงเรื่องงานล่ะก็ใช่ค่ะ”

            “แล้วทำไมคุณถึงไม่รู้ว่ามีการทุจริตเกิดขึ้นที่นั่น”

            “เท่าที่มัทตรวจดูก็ยังไม่เห็นความผิดปกติอะไรนะ คุณไปเอาข้อมูลเรื่องทุจริตมาจากไหนคะ”

            “มีใครบางคนนำหลักฐานการยักยอกเงินบริษัทมาให้ผมดู”

            “จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อมัทตรวจสอบอยู่ก็ยังไม่พบพิรุธอะไร”

            “ยกเว้นเสียแต่ว่า...” ติณณภพพูดค้างไว้แต่เพียงเท่านั้น

            “ยกเว้นอะไรคะทำไมไม่พูดให้จบ”

            “ยกเว้นคุณตั้งใจที่จะปกปิดหลักฐาน เพื่อปิดบังความจริงบางอย่าง” น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ

            แต่ที่ทำให้มัฑณาวีชาไปทั่วร่างไม่ใช่น้ำเสียงนั้น แต่เป็นคำพูดที่เขาเอ่ยออกมา

            “ความจริงอะไร!”

            “ก็ที่คุณโกงเงินบริษัทและยักย้ายถ่ายเทไปให้คนอื่น”

            ใบหน้าของมัฑณาวีซีดเผือด เธอมองชายที่เธอรักด้วยความผิดหวังและเสียใจ

            อะไรทำให้เขากล่าวหาเธอด้วยข้อหาที่รุนแรงเช่นนี้

            “ใครบอกเรื่องนี้กับคุณคะติณณ์”

            “อดิศร”

            “แล้วคุณก็เชื่อคำพูดของเขา ซึ่งครั้งหนึ่งเคยยักยอกเงินบริษัท เพียงแต่หลักฐานที่เรามีสาวไปไม่ถึงตัวเขา มากกว่าที่จะเชื่อมั่นในตัวมัทอย่างนั้นเหรอคะ”

            ในคราวนั้นแม้จะค่อนข้างมั่นใจว่าอดิศรอยู่เบื้องหลังการยักยอกเงินที่เกิดขึ้น แต่เพราะไม่มีหลักฐานเอาผิดเขา ทำให้เขารอดพ้นคดีความในครั้งนั้นไปได้ ในเมื่อไม่มีหลักฐานจึงลิดรอนอำนาจหน้าที่ของเขาไม่ได้ แต่ติณณภพก็ได้เพิ่มมาตราการป้องกันด้วยการมีคำสั่งให้เขาเซ็นเบิกจ่ายคู่กับมัฑณาวี และไม่สามารถอนุมัติการจ่ายเพียงลำพังได้เหมือนเช่นเคย

            ความเงียบคือคำตอบที่เธอได้รับ

            “เขามีหลักฐานอะไรมาปรักปรำมัทคะ”

            ชายหนุ่มหันไปหยิบเอกสารบางส่วนมาส่งให้เธอ มัฑณาวีรับมาเปิดดู เอกสารเหล่านั้นมีลายเซ็นของเธอ อนุมัติการสั่งจ่ายเงินครั้งละหลายล้านบาทไปให้กับบุคคลที่สามที่เธอไม่เคยรู้จัก และมันเกิดขึ้นหลายครั้ง ในแต่ละครั้งจำนวนเงินในเอกสารก็จะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ

            ลายเซ็นในเอกสารเหมือนกับลายเซ็นของเธอมาก แต่มัฑณาวีรู้ดีกว่าใครว่าลายเซ็นนั่นเป็นของปลอม ที่สำคัญเธอไม่เคยเห็นเอกสารเหล่านี้ผ่านตามาก่อนเลยด้วยซ้ำ

            ต้องมีใครบางคนตั้งใจปลอมลายเซ็นของเธอ เพื่อวัตถุประสงค์อะไรบางอย่าง มัฑณาวีปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา

            “นี่ไม่ใช่ลายเซ็นของมัท และมัทเองก็ไม่เคยเห็นเอกสารเหล่านี้มาก่อน คุณต้องเชื่อมัทนะคะติณณ์ มัทไม่ได้ทุจริตคิดมิชอบยักยอกเงินของบริษัท มีใครบางคนต้องการใส่ร้ายมัท และต้องเป็นพวกเขาที่ทำเอกสารเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อให้คุณเข้าใจผิดในตัวมัท”