บทที่ 104

            “เขามีหลักฐานที่จะเอาผิดคุณ แล้วคุณล่ะมัทมีหลักฐานอะไรที่จะมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง”

            หน้าของหญิงสาวถอดสี เมื่อได้ยินคำพูดนั้นหลุดออกจากปากชายที่เธอรัก ไม่ใช่เพราะเกรงกลัวความผิด เพราะเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เกิดจากความเสียใจที่เขาเชื่อคำพูดของอดิศรมากกว่าที่จะเชื่อใจเธอ จากคำพูดของเขาเดาได้ว่าเขาเอนเอียงไปเชื่อฝ่ายโน้น เพียงเพราะอดิศรมีหลักฐานมายืนยันคำพูด ในขณะที่เธอไม่มี ติณณภพมองเห็นความผิดหวังและความเสียใจฉายชัดในแววตาเธอ สายตานั้นสั่นไหวความเข้มแข็งในจิตใจของเขาอย่างรุนแรง

            “ขอเวลาให้มัทเก็บรวบรวมหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองหน่อยนะคะติณณ์”

            “ผมคงให้คุณเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเอกสารของบริษัทไม่ได้อีกแล้ว เพราะคุณตกเป็นบุคคลต้องสงสัย และผมต้องสั่งพักงานคุณไว้ก่อนจนกว่าเรื่องนี้จะคลี่คลาย ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถไปวุ่นวายกับเอกสารของที่นั่นได้ถ้าผมไม่อนุญาต”

            “ถ้าคุณไม่ให้มัทเข้าไปยุ่ง แล้วมัทจะไปหาหลักฐานที่ไหนมายืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง”

            “มันเป็นปัญหาของคุณไม่ใช่ปัญหาของผม และผมก็หวังว่าคุณจะหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ผมเชื่อได้ว่า คุณไม่ได้ทำ แต่ถูกใส่ร้ายป้ายสี ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้และเมื่อรู้ว่าใครเป็นผู้กระทำผิด ผมก็จำเป็นจะต้องดำเนินการตามกฎหมาย นั่นหมายความว่าถ้ามีหลักฐานบ่งชี้ว่าคุณเป็นคนทำ ผมก็คงจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องดำเนินคดีกับคุณ”

            จากคำพูดของเขาทำให้มัฑณาวีรู้ว่าเขาเอนเอียงไปเชื่อคำพูดของอดิศรแน่แล้ว

            “คุณเชื่อคำพูดของเขาจริง ๆ เชื่อเขามากกว่าเชื่อมั่นในตัวมัทสินะ” เธอเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงผิดหวังอย่างรุนแรง

            ฟ้าถล่มดินทลายเป็นอย่างไร มัฑณาวีเพิ่งจะเข้าใจเป็นครั้งแรกก็วันนี้ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลาย ได้แต่พยายามข่มความเสียใจเอาไว้ภายใน ไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น แต่มันช่างทำได้อย่างยากเย็น

            “ผมไม่เชื่อคำพูดของใครทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ผมเชื่อคือหลักฐาน” น้ำเสียงที่เอ่ยเยือกเย็นจับขั้วหัวใจคนฟัง

            “นี่ใช่ติณณภพคนเดียวกับที่มัทเคยรู้จักหรือเปล่า ผู้ชายที่รักและเชื่อมั่นในตัวมัทหายไปไหน”

            แววตาเธอที่จ้องมองเขาบ่งบอกถึงความเจ็บช้ำ เขามองเห็นน้ำใส ๆ ในดวงตาเธอ รู้ว่าเธอพยายามที่จะสะกดกลั้นไม่ให้ไหลออกมาอวดสายตาใคร

            ความเงียบเริ่มเข้าครอบงำอีกครั้ง มัฑณาวีถอนใจก่อนจะพูดในสิ่งที่คิด

            “คนรักกันถ้าขาดความไว้เนื้อเชื่อใจในกันและกัน คบไปก็เท่านั้น คงไม่ทำให้อะไร ๆ มันดีขึ้น เมื่อมาถึงจุดนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าแยกทางกันเดิน” มัฑณาวีถอดแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของตนเองและมอบมันกลับคืนไปให้เจ้าของ

            “ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดี ๆ ที่คุณมีให้ มัทจะจดจำมันไว้ในใจว่าครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน แต่มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว เพราะมันมาถึงทางตัน เมื่อคุณไม่เชื่อใจในตัวมัท เราก็ไม่มีอะไรที่จะต้องพูดกันอีก มัทขอลาออกค่ะ ส่วนเรื่องคดีความมัทพร้อมที่จะต่อสู้ในความผิดที่มัทไม่ได้ก่อ สักวันคุณจะต้องเสียใจกับสิ่งที่คุณทำลงไปในวันนี้”

            หญิงสาวหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความเข้มแข็ง ก่อนจะเดินจากไปทั้งน้ำตาที่บ่งบอกถึงความเจ็บช้ำที่ได้รับ

            ติณณภพอยากที่จะตรงเข้าไปกอดเธอ เช็ดน้ำให้เธอ แต่ก็ไม่สามารถทำได้ น้ำตาจากผู้หญิงที่เขารักมันทำให้เขาเจ็บไม่ต่างไปจากที่เธอรู้สึก เจ็บที่เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอผิดหวัง เสียใจ และเสียน้ำตา บอกตามตรงน้ำตาของเธอมันบีบคั้นหัวใจเขายิ่งนัก

            สิ่งที่เธอไม่รู้คือเขาเชื่อใจเธอ ไม่เคยระแวงว่าเธอจะคิดทำอะไรเช่นนี้ได้ และก็รู้ด้วยว่าเอกสารที่อดิศรนำมาใช้ปรักปรำเธอนั้น ล้วนแล้วแต่เป็นเอกสารปลอมที่ทำขึ้นมาเพื่อใส่ร้ายมัฑณาวีแทบทั้งสิ้น แต่ที่เขาต้องทำเช่นนี้เพราะอยากให้เรื่องทุกอย่างสมจริง เพื่อกันไม่ให้ตัวร้ายอย่างอดิศรไหวตัวทัน จึงจำเป็นต้องทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ แม้จะเคยรับปากกับเธอไว้ว่าจะไม่ปิดบังอะไรเธออีก แต่ครั้งนี้คงต้องยอมผิดคำพูดของตนเอง

            มัฑณาวีเดินออกมาจากห้องนั้น ด้วยน้ำตานองหน้า สมองมึนงงสับสนกับท่าทีที่เปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือของติณณภพ ซึ่งเธอตั้งรับไม่ทัน แต่ที่ปวดร้าวยิ่งกว่าคือหัวใจที่บอบช้ำ เธอเดินชนเคาเตอร์เซไปจนเกือบล้ม ดีที่ภูมิระพีเข้ามาประคองเธอไว้ได้ทัน

            “ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเพียงแค่นั้นแล้วก็เดินจากไป

            “คุณมัท...คุณมัทครับ...เดี๋ยวก่อนครับคุณมัท”

            มัฑณาวีหาได้หันมาสนใจเสียงร้องเรียกของภูมิระพี เธอเดินจากไปโดยไม่บอกลา ภูมิระพีเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของติณณภพพร้อมกับเอ่ยถาม

            “นายทำอะไรคุณมัท ทำไมเธอถึงได้เป็นแบบนั้น”

            “ก็แค่พูดในสิ่งที่เธอต้องรู้ เพื่อให้เตรียมรับมือกับเหตุการณ์ที่จะตามมา”

            “ติณณภพผู้แสนเย็นชาคนเดิมกลับมาอีกแล้ว นายทำพลาดแล้วติณณ์ การกระทำในวันนี้ของนายจะทำให้นายสูญเสียคุณมัทไปรู้ตัวไหม”

            “อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ไม่มีใครห้ามได้หรอก”

            “ฉันผิดหวังในตัวนายจริง ๆ”

            “ก็ไม่ได้คาดหวังให้นายหรือใครมาเข้าใจในตัวฉัน ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ ส่วนใครจะรู้สึกยังไงฉันก็คงห้ามความคิดของเขาไม่ได้”

            “ฉันเคยคิดว่าฉันเข้าใจในตัวนาย ที่ผ่านมาไม่ว่านายทำอะไรฉันเข้าใจดีว่านายมีเหตุผลที่ทำลงไป แต่วันนี้ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านายมีเหตุผลอะไรที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องเสียใจ สิ่งที่นายทำมันทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักนายหัวใจแตกสลาย เธอเจ็บช้ำและหอบความบอบช้ำกลับไป ได้ยินแบบนี้แล้วรู้สึกอะไรบ้างไหม”

            “แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง”

            “นายไม่รู้แล้วใครจะรู้” ภูมิระพีมองติณณภพด้วยสายตาแห่งความผิดหวังก่อนจะเดินออกจากห้องไป

            “สักวันหนึ่งภูมิ...สักวันหนึ่งนายจะเข้าใจว่าทำไมฉันต้องทำแบบนี้”