บทที่ 105

            มัฑณาวีเรียกแท็กซี่ให้ขับไปส่งที่บ้าน เธอนั่งร้องไห้มาตลอดทางด้วยความเสียใจ และยังคงร้องไห้อย่างต่อเนื่องเมื่อกลับถึงบ้าน

            โดยไม่รู้เลยเวลาผ่านไปนานแค่ไหน รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินคำถามที่แสดงถึงความห่วงใยจากฬียากร

            “พี่มัทเป็นอะไรไปคะ”

            หญิงสาวเงยหน้าหันมาตามเสียงเรียก เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่ย้อนถามกลับไป เมื่อเห็นภาคินเดินมาหยุดยืนอยู่ไม่ห่างจากตัวเธอ

            “ทำไมวันนี้ลียากลับบ้านเร็วจัง นัดกับพิซซี่ไว้เหรอ”

            “คุณภูมิโทรหาฉันบอกว่าเกิดเรื่องขึ้นกับแกแต่ไม่ได้บอกรายละเอียด เราเป็นห่วงก็เลยรีบกลับมาที่นี่”

            “พี่มัทยังไม่ได้ตอบคำถามของลียาเลยนะคะ ร้องไห้ทำไมคะ”

            “เปล่า ผงมันเข้าตาพี่”

            “อย่าโกหกเรา แกก็รู้ว่าแกทำได้ไม่เนียน”

            ฬียากรเอื้อมไปกุมมือเธอก่อนที่จะเอ่ย “พี่มัทไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าเราหรอกค่ะ”

            “นั่นสิ เสียใจก็ร้องไห้ออกมาให้พอ แล้วค่อยเล่าให้เราฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

            มัฑณาวีร้องไห้เสียใจ น้ำตาของเธอไหลลงมาไม่ขาดสาย ภาคินและฬียากรไม่เคยเห็นหญิงสาวร้องไห้เสียใจอะไรมากเท่านี้มาก่อน และแน่นอนว่าทั้งสองคนตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นภาพดังกล่าว

            อะไรเป็นเหตุให้มัฑณาวีต้องเจ็บช้ำจนต้องร้องไห้มากมายถึงเพียงนี้

            ภาคินเข้าไปกอดและลูบหลังเพื่อนเพื่อปลอบโยน ส่วนฬียากรก็กุมมือเธอไว้แน่นเพื่อส่งผ่านกำลังใจไปให้ผู้หญิงที่เธอรักประดุจพี่สาว

            “เสียใจก็ร้องไห้ออกมาไม่ต้องไปกลั้นไว้”

            “พิซซี่มัทเจ็บ เจ็บมากจริง ๆ เจ็บเหมือนจะตาย”

            แม้ภาคินและฬียากกรอยากจะรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เพื่อนเจ็บ และแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นเช่นนี้ แต่ก็มิได้เอ่ยถาม รอให้อีกฝ่ายจิตใจสงบลงกว่านี้แล้วคงเล่าให้ฟังเองว่ามันเกิดอะไรขึ้น

            “สบายใจขึ้นหรือยัง” ภาคินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            มัฑณาวีพยักหน้าแทนคำตอบ ฬียากรเช็ดน้ำตาให้พี่สาวที่รักอย่างเบามือ

            “เล่าให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมคะว่าพี่มัทเสียใจเรื่องอะไร”

            “พี่เลิกกับติณณ์แล้ว”

            “เลิกกัน!” พิซซี่และลียาอุทานออกมาพร้อมกัน

            นับว่าเป็นเรื่องที่น่าตกใจ แต่มัฑณาวีคงมีเหตุผลที่ทำลงไปเช่นนั้น

            “ทำไมแกถึงเลิกกับเขา”

            “เขากล่าวหาว่ามัทยักยอกเงินของบริษัท”

            “ทำไมเป็นแบบนั้น ใครมาบอกอะไรเขาอย่างนั้นเหรอ”

            “พี่ชายอดีตภรรยาของพ่อเขาหอบหลักฐานมาให้ติณณ์น่ะพิซซี่”

            “หลักฐานอะไรคะพี่มัท”

            “มันเป็นเอกสารที่สั่งจากเงินให้บุคคลที่สาม และคนที่เซ็นคำสั่งจ่ายในเอกสารเหล่านั้นคือพี่”

            “มีคนปลอมลายเซ็นแกใช่ไหม”

            “ใช่ มัทไม่เคยเห็นเอกสารเหล่านั้นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ แต่ติณณ์ดูเหมือนจะเอนเอียงไปเชื่อฝ่ายโน้น เพราะเขามีหลักฐานมายืนยันความคิดของมัท”

            “หลักฐานเท็จน่ะสิ แล้วคุณติณณ์ก็เชื่อเขา” ภาคินของขึ้นรู้สึกโกรธแทนเพื่อน

            “เขาบอกว่าจะหาตัวคนทำผิดเอง แต่จากการกระทำและคำพูดของเขาที่แสดงออกมา ดูเหมือนจะเชื่อไปแล้วว่ามัทเป็นคนทำ แม้ว่ามัทจะปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา”

            “พี่ติณณ์ไม่ฟังเหรอคะ”

            “ฟังแต่ไม่เชื่อ เขาไม่เชื่อคำพูดของใครทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เขาเชื่อคือหลักฐาน แต่เราไม่มี ที่แย่ไปกว่านั้นคือเขาสั่งไม่ให้พี่เข้าไปยุ่งกับเอกสารของที่นั่นอีก คงเกรงว่าพี่จะไปทำลายหลักฐานของเขา”

            “ทำไมถึงหูเบาได้มากขนาดนั้น”

            “จะว่าพี่ติณณ์หูเบาก็พูดได้ไม่เต็มปากนักนะคะพี่พิซซี่ เพราะฝ่ายโน้นเขามีหลักฐานมายืนยันความผิดของพี่มัท ถึงแม้จะเป็นหลักฐานเท็จก็เถอะ”

            “แกตรวจไม่พบความผิดปกติทางการเงินเหล่านี้บ้างเลยเหรอมัท”

            “คราวนี้มันทำได้แนบเนียนกว่าครั้งที่แล้ว และมัทยังตรวจไม่หมด เพราะมัวแต่วุ่นวายอยู่กับการวางระบบบัญชีใหม่ ก็เลยยังไม่มีเวลามาตรวจสอบเอกสารย้อนหลัง”

            “คุณติณณ์นะคุณติณณ์ ทำไมไม่เชื่อใจกันบ้างเลย” ภาคินรู้สึกผิดหวังในตัวเขาอย่างรุนแรง

            “นอกจากไม่เชื่อใจ เขายังบอกอีกว่าใครก็ตามที่เป็นคนทำ เขาจะฟ้องร้องดำเนินคดีกับคน ๆ นั้น แต่สายตาของเขาที่มองมาที่มัทมันเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่คนที่เคยรักและเชื่อใจกัน มันทำให้มัทเจ็บและเสียใจมากเลย มัทตัดสินใจปิดฉากความสัมพันธ์ของเรา คืนแหวนให้เขาแล้วก็เดินจากมา”

            “เข้าถึงข้อมูลก็ไม่ได้ แล้วเราจะไปเอาหลักฐานที่ไหนมายืนยันความบริสุทธิ์ของมัทล่ะลียา”

            “ขอให้พี่ภูมิช่วยเราเรื่องนี้ดีไหมคะ”

            “อย่าทำให้เขาต้องลำบากใจเพราะเราเลยนะลียา”

            “ผมไม่ลำบากใจหรอกครับ แต่ถึงอยากจะช่วยผมก็ช่วยคุณไม่ได้อยู่ดี” เสียงที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ทั้งสามคนหันกลับไปมอง

            “หมายความว่ายังไงที่บอกว่าอยากช่วยแต่ช่วยไม่ได้” ภาคินย้อนถาม

            “ติณณ์สั่งห้ามไม่ให้ผมเข้าไปยุ่ง และไม่อนุญาตให้ผมเข้าไปจับต้องเอกสารหลักฐานของที่นั่น มีเพียงคุณอาทรเท่านั้นที่ได้รับอนุญาต เพราะติณณ์สั่งให้เขาลงไปตรวจสอบเรื่องนี้”

            “ถ้าอย่างนั้นคุณช่วยพูดกับคุณอาทรให้เขาช่วยเราได้ไหม”

            “ไม่สำเร็จหรอกครับคุณพิซซี่ ถึงคุณอาทรอยากจะช่วยแต่ก็คงทำไม่ได้อยู่ดี เพราะเขาต้องทำตามคำสั่งของติณณ์”