บทที่ 14

            เมื่อไปถึงโรงพยาบาลหัวใจของไตรภพหยุดเต้นไปชั่วขณะ ทีมแพทย์ที่ทำการรักษาต้องทำการปั๊มหัวใจอย่างเร่งด่วน

            ใช้เวลาอยู่พักใหญ่เขาจึงกลับมาหายใจอีกครั้ง ความโกลาหลที่เกิดขึ้นสร้างความตื่นตระหนกให้แก่อาทรและภูมิระพีไม่น้อย พวกเขาพอจะเดาได้ว่าอาการของคนเจ็บคงจะไม่ดีสักเท่าไร ระหว่างที่นั่งรอฟังผลการรักษา ภูมิระพีได้พูดคุยกับอาทรเกี่ยวกับอาการของไตรภพ

             “ท่านมีโรคประจำตัวอะไรเหรอครับคุณอาทร”

            “หมอเพิ่งตรวจพบว่าคุณไตรเป็นโรคหัวใจครับ สาเหตุก็เพราะที่ผ่านมาคุณไตรทำงานหนักมาก พักผ่อนน้อย และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีอาการหัวใจวายเฉียบพลันขณะทำงานอยู่ในห้อง ดีที่มีคนเข้าไปพบก่อนจึงสามารถนำตัวส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา หลังจากนอนพักรักษาตัวอยู่นานหมอก็สั่งห้ามไม่ให้ทำงานหนักอีก และกำชับให้ระวังอย่าให้มีเรื่องอะไรมากระทบกระเทือนจิตใจ ไม่อย่างนั้นอาการก็อาจจะกำเริบขึ้นมาได้ อีกทั้งยังแนะนำให้รีบเข้ารับการผ่าตัดหัวใจอย่างเร่งด่วน แต่คุณไตรยื้อเวลาไว้เพราะต้องการมาคุยกับคุณติณณ์ เรื่องที่อยากให้เขากลับไปสืบทอดตำแหน่งผู้บริหารต่อจากคุณไตรก่อน แม้จะรู้ว่ามันไม่ง่ายและเสี่ยงต่อสุขภาพขนาดไหนก็ตาม”

            “เหตุผลนี้เองเหรอครับที่ทำให้ท่านต้องเดินทางมาขอร้องติณณ์ถึงที่นี่”

            “ใช่แล้วครับ มีคนมากมายอยากจะสานงานของบริษัทแทนคุณไตร แต่คุณไตรไม่ยอมมอบหมายงานนี้ให้ใคร เพราะรู้ดีว่าไว้ใจคนพวกนั้นไม่ได้ จึงฝืนร่างกายเดินทางมาขอร้องคุณติณณ์ถึงที่นี่โดยอ้างว่ามารักษาตัว เพราะไม่ต้องการให้ใครรู้ระแคะระคายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนที่ท่านจะกลับไปประกาศอย่างเป็นทางการ”

            “ติณณ์คงไม่ยอมง่าย ๆ หรอกครับ”

            “เราทราบดีครับว่ามันคงไม่ง่าย แต่เราก็หวังว่าสุดท้ายแล้วคุณติณณ์จะยอม คุณภูมิระพีเป็นเพื่อนสนิทของคุณติณณ์ คงทราบดีเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันระหว่างคุณไตรกับคุณติณณ์”

            “เรียกผมว่าภูมิก็ได้ครับ ผมกับติณณ์เป็นเพื่อนรักกันมานาน เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กและไม่เคยมีความลับต่อกัน ติณณ์เคยเล่าให้ผมฟังว่าเขาเห็นแม่ร้องไห้เสียใจ ที่พ่อนอกใจไปมีผู้หญิงอื่นมานับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั่งแม่ตัดสินใจหย่ากับพ่อและพาเขาย้ายมาอยู่ที่อเมริกา จากนั้นพ่อก็ไม่เคยติดต่อกลับมาอีกเลย พ่อคงลืมไปแล้วว่ายังมีเขาเป็นลูกอยู่ที่นี่อีกคน”

            “มันคงเป็นบาดแผลที่ติดอยู่ในใจของคุณติณณ์มาตลอด”

            “ใช่ครับ แต่สิ่งที่ทำให้ติณณ์เสียใจและผิดหวังที่สุด คือวันที่เขาได้ติดต่อกลับไปหาพ่ออีกครั้ง เพื่อให้พ่อมาดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย แต่ท่านก็ไม่มาโดยยกเรื่องงานมาอ้าง จนกระทั่งน้าตติยาจากไปอย่างสงบ ติณณ์ผิดหวังที่พ่อเห็นงานสำคัญกว่าการได้มาอยู่ดูใจในวาระสุดท้ายของแม่ เหตุการณ์นั้นฝังอยู่ในจิตใจของติณณ์มาโดยตลอด และนั่นเป็นเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เขาตัดขาดจากพ่อของตัวเอง”

            “มีอีกหลายเรื่องที่คุณติณณ์ยังไม่รู้ เพราะความไม่รู้ทำให้คุณติณณ์เข้าใจคุณไตรผิดไปจากความเป็นจริงมาก”

            “หมายถึงเรื่องอะไรครับ”

            “ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คุณไตรทอดทิ้งคุณติณณ์โดยไม่สนใจใยดี หรือแม้แต่เรื่องที่คุณไตรไม่สามารถเดินทางมาอยู่กับคุณตติยาในวาระสุดท้ายของเธอได้โดยเอาเรื่องงานมาอ้าง ที่จริงแล้วคุณไตรส่งคนมาคอยดูแลคุณตติยาและคุณติณณ์ ตั้งแต่ครั้งแรกที่พวกเขาสองคนเดินทางมาที่นี่และให้รายงานกลับไป หลายต่อหลายครั้งที่คุณไตรหาเรื่องเดินทางมาติดต่องานที่อเมริกาด้วยตัวเองทั้งที่ไม่จำเป็น ก็เพราะต้องการมาดูความเป็นอยู่ของคุณตติยาและลูกชายที่เขารัก”

            “แล้วทำไมเขาถึงไม่ปรากฏตัวให้เห็นล่ะครับ ทำไมต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ”

            “นั่นเป็นเพราะคุณไตรได้ให้สัญญากับคุณตติยาก่อนที่จะเซ็นใบหย่า คุณตติยาขอร้องให้คุณไตรตัดขาดจากเธอและคุณติณณ์ ไม่ต้องติดต่อกันอีกไม่ว่าในกรณีใด เพราะเธอไม่ต้องการให้ผู้หญิงของคุณไตรเข้าใจผิด คิดว่าคุณไตรยังมีเยื่อใยกับเธอและลูก ตอนแรกคุณไตรไม่ยอมแต่คุณตติยาได้พูดโน้มน้าวจิตใจเขา จนกระทั่งเขายอมทำตามคำขอของเธอแม้ว่ามันจะค้านกับความรู้สึกของตัวเองก็ตาม แต่คุณไตรเดินทางมาดูความสำเร็จของคุณติณณ์เสมอ ไม่ว่าเรื่องเรียนหรือเรื่องงาน แม้แต่ในวันที่คุณติณณ์รับปริญญา คุณไตรก็มาเฝ้าดูความสำเร็จของคุณติณณ์ทั้งสองครั้งโดยที่คุณติณณ์ไม่เคยรู้”

            “มันก็เป็นเพียงแค่คำพูดที่คุณกล่าวอ้าง ติณณ์คงไม่เชื่อคำพูดเหล่านี้หรอกครับ”

            “ผมมีหลักฐานเพียงแต่ไม่ได้นำติดตัวมาด้วย ถ้าคุณภูมิต้องการหลักฐานไปยืนยันกับคุณติณณ์ล่ะก็ กลับถึงเมืองไทยเมื่อไรผมจะรีบส่งมันมาให้คุณ”

            “ถ้าได้ก็ดีครับ”

            “ผมจะรีบดำเนินการให้ครับ ส่วนเรื่องที่คุณไตรไม่สามารถเดินทางมาอยู่เป็นเพื่อนคุณตติยาตามคำขอของคุณติณณ์ คุณไตรเองก็เสียใจกับเรื่องนี้เช่นกัน เขามักจะพูดกับผมเสมอว่ารู้สึกผิด ที่ไม่ได้มาอยู่ดูใจผู้หญิงที่เขารักในวาระสุดท้ายของเธอ แต่นั่นเป็นเพราะช่วงนั้นบริษัทเกิดวิกฤติ ทำให้คุณไตรจำใจต้องอยู่ดูแลและสั่งการงานทั้งหมดด้วยตัวเอง ถ้าเขาไม่อยู่บริษัทจะต้องสูญเสียเงินมูลค่าหลายพันล้าน ในเวลานั้นคุณไตรจึงต้องเลือกละทิ้งเรื่องส่วนตัวมารับผิดชอบเรื่องงานที่บริษัทก่อน เพราะยังมีพนักงานอีกหลายร้อยชีวิตที่ต้องดูแล”

            “เราไม่เคยได้ยินข่าวว่าดิเอ็มไพร์กรุ๊ปต้องประสบกับวิกฤติการเงินที่น่าเป็นห่วง”