บทที่ 23

            “ลูกชาย! ทำไมอรถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณแอบไปมีลูกกับผู้หญิงอื่น” หญิงสาวเสแสร้งทำเป็นว่าไม่เคยรู้ข้อมูลนี้มาก่อน

            “ติณณ์เป็นลูกที่เกิดกับตติยาภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงคนเดียวของผม”

            น้ำเสียงที่เอ่ยถึงอดีตภรรยาฟังดูอ่อนโยนราวกับว่ายังมีเยื่อใยต่อกัน

            “ดูเหมือนคุณจะยังรักและอาลัยอาวรณ์เธออยู่นะคะ ทั้งที่เลิกลากันไปตั้งนานแล้ว”

            “ผมรักเธอเสมอมา”

            อรจิราคอแข็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำตอบของสามี

            “ถ้ารักเธอมากนักแล้วหย่ากับเธอทำไมคะ”

            “เพราะผมอยากให้เธอมีความสุข ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานด้วยการใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายมากรักอย่างผม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมหมดรักในตัวตติยา”

            “คุณมั่นใจแล้วเหรอคะว่าลูกชายของคุณจะรับผิดชอบงานนี้ได้จริง ๆ”

            “ผมเคยบอกคุณหลายครั้งแล้วนะอรว่าอย่ามายุ่งเรื่องงานของผม ธุรกิจของผม ๆ จัดการเองได้ และไม่ชอบให้คุณเข้ามาวุ่นวายเข้าใจนะ” เสียงเฉียบขาดนั่นราวกับประกาศิตที่เธอต้องทำตาม

            “ที่อรถามก็เพราะอรเป็นห่วงค่ะไม่ได้มีเหตุผลอื่น” อรจิรารีบเปลี่ยนมาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

            “ผมมั่นใจและก็ไว้ใจให้ติณณ์มารับผิดชอบงานนี้ เพราะเป็นเขาผมจึงวางใจที่จะไปพักรักษาตัวได้โดยไม่กังวล”

            “แล้วเขาหายหน้าไปไหนมาตั้งนานคะ ทำไมถึงเพิ่งจะมาปรากฏตัวเอาตอนนี้ ฮึ! ได้จังหวะดีซะด้วย”

            น้ำเสียงที่เอ่ยคำพูดเหล่านี้มีผลให้ไตรภพตวัดสายตาไปมอง สายตานั้นทำให้อรจิราต้องรีบเปลี่ยนคำพูด

            “อย่าเข้าใจอรผิดนะคะ อรหมายถึงเขามาในเวลาที่เหมาะสม ซึ่งเป็นเวลาที่คุณจะต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจพอดี”

            “ผมเป็นคนขอร้องให้เขามาเอง”

            “หมายความว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณยังติดต่อกับเขา”

            “เราไม่ได้ติดต่อกันตั้งแต่วันที่ผมหย่าขาดกับตติยา เพราะเธอขอร้องไว้เช่นนั้น แต่ผมก็ยังติดตามเฝ้าดูเขาสองคนแม่ลูกเสมอ เพียงแต่พวกเขาไม่รู้”

            “แล้วตอนนี้เขาพักอยู่ที่ไหนคะ ทำไมคุณถึงไม่พาเขามาพักกับเราที่นี่”   

            “ติณณ์ต้องการความเป็นส่วนตัว ผมเลยให้ลูกพักอยู่คอนโดริมน้ำที่ผมเคยซื้อทิ้งไว้ ผมสั่งให้คนมาตบแต่งใหม่ เพื่อให้เป็นที่พักของติณณ์และผู้ช่วยคนสนิทของเขา”

            “อรจะได้พบกับเขาไหมคะ อรอยากทำความรู้จักกับเขาค่ะ” อันที่จริงอยากรู้เขาหน้าตาเป็นยังไงมากกว่า

            “คงมีโอกาสสักวัน แต่ผมไม่อยากให้คุณไปยุ่งกับติณณ์ คุณก็อยู่ส่วนคุณ เขาก็อยู่ส่วนเขา”

            “ทำไมคะ ในเมื่ออรเป็นเมียคุณ หรือว่าเขาไม่รู้” เสียงหวานฉายความไม่พอใจเด่นชัด

            “รู้หรือไม่รู้ก็มีค่าเท่ากัน เพราะติณณ์ไม่เคยใส่ใจผู้หญิงที่อยู่รายล้อมรอบตัวผม บอกแล้วไงว่าเขาชอบความเป็นส่วนตัว ไม่ชอบยุ่งสุงสิงกับใครโดยไม่จำเป็น ผมจึงอยากให้คุณอยู่ในที่ของคุณ และก็ไม่ต้องกังวลว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง สิ่งที่คุณเคยได้คุณก็จะยังได้รับเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ผมได้จัดเตรียมทุกอย่างเพื่อคุณไว้หมดแล้ว”

            “ขอบคุณค่ะที่คุณยังนึกถึงอรเสมอ”

            “ก็คุณเป็นเมียผม”

            “เมียที่ไม่มีทะเบียน”

            “ไม่เอาน่าอร ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ ถึงผมจะไม่จดทะเบียนสมรสกับคุณแต่ก็รับรองคุณในฐานะเมีย ผมตั้งใจไว้ตั้งแต่หย่าขาดกับตติยาว่าจะไม่จดทะเบียนสมรสกับใครอีก และผมก็จะทำตามนั้น ไม่เคยคิดที่จะเสียความตั้งใจ”

            “อรก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ และก็เต็มใจที่จะอยู่กับคุณแม้จะไม่ได้จดทะเบียนสมรสด้วยกัน ขอเพียงคุณให้ความสำคัญกับอรในฐานะเมียอย่างที่ควรจะเป็นก็พอใจแล้วค่ะ”

            “ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ”

            “เดี๋ยวสิคะ อรอยากคุยกับคุณเรื่องของพี่ศร จำเป็นต้องย้ายพี่ศรไปทำงานไกลถึงภูเก็ตด้วยเหรอคะ”

            “เขามีปัญหาอะไร” ไตรภพย้อนถามเสียงเข้ม

            อรจิราจับความรู้สึกไม่พอใจได้จากน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของเขา เธอจึงรีบแก้ตัวแทนพี่ชาย

            “พี่ศรไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แต่อรไม่อยากให้พี่ศรไปอยู่ไกลแบบนั้น คุณก็รู้นี่คะว่าพี่ศรเป็นญาติเพียงคนเดียวของอร อรอยากให้พี่ศรอยู่ใกล้ ๆ จะได้อุ่นใจ เป็นไปได้ไหมคะถ้าจะให้พี่ศรประจำอยู่ที่สำนักงานใหญ่เหมือนเดิม”

            “ผมพูดคำไหนก็เป็นคำนั้น” น้ำเสียงเฉียบขาดของเขาบ่งบอกให้รู้ว่าทุกอย่างต้องเป็นไปอย่างที่เขาพูด แต่อรจิราก็ไม่ลดละความพยายาม

            “แต่ว่า...”

            “ไม่มีคำว่าแต่อร ถ้าเขาไม่อยากทำก็ให้ลาออกไป”

            “พี่ศรไม่มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ ไม่ว่าคุณไตรจะให้เขาไปทำงานที่สาขาไหนเขาก็พร้อมที่จะทำค่ะ มีแต่อรนี่แหละที่ไม่อยากให้พี่ศรไปไกลหูไกลตา แต่ถ้าคุณตัดสินใจไปแล้วก็เป็นไปตามนั้นค่ะ อรคงจะไม่สามารถไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้”

            “เอาเป็นว่าผมจะให้ติณณ์ประเมินผลงานของพี่ชายคุณ หลังจากที่เขาย้ายไปทำงานที่นั่นได้ระยะหนึ่ง ถ้าติณณ์เห็นว่าควรที่จะย้ายพี่ชายคุณมาประจำที่สำนักงานใหญ่ก็คงมีคำสั่งเอง ตกลงตามนี้นะอร”

            “ค่ะ”