บทที่ 27

            “ก็ต้องลองดูกันสักตั้งล่ะลียา พี่คิดว่าขอร้องให้เขาช่วย ยังจะมีเปอร์เซ็นต์ที่เขาจะช่วยเรา มากกว่าไปขอให้คุณติณณภพช่วยเราเสียอีก”

            “จะดีเหรอพิซซี่ ไหนคราวก่อนไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้”

            “ไม่ใช่หาใครก็ได้มาสวมรอยเป็นคุณติณณภพ แต่ต้องเป็นคนที่รู้ข้อมูลของเขาอย่างนายดินนั่นต่างหากถึงจะเหมาะสม หรือแกมีวิธีอื่นที่ดีไปกว่านี้ล่ะมัท อย่างน้อยเขาก็เป็นผู้ช่วยคนสนิทของคุณติณณภพ เขาต้องรู้ข้อมูลของเจ้านายเขาเป็นอย่างดี ข้อมูลแน่นขนาดนี้คงไม่ถูกจับได้ง่าย ๆ แน่ เพียงแต่เราต้องทำให้แนบเนียนอย่าให้เกิดพิรุธให้นางฤทัยมันจับได้ ข้อได้เปรียบอีกอย่างของเราคือแทบจะไม่มีรูปปัจจุบันของคุณติณณภพตามสื่อต่าง ๆ เลย หรือถึงมีก็เป็นภาพที่เห็นในระยะไกล และส่วนใหญ่ก็จะเป็นด้านข้างของเขาเสียมากกว่า ฉะนั้นคงไม่มีใครรู้ว่าตัวจริงเขาหน้าตาเป็นยังไง เพราะเขาไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเสียนาน”

            สิ่งหนึ่งที่พวกเธอไม่รู้คือติณณภพได้กำชับให้ภูมิระพี เป็นธุระจัดการเรื่องการขอให้สื่อลบภาพของเขาที่ถูกเผยแพร่ออกไปตามสื่อต่าง ๆ โดยเฉพาะในโลกออนไลน์ จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงไม่ค่อยมีภาพของเขาปรากกฎให้เห็นตามสื่อต่าง ๆ

            “ยกเว้นเสียแต่ว่าจะมีคนเคยรู้จักเขามาก่อน” มัฑณาวีกล่าว

            “ฉันว่าฤทัยมันก็ยังไม่เคยพบเขามาก่อนเหมือนกัน ฉะนั้นก็ไม่น่าจะจับผิดเราได้ และคงไม่รู้ว่าเราหาคนมาสวมรอยเป็นคุณติณณภพเพื่อตบตามัน”

            “พูดน่ะมันง่ายแต่ตอนลงมือทำมันไม่ง่ายอย่างที่พูดน่ะสิ”

            “งั้นหล่อนก็ไม่ต้องไปงานนี้ ปล่อยให้พวกฤทัยมันกัดจิกหล่อนอย่างสนุกปากไปตลอดทั้งชีวิตเลยดีไหม”

            มัฑณาวีรีบโวยวายขึ้นมาทันทีที่เพื่อนรักพูดจบ

            “ได้ยังไงกันล่ะพิซซี่ ยิ่งหนีก็ยิ่งจะถูกหาว่าเป็นพวกขี้แพ้น่ะสิ ปากแม่พวกนั้นใช่ย่อยอยู่นะ พูดแต่ละทีสะเทือนถึงลำไส้ มัทตัดสินใจแล้วว่าจะไปงานเลี้ยงรุ่นที่จะจัดขึ้นในเดือนหน้า ถ้าคุณติณณภพปฏิเสธที่จะช่วย มัทก็จะใช้แผนสำรองของพิซซี่”

            “ต้องแบบนี้สิ สู้ไม่ถอย อย่าไปกลัวกลุ่มก๊วนของฤทัย ไม่ว่ายังไงฉันก็อยู่ข้างแก และจะเป็นกองหนุนคอยช่วยเหลือแกเอง”

            “ขอบใจนะพิซซี่ มัทกะว่าจะนัดเจอคุณดินเย็นวันพรุ่งนี้”

            “คืบหน้ายังไงก็อย่าลืมกลับมาเล่าให้เราฟังด้วยล่ะ”

            “ได้เลย”

            ขณะที่ติณณภพกำลังคุยงานกับภูมิระพีและอาทรอยู่ที่ห้องพักของเขาอย่างเคร่งเครียดอยู่นั้น เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของเขาก็ดังแทรกขึ้น เพียงเหลือบสายตาไปมองก็รู้ว่าใครโทรมา

            “พักสิบนาทีนะครับ” ติณณภพเอ่ยพร้อมกับเดินแยกตัวไปรับโทรศัพท์ที่มุมห้อง

            “มัทเองนะคะคุณดิน มัทจะถามว่าพรุ่งนี้หลังเลิกงานคุณพอจะมีเวลาว่างบ้างไหมคะ”

            “ก็ยังไม่มีนัดอะไรครับ”

            “ดีเลยค่ะ มัทอยากพบคุณ พรุ่งนี้เย็นออกมาพบกันได้ไหมคะ”

            “จะให้ไปที่ไหน”

            “มัทไปหาคุณเองดีกว่า คุณดินเลิกงานกี่โมงคะมัทจะได้ขับรถไปรับ”

            “เรียกผมว่าดินเฉย ๆ ก็ได้ไม่ต้องเรียกคุณหรอก ผมเลิกงานห้าโมงครับ แต่กว่าจะเคลียร์งานเสร็จก็ประมาณหกโมง”

            “เอาเป็นว่ามัทจะไปรอคุณที่ร้านกาแฟ คุณทำงานเสร็จเมื่อไรก็โทรหามัทที่เบอร์นี้นะคะ เราจะไปหาของอร่อย ๆ กินและจะได้คุยกันไปด้วย ตกลงไหมคะ”

            “ตกลง เจอกันพรุ่งนี้” 

            “ได้เลยค่ะ มัทจะพาคุณไปกินของอร่อยราคาไม่แพง แล้วพบกันนะคะ” หญิงสาวพูดกับเขาอย่างเป็นกันเองโดยไม่รู้สึกเคอะเขินราวกับรู้จักกันมานาน จากนั้นก็วางสายไป

            ติณณภพส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

            “ผู้หญิงคนนี้แปลกดี ทั้งที่เพิ่งเคยคุยกันแค่สองครั้ง แต่ตีซี้ราวกับสนิทสนมกันมานาน” 

            ใบหน้าของติณณภพมีรอยยิ้มเมื่อเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ

            “นานแล้วที่ฉันไม่ได้เห็นรอยยิ้มของนายแบบนี้ มีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นใช่ไหม”

            “ไม่มีอะไร”

            “โกหกได้ไม่เนียนเลยติณณ์ บอกมาสาวคนไหนโทรมาหานาย”

            “มัท” ติณณภพตอบไปตามความจริง

            “ผู้หญิงที่...” ภูมิระพีละไว้ในฐานที่เข้าใจ

            “ใช่ คนนั้นแหละ”

            “เธอโทรหานายทำไม”

            “ก็แค่จะนัดเจอกันเย็นวันพรุ่งนี้หลังเลิกงาน”

            “แฟนคุณติณณ์เหรอครับ” อาทรเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม โดยไม่ได้เฉพาะเจาะจงว่าถามใคร

            “ถ้าใช่ก็ดีสิครับคุณอาทร ผมจะเลี้ยงฉลองเจ็ดวันเจ็ดคืนเลย”

            “ถึงกับต้องเลี้ยงฉลองกันเลยเหรอครับคุณภูมิ”

            “ใช่แล้วครับ คุณอาทรไม่รู้อะไร ติณณ์มันหวงความโสด ตั้งแต่รู้จักกันมาผมยังไม่เคยเห็นติณณ์สนใจผู้หญิงคนไหนเลยสักคน ไม่เคยออกเดทกับใคร ไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาใกล้ชิดสนิทสนมเกินกว่าความเป็นเพื่อน ผมลุ้นแล้วลุ้นอีก แนะนำผู้หญิงให้ก็หลายคน”

            “แต่ก็ไม่สำเร็จใช่ไหมครับ” อาทรคาดเดา

            “ใช่ครับ คุณอาทรเดาแม่นราวกับตาเห็น”

            จากนั้นก็หันไปถามติณณภพ “นายนัดเจอเธอที่ไหน”