บทที่ 42

            ทันใดนั้นเองอรจิราเดินกลับเข้ามาในห้องนั้นอีกครั้งโดยไม่มีใครเชื้อเชิญ

            “อรจะเข้ามาเตือนว่าได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะคุณไตร”

            “คุยกันเพลินจนลืมเวลาไปเลย ติณณ์กับภูมิอยู่กินข้าวเย็นกับพ่อก่อนนะ”

            “อรจะไปบอกให้เด็กจัดโต๊ะเพิ่มนะคะ”

            “ผมกับภูมิมีนัดแล้วครับ” ติณณภพรีบปฏิเสธทันควันทั้งที่ความจริงหาเป็นเช่นนั้นไม่

            คำพูดของติณณภพทำให้ภูมิระพีต้องตกกระไดพลอยโจนร่วมโกหกไปกับเขาด้วยทั้งที่ไม่อยากทำ

            “ไว้โอกาสหน้านะครับพ่อ พอดีเรามีนัดล่วงหน้าไว้ก่อนแล้ว”

            แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงถึงความผิดหวังของบิดาเพื่อนทำให้ภูมิระพีต้องรีบเอ่ยปาก

            “ผมสัญญาว่าผมกับติณณ์จะหาโอกาสมากินข้าวกับพ่อที่นี่ครับ”

            “รับปากแล้วต้องมาให้ได้นะพ่อจะรอ”

            และก็เป็นภูมิระพีอีกเช่นเคยที่ให้คำมั่น “แน่นอนครับ”

            “เราสองคนขอตัวกลับก่อนนะครับ” ติณณภพกล่าว

            สองหนุ่มลาเจ้าของบ้านก่อนจะเดินออกจากห้องไป ติณณภพไม่สนใจอรจิรา ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอด้วยซ้ำ ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน การกระทำเหล่านั้นได้สร้างความขุ่นเคืองใจให้อรจิราได้ไม่น้อย

            “ลูกชายของคุณมักจะหยิ่งยโสแบบนี้เสมอเลยหรือคะคุณไตร เขาไม่เห็นหัวอรเลย ทั้งที่อรเป็นแม่เลี้ยงของเขา”

            “อย่าไปยุ่งกับติณณ์เลย เขาไม่ชอบให้ใครไปยุ่งกับชีวิตเขา”

            “แต่อรเป็นเมียคุณนะคะ”

            “เป็นเมียน่ะใช่ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะไปแทนที่แม่ของติณณ์ได้ ไม่มีใครแทนที่ตติยาได้หรอกอร อย่าพยายามเลย ไปเถอะผมหิวแล้ว” พูดจบก็เดินจากไปทันที

            “หยิ่งยโสแบบนี้ล่ะดี ท้าทายดี”

            ขณะที่สองหนุ่มเดินออกมาขึ้นรถนั้น ภูมิระพีได้หันไปเอ่ยถาม

            “ทำไมนายถึงได้ปฏิเสธคำชวนของพ่อ หรือว่ายังไม่หายโกรธท่าน”

            “ไม่ใช่เหตุผลนั้น ฉันแค่ไม่อยากร่วมโต๊ะอาหารกับผู้หญิงของพ่อ ไม่อยากเสวนาอะไรกับหล่อนด้วยซ้ำ นายไม่เห็นสายตาที่หล่อนมองฉันหรอกเหรอ”

            ภูมิระพีพยักหน้าแทนคำตอบ

            “ผู้หญิงอะไรหน้าด้านหน้าทน ขนาดผัวนั่งอยู่ข้างตัวยังกล้าส่งสายตาหวานหว่านเสน่ห์ให้ฉัน”

            “แต่ถึงยังไงก็คงเลี่ยงการพบปะกันได้ยากเพราะเธอเป็นเมียของพ่อนาย”

            “เป็นเมียพ่อก็ใช่ว่าจะสาระแนมายุ่งวุ่นวายกับตัวฉันได้ มันคนละเรื่องกัน ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของฉันไม่ได้ถ้าฉันไม่ยินยอม”

            “แล้วเราจะเอาไงต่อดี จะว่าไปฉันก็หิวเหมือนกัน”

            “ขึ้นรถสิฉันรู้จักร้านอาหารอร่อยบรรยากาศดีอยู่ร้านหนึ่ง อยู่ไม่ไกลเท่าไรเดี๋ยวฉันจะพานายไปเอง รับรองว่านายต้องชอบ”

            ติณณภพขับรถเพียงสี่สิบนาทีก็มาถึงร้านอาหารที่เขาเอ่ยถึง

            “ร้านนี้บรรยากาศร่มรื่นดีนะ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมลูกค้าถึงแน่นร้าน”

            “ไม่ใช่แค่บรรยากาศดีเท่านั้นนะภูมิ อาหารก็อร่อย ลูกค้าถึงได้ติดใจจนต้องกลับมาเยือนอีกครั้ง”

            “นายรู้จักร้านนี้ได้ยังไง” ภูมิระพีเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “มัทเป็นคนพาฉันมาที่นี่ ตอนที่เรานัดเจอกันครั้งแรก”

            “วันที่เธอบอกเหตุผลนายว่าทำไมถึงต้องพบติณณภพให้ได้ใช่ไหม”

            “ใช่”

            “เข้าไปกันเถอะ” ติณณภพเอ่ยชวนก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปในร้าน

            “อาหารอร่อยอย่างที่นายพูดไว้จริง ๆ” ภูมิระพีเอ่ยขึ้นหลังจากได้ลิ้มรสชาติอาหารที่สั่งมา

            ตอนแรกเขาคิดว่าสั่งมาตั้งมากมายแล้วจะกินกันหมดได้อย่างไรในเมื่อมากันแค่สองคน แต่เมื่อลงมือกินแล้วมันหยุดไม่ได้จริง ๆ อาหารทุกจานอร่อยสมคำร่ำลือ

            ขณะที่กำลังกินอาหารกันอยู่นั้น ไลน์ในโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของติณณภพมีเสียงเตือนตลอดเวลาว่ามีคนส่งข้อความมา ทั้งที่โดยปกติแล้วเขาไม่เคยเล่นไลน์ ส่วนใหญ่จะเป็นการโทรศัพท์คุยกันเสียมากกว่า

            ภูมิระพีรู้สึกแปลกใจจนต้องเอ่ยถาม

            “นายเริ่มแชทไลน์ตั้งแต่เมื่อไรติณณ์”

            ว่าจะถามตั้งแต่ตอนที่นั่งคุยกับบิดาของเพื่อนแล้วแต่ไม่สบโอกาส ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกให้เพื่อนโหลดแอพพริเคชั่นไลน์มาใช้แต่ติณณภพปฏิเสธ และบอกว่าไม่ชอบเล่นโซเชียลเพราะเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เพิ่งจะรู้ว่าเพื่อนเปลี่ยนใจ

            “เมื่อไม่นานมานี้เอง”

            ติณณภพหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูก็พบว่า มัฑณาวีส่งรูปภาพของเธอในชุดที่แปลกตามาให้เขาดู พร้อมกับคลิปสั้น ๆ ที่เธอและเพื่อน ๆ ถ่ายร่วมกัน ภาพและคลิปนั้นเรียกรอยยิ้มกว้างจากเสือยิ้มยากอย่างติณณภพได้ในทันที และนั่นทำให้ภูมิระพีแปลกใจ

            อะไรทำให้เสือยิ้มยากอย่างเพื่อนรักของเขายิ้มออกมาได้อย่างมีความสุขบ่อย ๆ แบบนี้ได้

            ถ้าให้เดา คงเป็นม้ามืดอย่างมัฑณาวีอีกตามเคย ที่ทำให้ติณณภพกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสได้อีกครั้ง นับตั้งแต่เพื่อนรักสูญเสียมารดาอันเป็นที่รักไป รอยยิ้มของเขาก็เลือนหายไปจากใบหน้าเช่นกัน ภูมิระพีรู้สึกดีใจที่ได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของเพื่อน

            “คุณมัทส่งข้อความอะไรมาให้นายเหรอ นายถึงยิ้มออกมาได้”

            “ส่งรูปกับคลิปที่เธอถ่ายเล่นกับเพื่อน ๆ มาให้ดู”

            “ขอฉันดูหน่อย”