บทที่ 45

            เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง มัฑณาวีได้หันไปเอ่ยถามชายหนุ่มที่ทำหน้าที่ขับรถ

            “คุณอึดอัดหรือเปล่าคะ”

            “ไม่เลย เพื่อนของคุณสองคนน่ารักดี”

            “ได้ยินแบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย เลี้ยวขวาข้างหน้านี้ค่ะ” หญิงสาวบอกทาง

            ไม่นานนักทั้งหมดก็มาถึงไร่ห่มรักในเวลาไร่เรี่ยกัน

            “กลับกันมาแล้วเหรอ กินอะไรกันมาหรือยัง”

            “ยังเลยค่ะ เราตั้งใจว่าจะมากินอาหารกลางวันพร้อมกับคุณยายตามสัญญา” ฬียากรตอบ

            “อาหารของคุณยายอร่อยที่สุด พิซซี่ไม่ยอมพลาดอยู่แล้ว”

            “ยายเตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว นั่นมัทพาใครมาด้วย”

            “จะใครเสียอีกล่ะถ้าไม่ใช่แฟนหลานสาวของคุณยาย”

            “หลานสาวคนไหนล่ะพิซซี่”

            มัฑณาวีและติณณภพมาทันได้ยินการสนทนาเหล่านั้นเข้าพอดี เขายกมือไหว้หญิงสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงหน้า

            “สวัสดีครับคุณยาย ผมชื่อติณณ์ครับ เป็นแฟนของมัท”

            คำพูดของเขาทำเอามัฑณาวีถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เพราะไม่คิดว่าเขาจะออกตัวแรงด้วยการแนะนำตัวกับคุณยายของเธอแบบนี้

            กานดารับไหว้อีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม ส่วนภาคินหันไปกระซิบกับฬียากร

            “เล่นซะเนียนเลย ใช้ได้นะเนี่ย”

            “แน่ใจแล้วเหรอที่มาคบกับมัท เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทัน เพราะถ้าเอาไปแล้วยายไม่รับคืนนะ”

            “พูดแบบนี้ได้ยังไงคะคุณยาย เดี๋ยวไก่ตื่นไหวตัวทัน เกิดเขาเปลี่ยนใจขึ้นมามัทก็แย่น่ะสิ”

            ติณณภพยิ้มกว้างเมื่อได้ยินสองยายหลานหยอกล้อกัน

            “ผมจะทำเป็นไม่ได้ยิน”

            “เข้าบ้านก่อนจะได้กินมื้อเที่ยงพร้อมกัน” กานดาเอ่ยพร้อมกับเดินนำทุกคนไปยังโต๊ะอาหารที่ถูกจัดเรียงไว้เป็นอย่างดี

            “มีอะไรให้ลียากินบ้างคะคุณยาย”

            “อาหารอีสานรสแซ่บที่บ่นว่าอยากกินกัน ยายก็เลยจัดให้ตามต้องการ”

            “รู้ใจหลาน ๆ ดีซะขนาดนี้จะไม่ให้เรารักได้ยังไง มัทรักคุณยายที่สุดเลยค่ะบอกไว้เผื่อจะลืม” มัฑณาวีเอ่ยพร้อมกับตรงเข้าไปกอดผู้เป็นยาย

            “ปากหวานนักนะเรา” 

            อาหารมื้อนั้นเต็มไปด้วยความสุข มีทั้งเสียงหยอกล้อกันไปมา รอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่ดังต่อเนื่องเป็นระยะ

            ติณณภพสัมผัสได้ถึงความเป็นอยู่แบบเรียบง่าย ที่นำพามาซึ่งความสุข ความรัก และความผูกพันในครอบครัวที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมานานแล้ว ทำให้เขารู้สึกอิจฉามัฑณาวี แต่ความรู้สึกเหล่านั้นถูกลบเลือนไป

            เมื่อคุณยายของเธอแสดงความห่วงใยและดูแลเขาเสมือนว่าเขาเป็นคนในครอบครัว ทั้งที่เพิ่งจะเคยพบกันเป็นครั้งแรก การกระทำเหล่านั้นทำให้ติณณภพรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้อย่างน่าประหลาด

            “บ่ายนี้คุณยายต้องไปคุมคนงานเก็บผลไม้อีกหรือเปล่าคะ”

            “ใช่ลูก พรุ่งนี้เช้าจะมีคนมารับผลไม้ที่ไร่ของเรา มัทถามทำไม”

            “มัทหาคนช่วยงานเราเพิ่มมาได้อีกหนึ่งคนค่ะ”

            กานดามองหน้าหลานสาวก่อนจะหันไปสบตาแขกผู้มาเยือน

            “ตอบยายมาตามตรง มัทบังคับอะไรติณณ์หรือเปล่าลูก”

            “เปล่าครับ เธอบอกแค่ว่าผมจะได้กินอาหารอร่อยพร้อมที่พักฟรี แถมยังได้เรียนรู้วิถีชุมชน เพียงแต่ผมต้องทำงานแลกสิ่งเหล่านั้น”

            “เห็นไหมคะคุณยาย วินวินทั้งสองฝ่าย”

            “ฉลาดไปนะเราน่ะ”

            “มัทเป็นหลานคุณยายก็ต้องฉลาดเหมือนคุณยายสิคะ จริงไหมคะ”

            เมื่อทุกคนอิ่มกันแล้วก็ชักชวนกันไปช่วยงานในไร่ เพื่อจัดเตรียมผลไม้ไว้ให้ลูกค้าที่จะมารับในวันพรุ่งนี้ ฬียากรบอกให้ทุกคนล่วงหน้ากันไปก่อน

            “เดี๋ยวลียาเก็บโต๊ะและล้างจานพวกนี้ก่อนแล้วจะรีบตามไปนะคะ”

            “พิซซี่พาดิน เอ๊ย ติณณ์ไปพร้อมกับคุณยายก่อนนะ มัทจะช่วยงานลียาทางนี้เสร็จแล้วจะตามไป”

            “ได้...แต่ว่าเอามาสองร้อย” ภาคินเอ่ยพร้อมกับกระดิกนิ้วประกอบคำพูด

            มัฑณาวีหยิบเงินส่งให้เพื่อนรักแต่โดยดี

            “ค่าอะไร!” กานดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “เงินทำบุญน่ะค่ะคุณยาย” มัฑณาวีตอบเสียงอ่อย

            “ก่อนกลับกรุงเทพฯ มัทอย่าลืมเตือนยายนะ ยายจะได้ฝากเงินไปทำบุญด้วย” จากนั้นก็หันไปถามติณณภพ

            “ติณณ์จะเปลี่ยนชุดก่อนไหมลูก เดี๋ยวมันจะเปื้อน”

            เขาก้มลงมองเสื้อผ้าที่สวมใส่มา เสื้อยืดสีเทาสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอมเขียว กับกางเกงยีนตัวเก่ง ทะมัดทะแมงพอใช้

            ตลอดบ่ายวันนั้นติณณภพช่วยทุกคนเก็บผลไม้อย่างขยันขันแข็ง โดยได้รับคำแนะนำเป็นอย่างดีจากคุณยายกานดา ติณณภพทำงานท่ามกลางเปลวแดดที่ร้อนระอุ ประกอบกับเขาเป็นคนขี้ร้อน ทำให้เขาถอดเสื้อตัวนอกเหน็บไว้ที่กระเป๋ากางเกงด้านหลัง เหลือเพียงเสื้อยืดสีเทาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ

            “พักดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนนะติณณ์แล้วค่อยทำต่อ”

            ชายหนุ่มวางมือจากงานที่ทำหันมารับขวดน้ำดื่มจากมัฑณาวี

            “เหนื่อยไหม” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

            “ร้อนมากกว่า”

            “ถ้าอย่างนั้นมานั่งพักในร่มก่อน” มัฑณาวีพูดพร้อมกับฉุดมือเขาให้เดินตามเธอไปนั่งในร่มไม้ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองมายื่นให้เขา

            “รับไปสิคะ มัทยังไม่ได้ใช้ รับรองได้เรื่องความสะอาด”

            แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉย เธอจึงเป็นฝ่ายเช็ดเหงื่อบนใบหน้าให้เขาด้วยตัวเอง โดยไม่รู้ว่ากำลังโดนจับตามองอยู่ ในตอนแรกติณณภพชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็ยอมให้เธอทำตามความตั้งใจ

            เมื่อเห็นว่าเป็นความปรารถนาดีจากใจจริงของอีกฝ่าย มิได้มีสิ่งใดแอบแฝงเหมือนผู้หญิงหลาย ๆ คนที่เคยอยู่ล้อมรอบตัวเขา ทั้งคู่พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันดี

            “ไม่เป็นไรครับคุณยาย ชุดนี้ก็ได้ครับจะได้ไม่เสียเวลา”