บทที่ 44

            ติณณภพขับรถมาถึงร้านเบเกอร์รี่ ซึ่งใช้เป็นสถานที่นัดพบตรงตามเวลานัด และก็พบมัฑณาวีกับเพื่อนของเธอมานั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้วจึงเดินตรงเข้าไปสมทบ

            “นั่งก่อนสิ มัทจะแนะนำให้ดินรู้จักเพื่อนรักของมัท นี่พิซซี่ ส่วนคนนี้ลียาเพื่อนรุ่นน้องที่มัทรักเหมือนน้องสาว”

            “หล่อมาก รูปโพร์ไฟล์ในไลน์ว่าหล่อแล้ว ตัวจริงหล่อกว่าเป็นสิบเท่า หล่อทะลุมิติแบบนี้ ถ้าฤทัยได้เห็นเขาล่ะก็จะต้องตกตะลึงและอิจฉาแกแน่นอนเลยมัท” ภาคินเอ่ยหลังจากพิจารณาชายหนุ่มอย่างใกล้ชิด

            “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ดิน”

            “เช่นกันครับ”

            “ลียาเรียกแบบนี้ได้ใช่ไหมคะ”

            “ได้ครับ”

            “คงไม่ต้องแนะนำตัวอะไรกันมากเพราะรู้จักกันแล้ว มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า”

            ‘นิสัยเหมือนกันทั้งกลุ่ม ตีซี้ตั้งแต่แรกเจอ และทำราวกับว่ารู้จักสนิทสนมกันมานาน ทั้งที่เพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก’ นั่นคือความคิดของเขา

            ความแปลกอยู่ที่เขาไม่ได้รู้สึกอึดอัดกับความเป็นกันเองที่อีกฝ่ายมอบให้ กลับรู้สึกสบายใจด้วยซ้ำ ทั้งที่ปกติแล้วเขามักจะรักษาระยะห่างในทุก ๆ ความสัมพันธ์อยู่เสมอ กว่าเขาจะให้ความสนิทสนมกับใครได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ที่สำคัญมันต้องใช้เวลา

            แต่ไม่ใช่กับพวกเธอ

            อาจเป็นเพราะเขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจ ไร้เล่ห์เหลี่ยม หรือการตักตวงผลประโยชน์แอบแฝง แต่เป็นไปในลักษณะต้องการอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ เสียมากกว่า

            “เรื่องอะไร!”

            คำถามของมัฑณาวีดึงเขาให้หลุดจากวังวนความคิดของตนเอง หันมาใส่ใจกับเรื่องตรงหน้า ซึ่งมั่นใจว่ามันจะต้องเกี่ยวข้องกับเขา และก็เป็นไปตามคาด

            “ไหน ๆ เขาก็จะต้องสวมบทบาทเป็นติณณภพอยู่แล้ว ฉันจึงมีความเห็นว่าเราควรให้เขาสวมบทบาทเสียตั้งแต่ตอนนี้เลย เมื่อถึงวันจริงจะได้แสดงได้อย่างแนบเนียน ไม่โป๊ะแตกหลุดอะไรออกมาให้พวกฤทัยมันจับได้”

            “จะดีเหรอพิซซี่” มัฑณาวีย้อนถาม

            “แบบนี้น่ะดีที่สุดแล้ว คุณคิดยังไงดิน”

            “สำหรับผมยังไงก็ได้ ถ้าพวกคุณเห็นว่ามันดีก็ตามนั้น”

            จะว่าไปมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่เขาจะแสดงความเป็นตัวเอง ดีเสียอีกจะได้ไม่ต้องคอยระวังตัว

            “อย่างนั้นก็ทำตามที่ฉันบอก ถ้าคุณยายจับพิรุธอะไรเราไม่ได้ก็ถือว่าผ่าน การผ่านบททดสอบตาสับปะรดของคุณยายได้ เราก็จะไม่ต้องกังวลว่ากลุ่มฤทัยจะจับผิดเราได้ ตามนี้นะ”

            มัฑณาวีสบตาฬียากรก่อนจะตอบตกลง

            “ว่าไงว่าตามกัน”

            “มีกติกากันสักหน่อยเราจะได้ระวัง”

            “กติกาอะไรอีกล่ะพิซซี่”

            “ถ้าใครหลุดชื่อดินออกมาตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่ไร่ของคุณยาย คำละสองร้อย”

            “หา! โหดไปหน่อยไหม”

            “ไม่เห็นคนอื่นเขาจะโวยวายอะไร มีแต่แกที่โวยวาย”

            “ก็คนอื่นเขาคงไม่พลาดบ่อยเท่ามัทน่ะสิเขาถึงไม่โวยวาย” มัฑณาวีโอดครวญ

            คำตอบของมัฑณาวีเรียกรอยยิ้มจากทุกคน

            “รู้ตัวก็ดี เอาตามนี้ล่ะแกจะได้ระวัง ถ้าไม่อยากเสียตังค์ก็หัดเรียกชื่อติณณ์เอาไว้ให้ชิน แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง”

            “ไม่คิดจะออกความเห็นอะไรบ้างเลยเหรอดิน” หญิงสาวหันไปถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างตัว ด้วยหวังว่าจะหาแนวร่วมแต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น

            “ผมเห็นด้วยกับความคิดของเพื่อนคุณ”

            “เป็นงั้นไป” มัฑณาวีมีสีหน้าผิดหวังที่ไม่มีใครเป็นพวกเดียวกับตนเองเลยสักคน

            “แล้วเราจะเอาเงินค่าปรับนี้ไปทำอะไรครับ”

            “ทำบุญ” ทั้งสามคนตอบคำถามของเขาออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

            “ทำบุญ!”

            “ใช่แล้วค่ะ ปกติเราสามคนจะแบ่งเงินส่วนหนึ่งไปทำบุญตามมูลนิธิต่าง ๆ หรือไม่ก็สมทบทุนซื้อเครื่องมือแพทย์ตามโรงพยาบาลทุกเดือนอยู่แล้ว เอาเงินที่ได้ตรงนี้ไปสมทบทุนของเดือนนี้ดีไหม” ภาคินและฬียากรพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของมัฑณาวี

            คำตอบที่ได้รับสร้างความประหลาดใจให้ติณณภพอยู่บ้าง เพราะไม่คิดว่าพวกเธอจะชอบทำสิ่งเหล่านี้ แต่เท่าที่ฟังมาดูเหมือนพวกเธอจะร่วมกันทำสิ่งดี ๆ เช่นนี้อยู่เป็นประจำ

            “แล้วเราจะไปมอบให้มูลนิธิไหน” ติณณภพเอ่ยถาม

            “ทำบุญโรงศพที่สถาบันนิติเวชโรงพยาบาลตำรวจ เหมือนอย่างที่เราเคยไปทำดีไหมคะพี่มัท” ฬียากรเสนอความคิดเห็น

            “เป็นความคิดที่ดีเลยลียา”

            “แล้วพี่พิซซี่ละคะเห็นด้วยไหม”

            “จัดไปตามนั้นเลยน้องรัก จะได้ปลงว่าสุดท้ายแล้วก็ไม่มีใครหนีพ้น สักวันเราก็ต้องตายเหมือนกัน”

            “แล้วปลงได้หรือยังล่ะพิซซี่” มัฑณาวีแสร้งถาม

            “ยังย่ะ แม้จะรู้ว่าถึงยังไงคนเราก็หลีกหนีความตายไปไม่พ้น แต่ฉันยังไม่อยากรีบตาย ขอใช้ชีวิตให้คุ้มค่ากว่านี้ก่อน”

            “ถ้าพวกคุณจะไปกันวันไหน อย่าลืมชวนผมด้วยนะครับ ถ้าไม่ติดงานอะไรผมก็อยากไปทำบุญร่วมกับพวกคุณ”

            “หล่อแถมยังใจบุญอีกด้วยอ่ะ น่ารักที่สุด”

            “เรากลับกันเสียทีดีไหมคะ ลียาสัญญากับคุณยายไว้ว่าเราจะกลับไปกินมื้อกลางวันพร้อมกับท่าน”

            “จริงด้วยลียา ไปตอนนี้ถึงบ้านก็จะได้เวลาอาหารเที่ยงพอดี มัทแกไปกับแฟนแกแล้วกัน แล้วไปเจอกันที่บ้าน”