บทที่ 46

            ภาคินขยับเข้าไปใกล้ฬียากรพร้อมกับชี้ให้มองไปยังคู่รักกำมะลอ

            “ถ้าพี่ไม่รู้ความจริงมาก่อนต้องคิดว่าคู่นี้เป็นแฟนกันชัวร์ เล่นซะเนียนขนาดนี้”

            “อาจเป็นเพราะมันไม่ใช่การแสดง แต่เป็นความห่วงใยด้วยความบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริงของพี่มัท เราจึงรู้สึกแบบนั้น”

            “ก็จริงนะ ตั้งแต่รู้จักกับมัทมันเสแสร้งไม่เป็น รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกไปแบบนั้น จะว่าไปคู่นี้ก็ดูเหมาะสมกัน ถ้าได้คบหากันจริง ๆ ก็คงจะดี เราสองคนมาช่วยกันทำหน้าที่กามเทพสื่อรักให้พวกเขากันดีไหมลียา”

            “ลียาว่าให้พี่มัทเป็นคนเลือกเองดีไหมคะ ถ้าพี่มัทรักใครลียาก็พร้อมที่จะรักและนับถือเขา เป็นพี่ชายคนหนึ่งของลียาเหมือนกัน ขอเพียงให้เขารักพี่มัทอย่างจริงใจก็พอ”

            “พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นแฟนของคุณมัทเหรอหนูลียา” ป้าน้อมซึ่งเป็นคนงานเก่าแก่ในไร่เดินมาได้ยินในช่วงจังหวะนั้นพอดีจึงได้เอ่ยถามด้วยความอยากรู้

            “ป้ารู้ได้ยังไง” ภาคินย้อนถาม

            “เดาเอาน่ะค่ะ ก็สนิทสนมกันเสียขนาดนั้นจะให้ป้าคิดเป็นอย่างอื่นได้ยังไงล่ะคุณพิซซี่ ว่าแต่เป็นความจริงใช่ไหมคะ”

            “เห็นยังไงก็เป็นแบบนั้น”

            “หน้าตาหล่อแถมยังหน่วยก้านดี ไม่ถือตัวแบบนี้ป้าว่าเขาเหมาะสมกับคุณมัทนะคะ”

            “มัทยังมีสิทธิเลือกได้อยู่อีกเหรอป้าน้อม อายุก็ปาเข้าไปตั้งสามสิบแล้ว พิซซี่ยังไม่เคยเห็นมัทมีแฟนกับเขาเลยสักคน”

            “มีสิทธิเลือกสิคะคุณพิซซี่ คนน่ารักและนิสัยดีอย่างคุณมัทใคร ๆ ก็อยากได้ค่ะ แต่ที่คุณมัทยังไม่มีใคร เพราะเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้และมัวทำแต่งาน ไม่ใช่ไม่มีใครเอา หนูลียาก็เหมือนกันนะคะ อย่ามัวทำแต่งานจนละเลยเรื่องคู่ชีวิต ป้าขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะเดี๋ยวจะเสร็จไม่ทัน”

            ทั้งคู่มองตามป้าน้อมที่เดินไปช่วยคนอื่น ๆ เก็บผลไม้กันอย่างขมักเขม่น

            “ที่ป้าน้อมพูดมาก็ถูกนะลียา อย่ามัวแต่มานะทำแต่งานจนลืมมองหาผู้ชายดี ๆ มาเป็นคู่ชีวิต ดูพี่มัทของเธอเป็นตัวอย่าง กว่าจะคิดได้ว่าจะต้องหาใครสักคนมาเป็นเพื่อนคู่คิดอายุก็ปาเข้าไปสามสิบแล้ว ความสาวความสวยน่ะมันร่วงโรยลงไปตามวัยนะจ๊ะ ไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน ที่เตือนนี่ก็เพราะความหวังดี”

            “ลียามีความสุขกับชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ค่ะ ส่วนเรื่องที่พี่พิซซี่เตือนเมื่อถึงเวลาก็คงมาเอง หรือไม่ก็อยู่เป็นสาวทึนทึกคอยก่อกวนพวกพี่แบบนี้ไปตลอดชีวิตก็ดีเหมือนกัน เรารีบไปช่วยพวกป้า ๆ เก็บผลไม้กันดีกว่าค่ะจะได้เสร็จเร็ว ๆ” 

            “โอเค” จากนั้นก็หันไปตะโกนเรียกสองหนุ่มสาวให้มาช่วยงานกันอีกแรง

            “สองคนนั้นน่ะอย่าอู้นาน มาทำงานได้แล้วมัท คุณก็เหมือนกันมาช่วยกันทำให้เสร็จ ๆ”

            “พักนิดพักหน่อยก็หาว่าอู้” มัฑณาวีบ่นเสียงดังเพื่อให้เพื่อนรักได้ยิน

            “หรือไม่จริง ก็เห็นอยู่ว่าหลบไปนั่งจู๋จี๋กันสองต่อสองโดยไม่สนใจใคร หวานกันเสียจนมดพากันเดินเพ่นพ่านแล้ว”

            มัฑณาวีหันไปสบตาติณณภพก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม

            “เจ้านายเขาเร่งมาแล้วค่ะ ผู้ใช้แรงงานอย่างเราคงต้องลงมือลงแรงกันหน่อย คุณไหวนะ ถ้าเหนื่อยจะพักก่อนก็ได้ มัทจะไปช่วยพวกเขาก่อนแล้วคุณค่อยตามไป”

            “ผู้หญิงบอบบางอย่างพวกคุณยังไม่ถอย แล้วผมจะถอยได้ยังไง เรื่องแค่นี้สบายมาก”

            สองหนุ่มสาวตามไปสมทบกับเพื่อน พร้อมกับช่วยทำงานทุกอย่างจนเสร็จสิ้น จากนั้นก็ชักชวนกันกลับไปที่บ้าน ซึ่งมีคุณยายและอาหารอร่อยมากมายรออยู่

            หลังจากอาหารมื้อค่ำติณณภพได้ออกมาเดินรับลมนอกตัวบ้าน เขารู้สึกมีความสุขที่ได้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน

            แต่ก็ทำให้ความสุขในชีวิตที่เคยมีย้อนกลับมาอีกครั้ง ทุกคนที่นี่ให้ความเป็นกันเองกับเขา ต้อนรับและปฏิบัติต่อเขาเสมือนเขาเป็นคนในครอบครัว โดยเฉพาะคุณยายกานดา ที่เอ็นดูเขาราวกับเขาเป็นลูกหลานของท่านจริง ๆ ความอบอุ่นและรอยยิ้มที่ได้รับจากทุกคน ทำให้เขาอยากเป็นสมาชิกส่วนหนึ่งในครอบครัวนี้

            ตลอดเวลาที่เขามาพักอยู่ที่นี่ เขามีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิดกับมัฑณาวี หญิงสาวที่มีความร่าเริงสดใสตลอดเวลา จริงใจ และเป็นคนเปิดเผย รู้สึกอย่างไรก็มักจะแสดงออกไปแบบนั้น เธอจึงเป็นที่รักของทุกคน เมื่อใดก็ตามที่เขาได้อยู่ใกล้เธอมันทำให้เขามีความสุขในแบบที่ผู้หญิงอื่นไม่เคยทำได้

            เวลาผ่านไปราวกับติดปีก พรุ่งนี้แล้วสินะที่เขาจะต้องกลับไปใช้ชีวิตในแบบเดิม ๆ เหมือนที่เคยเป็น

            “มาอยู่นี่เองมัทตามหาตั้งนาน”

            “มีธุระอะไรถึงได้ตามหาตัวผม”

            “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เห็นคุณหายเงียบไปก็เลยเดินออกมาตาม”

            “แล้วคนอื่น ๆ”

            “กลับเข้าห้องกันไปหมดแล้วค่ะ เหลือแต่เราสองคน เป็นยังไงบ้างคะได้มาใช้ชีวิตเป็นชาวไร่ชาวสวน”

            “ผมชอบนะ ที่นี่เงียบสงบ ทุกคนอัธยาศัยดีให้ความเป็นกันเอง ที่สำคัญอาหารฝีมือคุณยายอร่อยมาก”

            “ดีใจที่คุณชอบ ถ้าคุณอยากมาหาความเงียบสงบล่ะก็ ที่นี่ยินดีต้อนรับคุณเสมอ”

            “แล้วถ้าผมอยากอยู่เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ตลอดไปต้องทำยังไง”

            “ในฐานะอะไร ถ้าในฐานะเพื่อนอย่างที่บอกที่นี่ยินดีต้อนรับค่ะ”

            “ผมหมายถึงในฐานะคนรักของคุณ” ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาพูดออกไปแบบนั้น

            คำตอบที่ได้รับทำให้มัฑณาวีหันมาสบตาเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ใจก็เต้นแรงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ติณณภพยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ใครที่ได้เห็นรอยยิ้มนี้เป็นต้องใจสั่นหวั่นไหวแน่นอน เธอเองก็เช่นกัน