บทที่ 51

            พนักงานสาวในร้านต่างก็กรูกันมาช่วยดูแลความเรียบร้อย ขณะที่หญิงสาวเข้าไปเปลี่ยนชุดดังกล่าว มัฑณาวีต้องเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอยู่หลายครั้งกว่าที่จะทำให้ซายน์พึงพอใจ

            “หมุนตัวให้ดูหน่อยซิ...แบบนี้นะ” ซายน์เอ่ยพร้อมกับทำตัวอย่างให้ดู

            มัฑณาวีทำตามที่ซายน์บอก โดยเลียนแบบซายน์ด้วยการหมุนตัวแบบฟูลเทิร์นสามร้อยหกสิบองศา ซึ่งก็ทำได้ดี ซายน์ดีดนิ้วอย่างพึงพอใจในผลงานของตัวเอง

            “ใช่เลย...ต้องชุดนี้...เริ่ดมาก หรือว่าไงพิซซี่” ตอนท้ายซายน์หันไปถามเพื่อน

            ภาคินพิจารณาเดรสสีเทาเงินแขนสามส่วนซีทรูที่ปักดอกไม้ลวดลายงดงาม ตัวเสื้อปักด้วยคริสตัลอย่างสวยงามลงตัว มีเกร็ดระยิบระยับแน่นในเนื้อผ้า ดีไซน์เก๋ที่กระโปรงทรงสุ่มพุ่มสวยหลายชั้นเพื่อให้พองฟูดูคล้ายชุดเจ้าหญิงในเทพนิยาย

            แตกต่างกันเพียงชุดนี้เป็นชุดราตรีที่ด้านหน้าสั้นด้านหลังยาวแบบเดรสหางปลา เมื่อชุดนี้อยู่บนเรือนร่างสูงโปร่งของเพื่อนจึงดูงดงามลงตัวราวกับว่าชุดนี้ถูกจัดทำขึ้นมาเพื่อมัฑณาวีโดยเฉพาะ

            พิซซี่เดินวนรอบตัวเพื่อนสาวเพื่อตรวจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

            “เรียบหรูดูแพงราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย ไว้ใจคนไม่ผิดจริง ๆ จัดการต่อได้เลยซายน์”

            จากนั้นมัฑณาวีถูกจับแต่งหน้าทำผมอยู่นานหลายชั่วโมงกว่าจะเสร็จ ทุกอย่างต้องเป๊ะได้ดั่งใจผู้เป็นเจ้าของห้องเสื้อ

            เมื่อการแปลงโฉมเสร็จสิ้นลง ซายน์ฉุดมือมัฑณาวีให้มายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่อยู่ภายในร้าน ก่อนจะเอื้อนเอ่ยวาจา

            “กระจกวิเศษบอกข้าเถิดผู้ใดงามเลิศในปฐพี”

            มัฑณาวีตกตะลึงไปชั่วขณะ เมื่อเห็นตัวเองในกระจกเงาอย่างชัดเจน ไม่น่าเชื่อเลยว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมาคือตัวเธอ มันช่างดูงดงามราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายจริง ๆ หน้าของเธอเปลี่ยนไปจากเค้าเดิมจนจำแทบไม่ได้เลย แบบนี้สินะที่เขาเรียกกันว่าไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง

            หญิงสาวลูบไล้ใบหน้าตนเอง วันนี้เธอไม่ได้สวมแว่นสายตาเหมือนที่เคยชอบสวมใส่อยู่เป็นประจำ แต่เปลี่ยนมาใส่คอนแทคเลนส์แทน มัฑณาวียิ้มออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงไปของตัวเองในกระจก

            “สวยถูกใจหรือยัง”

            “สวยจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยค่ะ ขอบคุณคุณซายน์มากนะคะที่ช่วยแปลงโฉมให้มัท”

            “ยินดีจ้ะ เราก็ออกไปอวดโฉมให้พิซซี่ดูกันดีกว่า” พูดจบก็เดินนำหญิงสาวออกไป

            “ซินเดอเรลล่าพร้อมแล้วที่จะออกมาอวดโฉมสะกดทุกสายตา”

            ทันทีที่พูดจบมัฑณาวีก็ปรากฏตัว ภาคินถึงกับตาเบิกโพลงเมื่อเห็นเพื่อนรักที่ยืนอยู่ตรงหน้า คาดไม่ถึงว่าเพื่อนจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

            “ถึงกับตกตะลึงกับความงามของนางซินถอดรูปเลยเหรอพิซซี่” ซายน์เอ่ยแซวเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเพื่อนหลังจากได้เห็นมัฑณาวีแปลงโฉมเป็นที่เรียบร้อย

            “ใช่สิยะ ฉันไว้ใจคนไม่ผิดจริง ๆ ถ้าจะมีใครสักคนต้องแปลงโฉมให้นางซินคนนี้ สวยงามดุจเจ้าหญิงในเทพนิยาย คน ๆ นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเจ้าของห้องเสื้อซายน์บูติก เริ่ดมาก สวยต้องตาต้องใจตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ”

            “แล้วหล่อนไม่ไปเปลี่ยนชุดเหรอไง ฉันจัดเตรียมชุดสูทสีชมพูไว้ให้แล้ว รีบไปจัดการซะสิ”

            ซายน์ใช้ช่วงเวลาที่ภาคินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เก็บภาพของมัฑณาวีหลังจากที่ถูกแปลงโฉมแล้ว เธอสั่งให้ช่างภาพประจำห้องเสื้อมาถ่ายภาพมัฑณาวีเก็บไว้เพื่อไว้ใช้ในการโปรโมทร้าน

            โดยจัดแจงให้หญิงสาวโพสต์ท่วงท่าตามที่ตนเองต้องการ บางครั้งถึงกับต้องโพสต์ท่าตัวอย่างให้อีกฝ่ายดู ปากก็ชื่นชมไม่หยุด

            “สวยนะ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็สวย”

            ก่อนที่ทั้งคู่จะกลับมัฑณาวีเดินเข้าไปจับมือซายน์พร้อมกับเอ่ยปากขอบคุณเธอ

            “ขอบคุณมากนะคะที่เนรมิตให้มัทสวยงามจนมัทจำตัวเองแทบไม่ได้เลย”

            “ด้วยความยินดีจ้ะ คืนนี้ต้องเข้ารอบนะจ๊ะ ห้ามนกเด็ดขาด”

            “หมายความว่ายังไงคะ”

            “ก็ได้ผู้ชายมาครอบครอง ไม่ชวดในสิ่งที่พึงปรารถนาไปยังไงล่ะ” ซายน์ตอบ

            “รับรองได้ว่างานนี้มัทปังแน่นอน ขอบใจนะซายน์สำหรับผลงานยอดเยี่ยม ทั้งชุดของมัทและชุดที่แกจัดให้ฉัน เสร็จงานเมื่อไรจะเอามาคืน ไปก่อนนะ”

            “เชิญ ใครไปล่ามขาหล่อนไว้ล่ะยะ แต่งตัวซะเริ่ดขนาดนี้ก็ต้องออกไปอวดโฉมกันหน่อย”

            จากนั้นภาคินและมัฑณาวีก็เดินออกจากร้านไป โดยมีสายตาของซายน์และเด็ก ๆ ในร้านมองตามไปด้วยสายตาชื่นชม

            “เพื่อนคุณพิซซี่สวยมากเลยนะคะคุณซายน์”

            หนึ่งในทีมงานที่มีส่วนร่วมในการแปลงโฉมมัฑณาวีในครั้งนี้เอ่ยขึ้น

            “ให้รู้เสียบ้างว่าเป็นฝีมือใคร” ซายน์ตอบพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในผลงานของตัวเอง