บทที่ 52

            ระหว่างรอขึ้นเครื่องที่ท่าอากาศยานภูเก็ตเพื่อบินกลับกรุงเทพฯ ภูมิระพีสังเกตเห็นเพื่อนรักเฝ้ามองนาฬิกาข้อมืออยู่หลายต่อหลายครั้ง แถมยังมีท่าทางร้อนรนผิดไปจากที่เคยเป็นมาพักใหญ่แล้ว

            ไม่บ่อยนักที่จะเห็นปฏิกิริยาเช่นนี้ของเพื่อน ทำให้เขาเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่จนต้องเอ่ยปากถาม

            “เป็นอะไรไป ทำไมนายถึงได้ดูลุกลี้ลุกลนแบบนี้”

            “วันนี้ฉันมีนัดว่าจะต้องไปงานเลี้ยงรุ่นพร้อมมัท แต่เพราะการประชุมล่าช้ากว่ากำหนดทำให้เราต้องเปลี่ยนไฟร์ท และเครื่องบินก็ยังดีเลย์จนฉันกลัวว่าจะไปไม่ทัน”

            “ก็ดีกว่าไม่ไป”

            “มัทต้องร้อนใจแน่เลยภูมิที่ติดต่อฉันไม่ได้”

            “นายต้องไปถึงที่งานตอนกี่โมง”

            “ราวหกโมง”

            ภูมิระพีคะเนดูจากเวลาในตอนนี้ น่าจะไปไม่ทันนัดแต่ก็คงเรทไม่มาก

            “อาจจะสายนิดหน่อย ลงจากเครื่องเมื่อไรนายก็รีบติดต่อเธอแล้วกันว่านายจะไปถึงช้ากว่ากำหนด ฉันว่าคุณมัทคงเข้าใจ”

            ไม่รู้ทำไมติณณภพถึงรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งที่แค่ไปตามนัดช้ากว่าที่กำหนดไว้เท่านั้น หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากทำให้เธอรู้สึกผิดหวังในตัวเขา ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดถึงต้องแคร์ความรู้สึกของเธอมากขนาดนี้

            “เอาน่า...ไปช้าก็ยังดีกว่าไม่ไป” ภูมิระพีเอ่ยพร้อมกับตบบ่าเพื่อนเบา ๆ

            นี่เป็นครั้งแรกที่ภูมิระพีเห็นติณณภพมีอาการร้อนรน ด้วยความห่วงใยผู้หญิงจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเพื่อนของเขามาก่อน

            ภาคินขับรถพามัฑณาวีมาถึงโรงแรมที่จัดงานก่อนเวลาเล็กน้อย หลังจากจอดรถทั้งคู่ก็ยังนั่งคุยกันอยู่ภายในรถคันดังกล่าว

            “ติดต่อได้หรือยัง”

            “ยังเลย ส่งไลน์ไปก็ยังไม่เปิดอ่าน โทรไปก็ติดฝากข้อความ”

            “ฉันสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้”

            “พิซซี่กลัวว่าเขาจะไม่มาใช่ไหม”

            “ก็ใช่น่ะสิ หรือแกไม่กลัว”

            “ดินรับปากแล้วไม่น่าจะเบี้ยว ยกเว้นเสียแต่ว่างานเขายุ่งมากจนปลีกตัวมาไม่ได้”

            “มาได้หรือไม่ได้ก็น่าจะติดต่อบอกเราสิ ไม่ใช่เงียบหายไปแบบนี้ ถ้าเขาไม่มาจริง ๆ แล้วแกจะทำยังไง”

            “มัทก็จะเข้าไปเผชิญความจริง”

            “เข้าไปให้พวกฤทัยมันสับเละน่ะเหรอ”

            “ทำไงได้ล่ะ”

            “แกลองโทรหาเขาอีกครั้งซิเผื่อเขาจะรับสาย”

            มัฑณาวีทำตามที่เพื่อนบอกแต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม เธอหันมาบอกภาคินหลังจากพยายามติดต่อดินอยู่พักใหญ่

            “ติดฝากข้อความ สงสัยจะปิดเครื่อง”

            “แล้วเราจะเอาไงต่อดีนี่งานจะเริ่มแล้วนะ”

            “พิซซี่เข้างานไปก่อนแล้วกัน มัทจะขอรอดินอีกพักหนึ่ง ติดต่อเขาได้เมื่อไรมัทจะรีบตามเข้าไป”

            “โอเค ฉันจะเข้าไปสังเกตการณ์ข้างในก่อน ถ้ามีอะไรที่ไม่ชอบมาพากลก็จะโทรบอกแกทันที”

            มัฑณาวีพยักหน้า ทังคู่แยกกันตรงล็อบบี้ของโรงแรม ภาคินเดินตรงไปยังห้องจัดเลี้ยง ส่วนมัฑณาวีเลือกที่จะเดินออกไปรับลมตรงริมน้ำด้านนอก เธอยืนตรงนั้นอยู่พักใหญ่ก่อนจะได้ยินเสียงทักทายจากใครบางคน

            “ทำไมไม่เข้าไปในงานล่ะมัท มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้”

            หญิงสาวหันกลับไปตามเสียงนั้น แล้วก็พบชายหนุ่มที่เธอเคยหลงรักในอดีต แต่เขากลับเลือกที่จะคบหากับเพื่อนของเธอแทน

            “มัทออกมายืนรับลมค่ะ แล้วพี่วุฒิละคะทำไมถึงยังไม่เข้าไปในงาน”

            “พี่ไปมาแล้วแต่ปลีกตัวออกมาสูบบุหรี่ วันนี้มัทสวยแปลกตาจนพี่จำแทบไม่ได้เลย”

            เธอยิ้มรับคำชมโดยไม่พูดอะไร ณัฐวุฒิเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างตัวเธอ

            “พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับมัท”

            “หมายถึงเรื่องนั้นเหรอคะ” มัฑณาวีคาดคะเน

            “ใช่ พี่อยากขอบคุณที่มัทไม่ได้เล่าเรื่องที่เราพบกันครั้งก่อนให้ฤทัยฟัง”

            “ที่มัทไม่บอกเพราะมัทคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าฤทัยรู้เรื่องนี้จากปากของพี่ ไม่ใช่รู้จากปากของคนอื่นหรือเห็นด้วยตาของตัวเอง”

            “พี่พยายามจะพูดเรื่องนี้กับฤทัยอยู่หลายครั้งแต่ก็ยังไม่สบโอกาส”

            “โอกาสมีมากมายอยู่ที่พี่จะทำหรือไม่เท่านั้น ทางที่ดีพี่ควรจะสารภาพความจริงกับฤทัยก่อนที่มันจะสายเกินไป”

            “พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ มันเป็นความผิดพลาด เป็นเพราะคืนนั้นพี่เมามากก็เลยมีอะไรเกินเลย แล้วเขาก็ท้องพี่จำเป็นต้องรับผิดชอบ”

            “พี่วุฒิไม่จำเป็นต้องอธิบายให้มัทฟังหรอกค่ะ แต่พี่ควรจะต้องไปสารภาพความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ฤทัยฟัง ฤทัยรักและเชื่อใจพี่วุฒิมากนะคะ เขาไม่เคยสงสัยหรือระแวงอะไรในตัวพี่เลย เขาไว้ใจพี่เสมอ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายที่นิสัยดีอย่างพี่วุฒิก็มีบ้านเล็กบ้านน้อยกับเขาเหมือนกัน”

            “พี่ยอมรับว่าพี่ทำผิดแม้จะเป็นเพราะความเมา แต่ก็เป็นความผิดของพี่อยู่ดี มัทว่าพี่ควรทำยังไง”

            “บอกความจริงค่ะ ก่อนที่จะมีใครนำเรื่องนี้ไปเล่าให้ฤทัยฟัง รู้จากปากของคนอื่นหรือเห็นด้วยตาของตัวเองมันเจ็บกว่าหลายเท่า”

            ณัฐวุฒิถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า

            “พี่จะหาโอกาสพูดเรื่องนี้กับฤทัยให้เร็วที่สุด”

            “ดีค่ะ ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดจริงไหมคะ”

            “ยังไงก็ต้องขอบคุณมัทที่ไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ให้ฤทัยรู้”

            “มัทเองก็ไม่ได้สบายใจนักหรอกนะคะที่ต้องปิดบังเพื่อน แต่พอคิดว่าพูดไปฤทัยก็คงจะไม่เชื่อ แถมยังเข้าใจไขว้เขวว่ามัทจงใจจะเลื่อยขาเตียงของพี่กับเขา เพราะมัทยังมีใจให้กับพี่ทั้งที่มันไม่ใช่ความจริง”