บทที่ 53

            “พี่กลุ้มใจจริง ๆ”

            “สิ่งที่พี่หลีกเลี่ยงไม่ได้คือสุดท้ายแล้วพี่ก็ต้องเลือกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ขึ้นอยู่กับว่าพี่จะเลือกใคร”

            “ถ้าพี่ยอมเปิดเผยเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มัทว่าฤทัยจะยอมให้อภัยพี่ไหม”

            “ไม่มีใครตอบได้หรอกค่ะนอกจากฤทัย ถ้าให้อภัยแล้วยังไงต่อคะ พี่จะเลิกกับทางนั้นอย่างเด็ดขาดได้ไหมละคะ”

            “พี่ไม่ได้รักเขาแต่ต้องรับผิดชอบเพราะเขาอุ้มท้องลูกของพี่”

            “งั้นพี่คงต้องตัดสินใจเองแล้วล่ะค่ะว่าจะเลือกใคร มันเป็นเรื่องยากที่ผู้หญิงจะยอมรับได้กับการที่ถูกสามีนอกใจไปมีสัมพันธ์กับผู้หญิงอื่น แต่ที่ยากกว่านั้นคือการให้อภัยในสิ่งที่เขาทำ เพราะเรื่องแบบนี้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะให้อภัย แต่ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นแบบไหนพี่ก็ต้องทำใจยอมรับมัน มัทก็ได้แต่อวยพรขอให้เรื่องนี้จบลงด้วยดี”

            ณัฐวุฒิถอนหายใจก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อในการสนทนา

            “ฤทัยเล่าให้พี่ฟังว่ามัทกำลังจะแต่งงาน พี่ยินดีด้วยนะ”

            นึกอยู่แล้วว่าหนึ่งฤทัยจะต้องเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟัง ทนเก็บไว้ไม่ได้หรอกมันแน่นอก มาถึงขั้นนี้แล้วก็คงต้องเล่นไปตามบท เพื่อไม่ให้คนอื่นจับได้

            “อาจจะยังไม่ใช่เร็ว ๆ นี้หรอกค่ะ เราเพิ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานก็อยากจะค่อย ๆ เรียนรู้กันไป อีกอย่างมัทกับเขาก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร”

            “เขาจะมาร่วมงานคืนนี้ด้วยไหม”

            “ค่ะ เขาบอกไว้แบบนั้น แต่ยังไม่เห็นมาเลย”

            “ที่มัทยังไม่เข้าไปในงานเพราะรอเขา” ณัฐวุฒิคาดเดา

            “ก็ไม่เชิงค่ะ มัทแค่อยากยืนรับลม กะว่าจะรอเขาอีกสักพักถ้ายังไม่มามัทก็จะเข้าไป เขามาถึงเมื่อไรก็คงจะตามเข้าไปเอง”

            “พี่ขอยืนเป็นเพื่อนมัทได้ไหม”

            เธอหันมาส่งยิ้มหวานให้เขาก่อนจะเอ่ย “ได้สิคะทำไมจะไม่ได้”

            ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดายว่าตอนนั้นทำไมเขาถึงไม่เลือกหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างตัว เธอเปรียบเหมือนสายน้ำเย็นฉ่ำที่ไหลผ่านหัวใจ ยิ่งพิศยิ่งสวย อยู่ด้วยแล้วมีความสุข แต่เขากลับไม่เลือกเธอ และหันไปเลือกหนึ่งฤทัยที่เร่าร้อนดั่งไฟแทน

            สองหนุ่มสาวยืนคุยกันอีกพักใหญ่ก่อนที่ณัฐวุฒิจะเอ่ยชวนให้หญิงสาวเข้าไปในงาน มัฑณาวีตัดสินใจเดินเข้างานโดยไร้เงาของดิน 

            ภายในงานมีแต่คนจับจ้องการมาของมัฑณาวีอย่างใจจดใจจ่อ โดยเฉพาะกลุ่มของหนึ่งฤทัย

            “ทำไมจนป่านนี้แล้วยังไม่มาอีก”

            “ใจเย็นก่อนฤทัยเดี๋ยวก็มา” อลินกล่าว

            “ถ้ามาจริงก็ดี เกรงว่าจะชิ่งหนีไปเสียก่อนน่ะสิ” จากนั้นหนึ่งฤทัยก็หันไปเอ่ยถามภาคิน

            “เมื่อไรเพื่อนรักของเธอจะมาล่ะพิซซี่”

            “มาเมื่อไรก็เห็นเองแหละ ทำไมอดใจรอไม่ไหวว่างั้น”

            “เปล่า”

            หนึ่งฤทัยปฏิเสธเสียงสูงก่อนจะพูดต่อท้ายว่า

            “เราก็แค่อยากรู้ว่าจะกล้ามาร่วมงานนี้ไหมเท่านั้น”

            “คนอย่างมัฑณาวีพูดคำไหนคำนั้น”

            “ขอให้จริงเถอะ เราอยากทำความรู้จักกับผู้ชายของมัทจะแย่อยู่แล้ว”

            “ต้องได้เห็นแน่ ว่าแต่ตอนที่เห็นเขาพวกหล่อนอย่าตกตะลึงตาค้างก็แล้วกัน” ภาคินตอบ

            “พี่วุฒิของเธอหายไปไหนแล้วล่ะฤทัย” ศยามลเอ่ยถามหลังจากไม่เห็นสามีของเพื่อนปรากฎตัวอยู่ภายในงาน

            “เห็นบ่นว่าอึดอัดขอเดินออกไปลับลมด้านนอก สงสัยว่าจะออกไปหาที่สูบบุหรี่อีกตามเคย”

            “เขายังไม่เลิกสูบบุหรี่อีกเหรอ” ศยามลย้อนถาม

            “ก็ยังน่ะสิ พูดไปก็เท่านั้น เข้าหูซ้ายทะลุหูขวา”

            “แล้วเธอไม่คิดจะออกไปตามเขาหน่อยเหรอ”

            “ไม่ล่ะ เลิกเซ้าซี้ถามฉันเสียทีได้ไหมมล ทำไมจะต้องไปตาม เดี๋ยวเขาก็กลับมาเองนั่นแหละ” น้ำเสียงที่ตอบบ่งบอกถึงความรำคาญ

            อลินหันไปสบตาศยามลก่อนจะแอบถอนหายใจที่เพื่อนรักช่างไม่รู้อะไรเสียบ้างเลย ไอ้ครั้นจะเล่าสิ่งที่รู้มาให้อีกฝ่ายฟังก็เกรงว่าจะโดนด่า ได้แต่เลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม

            “ฤทัยไม่กลัวพี่วุฒิแอบไปนัดเจอกับสาวอื่นลับหลังบ้างเลยเหรอ”

            “ไม่มีทางหรอกลิน พี่วุฒิเขารักฉันไม่มีสายตาไปมองผู้หญิงอื่นหรอก”

            “แน่ใจอะไรเบอร์นั้น”

            “พูดแบบนี้หมายความว่าไง” น้ำเสียงยามที่เอ่ยถามอลินติดจะหาเรื่อง

            “ฉันเคยเจอพี่วุฒิควงผู้หญิงไปดินเนอร์กันสองต่อสองตั้งหลายครั้ง”

            “ฉันก็เคยเจอ ยังเดินเข้าไปทักพี่เขาเลย แล้วก็ถามว่าเขามากับใคร” ศยามลเอ่ย

            “แล้วเขาตอบว่าไง”

            “มากินข้าวกับลูกค้า”

            “ก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนนี่”

            “ระแวงไว้บ้างก็ดีนะฤทัย”

            อลินและศยามลพยายามเอ่ยเตือน แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมั่นใจว่าสามีไม่มีวันนอกใจไปมีผู้หญิงอื่น

            “เขาไม่มีวันนอกใจฉันเด็ดขาด เชื่อฉันสิ”

            พูดไม่ทันขาดคำก็ได้ยินคำถามของศยามล “พี่วุฒิควงสาวสวยที่ไหนมาด้วย ออกไปแป๊บเดียวควงสาวสวยหุ่นแซ่บเข้ามาซะงั้น ไม่เกรงใจภรรยาเสียบ้างเลย”

            “ไหนว่าไม่มีวันนอกใจไง” อลินเผลอหลุดปากพูดออกไปตามที่คิด