บทที่ 54

            หนึ่งฤทัยหันขวับมองไปที่หน้าประตูทางเข้า แล้วก็พบสามีเดินคู่มากับสาวสวยนางหนึ่ง จึงรีบเดินไปแสดงความเป็นเจ้าของด้วยการควงแขนเขาทันที

            “พี่วุฒิหายไปไหนมาคะปล่อยให้ฤทัยรอตั้งนาน แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ไม่รู้หรือไงว่าพี่วุฒิมีเจ้าของแล้ว”

            ณัฐวุฒิเผลอยิ้มเมื่อรู้ว่าภรรยาจำคู่ปรับเก่าของตัวเองไม่ได้ จะว่าไปก็ไม่แปลกเพราะตอนแรกที่เห็นเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ต้องบอกว่ามัฑณาวีเปลี่ยนไปมากในค่ำคืนนี้ เธอมาในลุคที่ทำให้คนอื่นต้องเซอร์ไพรส์ไปตาม ๆ กัน

            “ทำไมจะไม่รู้ล่ะฤทัย ฉันรู้ดีเชียวล่ะว่าเธอเป็นเมียเขา” น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยวาจาทำให้หนึ่งฤทัยถึงกับอึ้งไป นี่มันเสียงของมัฑณาวีชัด ๆ

            “นั่นเธอเองเหรอมัท”

            “ก็ใช่น่ะสิ อย่าบอกนะว่าจำไม่ได้”

            พูดจบก็เดินตรงไปหาภาคินโดยไม่รอฟังเสียงทัดทานของอีกฝ่าย

            “เดี๋ยวสิ จะรีบไปไหน มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”

            “ยังติดต่อเขาไม่ได้อีกเหรอ” ภาคินกระซิบถาม

            มัฑณาวีส่ายหน้าแทนคำตอบ

            “ถึงเวลาที่มัทต้องลงไปให้ฝูงฉลามมันขย้ำแล้ว” เธอกระซิบตอบ

            เอาวะ! สู้กันสักตั้ง อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด หลบเลี่ยงไปก็เท่านั้น สิ่งที่ต้องทำคือดับเครื่องขน

            “เธอเห็นเหมือนฉันไหมลิน ใช่...ใช่ไหม”

            “แม่เจ้า! มัฑณาวีจริง ๆ เหรอเนี่ย ฉันกับมลจำเกือบไม่ได้เลย”

            “นั่นสิไปทำอะไรมาถึงได้ดูสวยผิดหูผิดตาแบบนี้” ศยามลเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

            “มัทสวยจนทำให้พวกหล่อนตกตะลึงตาค้างกันขนาดนี้เลยเหรอ” ภาคินเอ่ย

            “ก็งั้น ๆ” สองสาวพูดออกมาพร้อมกันโดยไม่ต้องนัด

            “ตอแหล”

            “หล่อนว่าใครพิซซี่” หนึ่งในสองย้อนถามด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว

            “ก็ว่าพวกหล่อนนั่นแหละ ยังไม่รู้ตัวอีก”

            “พิซซี่” การประสานเสียงจากสองสาวดังขึ้นอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย

            “หยุด อย่าเพิ่งทะเลาะกัน อย่าลืมสิว่าเรามีเรื่องที่สำคัญกว่านั้น”

            หนึ่งฤทัยที่เดินตามมาสมทบรีบห้ามทัพ

            “จริงด้วย ว่าไงจ๊ะมัท ไหนล่ะแฟนหนุ่มคนแรกในชีวิตเธอ พวกฉันนั่งรออยากเจอแฟนเธอจะแย่อยู่แล้ว อย่าทำให้เราผิดหวังล่ะ”

            อลินกระตุกยิ้มอย่างสะใจยามเมื่อเอ่ยถาม และก็จงใจที่จะเน้นตรงคำว่าแฟนคนแรก

            “นั่นสิ ไหนบอกว่าจะควงแฟนหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้านมาด้วย แล้วเขาไปไหนเสียล่ะ ทำไมถึงปล่อยให้เธอมางานนี้คนเดียว”

            หนึ่งฤทัยเอ่ยพร้อมกับหัวเราะออกมาด้วยความสะใจที่เห็นอีกฝ่ายหน้าถอดสี

            “เขางานยุ่งก็เลยอาจจะมาช้าหน่อย”

            “มาช้าหรือว่าไม่มากันแน่” ศยามลเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะเยาะเย้ย

            “น่าสงสารจริง อยากมีผัวจนตัวสั่นแต่ไม่มีผู้ชายคนไหนชายตามามอง ทำให้ต้องมโนสร้างเรื่องขึ้นมาหลอกคนอื่น”

            “ไม่เอาน่าฤทัย อย่ามีเรื่องมีราวกันเลย เสียบรรยากาศแห่งความสนุกสนานหมด”

            หนึ่งฤทัยชักสีหน้าบึ้งตึงแสดงถึงความไม่พอใจที่สามีเอ่ยปากห้าม

            “ไม่ใช่เรื่องของพี่วุฒิ อย่ามายุ่ง”

            ณัฐวุฒิส่ายหน้าระอาใจกับเรื่องทะเลาะเบาะแว้งของผู้หญิง เรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ ๆ แต่กลับเอามาเป็นอารมณ์ ห้ามไปก็เท่านั้น

            เพราะคิดดีแล้วว่ายิ่งเขาพูดปกป้องมัฑณาวี เธอก็จะยิ่งโดนรุมหนักขึ้นกว่าเดิม เขาจึงเลือกที่จะเดินเลี่ยงไปที่โต๊ะวางอาหารแทน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นเรื่องของผู้หญิงที่จะจัดการกันเอง

            “ว่าไงล่ะมัท แฟนหนุ่มมหาเศรษฐีที่เคยคุยไว้ว่าจะพามาเปิดตัวอยู่ไหนล่ะ”

            “จะเซ้าซี้ถามทำไมเหรอฤทัย เขามาเมื่อไรก็เห็นเองนั่นแหละ”

            “ฉันกำลังพูดอยู่กับมัฑณาวี ถ้าไม่ได้ชื่อนั้นก็อย่าเสนอหน้า”

            ทันใดนั้นติณณภพก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงพร้อมกับมองหาเป้าหมาย ก่อนจะพบว่าเธอยืนอยู่กับภาคินและกลุ่มเพื่อนสาวอีกสามคนจึงเดินตรงเข้าไปหาเธอ

            “เงียบก็ได้ แต่ระวังพวกหล่อนจะหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ”

            ที่พูดเช่นนี้เพราะสายตาของภาคินเหลือบไปเห็น พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยนางเอกได้ทันเวลา ก่อนที่เธอจะถูกฝูงฉลามรุมทึ้งไม่มีชิ้นดี

            เกือบไป...เกือบไปนะ...เกือบไป แต่มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มา

            “ใครกันแน่ที่จะหน้าแตก ฉันหรือพวกหล่อน”

            จากนั้นก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนดังแทรกขึ้น

            “คุณอยู่นี่เอง”

            ทุกคนต่างก็หันเหความสนใจไปที่บุคคลดังกล่าว แล้วก็ต้องตกตะลึงตาค้างเมื่อเห็นชายหนุ่มรูปหล่อมาดแมนแอนด์แฮนซั่มกำลังเดินตรงเข้ามาหา

            “ใครน่ะ หล่อจัง” สาว ๆ ถึงกับเผลอหลุดปากพูดออกมาพร้อมกัน