บทที่ 55

            “รอผมนานไหมที่รัก” ติณณภพเอ่ยถามพร้อมกับเอื้อมมือไปโอบไหล่บอบบางของมัฑณาวีต่อหน้าทุกคน เท่านั้นยังไม่พอ เขาหันไปสบตาเธอด้วยแววตาหวานซึ้งก่อนจะเอ่ยปากขอโทษ

            “ขอโทษนะคนดีที่ผมมาสาย การประชุมกินเวลามากกว่าที่คิดไว้ก็เลยทำให้ผมมาช้า อภัยให้ผมสักครั้งได้ไหม”

            ใบหน้าสวยหวานของมัฑณาวีปรากฏรอยยิ้มที่สดใสทันที

            “มัทไม่ได้โกรธคุณหรอกค่ะ และก็เข้าใจดีว่าคุณงานยุ่งมากแค่ไหน”

            “ไม่โกรธแต่คงแอบผิดหวัง”

            “รู้ได้ยังไงคะ”

            “ก็แววตาของคุณมันฟ้อง”

            หนึ่งฤทัยขัดจังหวะการสนทนาของสองหนุ่มสาวด้วยการกระแอมเบา ๆ ก่อนจะพูดแทรกขึ้น

            “เธอจะไม่แนะนำให้พวกเรารู้จักเขาหน่อยเหรอมัท”

            “นี่คุณติณณภพแฟนของมัทที่ทุกคนถามถึง อยากเจอเขานักไม่ใช่เหรอฤทัย เขาก็มาให้เจอแล้วไง” จากนั้นก็หันไปพูดกับชายหนุ่มข้างตัว

            “ติณณ์คะนี่เพื่อน ๆ ของมัทเองค่ะ เราเรียนมัธยมมาด้วยกัน ส่วนคนนี้มัทคงไม่ต้องแนะนำเพราะรู้จักกันดีอยู่แล้ว”

            “สวัสดีครับ ผมติณณภพ นี่นามบัตรของผมครับ” เขาทักทายทุกคนพร้อมกับหยิบนามบัตรมาส่งให้พวกเธอ ก่อนจะหันไปทักทายภาคินด้วยรอยยิ้ม

            ภาคินโบกมือให้เขาแทนคำทักทาย แค่เห็นเขาเดินเข้ามาก็โล่งใจ ยิ่งเห็นเขาแสดงบทคู่รักกำมะลอออกมาได้อย่างแนบเนียนก็ยิ่งทำให้พึงพอใจ

            และประเมินว่าเขาน่าจะรับมือเพื่อนคู่ปรับของมัฑณาวีได้แน่ จึงเพียงแค่สังเกตการณ์และคอยเป็นแรงหนุนอยู่ด้านหลังอย่างชิว ๆ เมื่อหันไปเห็นสีหน้าผิดหวังของพวกหนึ่งฤทัยก็ยิ่งรู้สึกสะใจ

            “คุณเป็นแฟนมัทจริง ๆ เหรอคะ” หนึ่งฤทัยถามย้ำ

            บอกตามตรงว่าไม่อยากจะเชื่อ คนอย่างมัฑณาวีจะมีแฟนหนุ่มหน้าตาดี หุ่นเพอร์เฟคอย่างกับนายแบบ แถมยังเป็นทายาทมหาเศรษฐีหมื่นล้านอย่างผู้ชายที่ชื่อติณณภพ เตชะกษิดิศได้

            ย้อมแมวหรือเปล่าก็ไม่รู้

            “นี่ยังไม่เชื่อกันอีกเหรอ” ภาคินอดรนทนไม่ไหวจนต้องย้อนถาม

            “มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากเลย ที่ผู้ชายเพอร์เฟคอย่างคุณติณณภพจะหันมาให้ความสนใจผู้หญิงเชย ๆ อย่างมัท หรือไม่จริง ตั้งแต่รู้จักกันมาเราไม่เคยได้ยินข่าวว่ามัทคบหาดูใจกับใครมาก่อนเลยสักคน ที่ผ่านมาก็เห็นยืนโดดเด่นอยู่บนคานมานานถึงสามสิบปี แล้วจู่ ๆ ก็พาแฟนมาเปิดตัวอย่างกะทันหัน จะให้เราแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นเรื่องจริง”

            “ที่พูดมาทั้งหมดนี่เพราะเธอรู้สึกอิจฉามัทใช่ไหมฤทัย”

            “อย่ามาใส่ความกันนะพิซซี่ ไม่มีความจำเป็นอะไรที่ฉันจะต้องอิจฉามัท”

            “ใครบอกไม่มี ก็อิจฉาที่แฟนของมัทเป็นหนุ่มหล่อ โพรไฟล์ดี แถมยังเป็นทายาทมหาเศรษฐี อย่างที่แฟนของเธอก็เทียบไม่ติด”

            “ใครว่าฉันอิจฉา ฉันยินดีกับมัทต่างหากถ้ามันเป็นเรื่องจริงนะ”

            “ผมกับมัทกำลังคบหาดูใจกันอยู่จริง ๆ ครับ เรื่องนี้ผมยืนยันได้ ผมตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็น”

            “แล้วคุณสองคนเจอกันได้ยังไง” หนึ่งฤทัยยิงคำถามเป็นชุดเพื่อจับพิรุธฝ่ายตรงข้าม

            “ผมเกือบขับรถชนเธอ นับจากวันนั้นเราก็ติดต่อกันมาตลอดก่อนจะตัดสินใจคบหาดูใจกัน”

            มัฑณาวีอดคิดไม่ได้ว่าเขาพูดได้อย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่าเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ ไม่ใช่การแสดงละครตบตาใครต่อใคร

            แม้เรื่องที่เขาเล่ามาจะผิดไปจากความเป็นจริงอยู่บ้าง แต่เขาก็ทำได้อย่างแนบเนียนสมบทบาทที่ได้รับ

            “บังเอิญจังเลยนะคะ ว่าแต่เธอยังไม่เลิกซุ่มซ่ามอีกเหรอมัท”

            “นิสัยนะไม่ใช่หวัดถึงจะหายกันได้ง่าย ๆ”

            “ไม่ใช่ความผิดของมัทหรอกครับ มันเป็นความผิดของผมเองที่ไม่ดูให้ดีจนเกือบจะขับรถชนเธอ โชคดีที่มัทไม่ได้เป็นอะไรมาก นอกจากแผลถลอกตามร่างกายเล็กน้อย แต่อุบัติเหตในครั้งนั้นทำให้ผมได้พบกับผู้หญิงที่ผมตามหามาทั้งชีวิต”

            เพื่อนร่วมรุ่นของมัฑณาวีต่างก็ค่อย ๆ ล้อมวงเข้ามาฟัง บ้างก็พูดแสดงความคิดเห็นพร้อมกับเอ่ยแซวหญิงสาวกันไปต่าง ๆ นานา

            “ว้าว! ชีวิตเหมือนละครหลังข่าวไม่มีผิดเลยมัท น่าอิจฉาสุด ๆ”

            “นั่นสิ แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกกันว่าพรหมลิขิต ยินดีด้วยนะมัท”

             “แข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แต่บุญวาสนามันแข่งกันไม่ได้จริง ๆ”

            “ท่องไว้ให้ขึ้นใจกันด้วยนะจ๊ะสาว ๆ ว่าพวกเธอน่ะมีผัวแล้ว หมดโอกาสเลือกใหม่แล้วจ้ะ”

            ภาคินกล่าวกระเซ้าเย้าแหย่เพื่อน ซึ่งก็ทำให้มีเสียงหัวเราะกันยกใหญ่