บทที่ 67

           หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้วติณณภพก็ขับรถไปส่งเธอที่บ้าน เธอชวนเขาเข้าบ้านซึ่งเขาก็ไม่ปฏิเสธ เมื่อภาคินและฬียากรหันมาเห็นลุคใหม่ของมัฑณาวีก็ถึงกับต้องร้องว้าว ตกตะลึงตาค้างกับการเปลี่ยนไปครั้งใหญ่ของเธอ

            “เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนรักของฉัน”

            “สวยไหมครับคุณพิซซี่”

            “บอกเลยว่ามาก เป็นไอเดียของคุณเหรอ”

            “ใช่ครับ”

            “อะไรทำให้แกลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองแบบนี้” ภาคินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “ก็จะอะไรเสียอีกล่ะถ้าไม่ใช่เรื่องที่ฤทัยก่อไว้”

            “คิดออกแล้วเหรอว่าจะแก้ปัญหานี้ยังไง”

            “ใช่ อันที่จริงเป็นไอเดียของดิน”

            “พี่มัทจะแก้ปัญหานี้ยังไงเหรอคะ” แม้แต่ฬียากรก็ยังอยากรู้

            “ไหน ๆ ก็บอกกับทุกคนไปแล้วว่าจะแต่งงานกับคุณติณณ์ เราก็เลยจะทำให้มันเป็นเรื่องจริง”

            ภาคินแบะปากเหลือบตามองบนเมื่อได้ยินคำตอบนั้น บอกได้คำเดียวว่า ‘เพลีย’

            “พูดน่ะมันง่าย แต่จะทำสำเร็จหรือเปล่าน่ะก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง มั่นใจเหรอว่าจะทำสำเร็จ”

            “ถ้ามัททำเองคนเดียวก็คงจะไม่ได้ผลหรอก แต่ดินบอกว่าจะช่วยมัทก็เลยจะลองดูสักตั้ง”

            “คุณเป็นเจ้าของไอเดียภารกิจในการอ่อยผู้ชายของมัทเหรอดิน”

            “ผมเป็นคนเสนอความคิดนี้เองครับ เพราะเห็นแล้วว่าเป็นทางเดียวที่จะแก้ไขปัญหานี้ได้ แต่การที่จะทำให้คุณติณณ์หันมาสนใจ มัทจะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อน”

            ภาคินชี้ไปที่กองข้าวของมากมายที่สองหนุ่มสาวไปซื้อมา “สิ่งเหล่านั้นคือการลงทุนใช่ไหม”

            ติณณภพพยักหน้าแทนคำตอบ

            “แกรู้ใช่ไหมมัทว่าทุกการลงทุนมีความเสี่ยง”

            “รู้ แต่ถ้ามัททำสำเร็จก็ถือว่าคุ้มค่า”

            “แล้วถ้าไม่สำเร็จอย่างที่คิดแกจะทำยังไง” ภาคินย้อนถาม

            “ต้องทำได้สิตราบใดที่มีดินคอยช่วย และยังมีกองหลังที่ดีอย่างพิซซี่และลียาอยู่ด้วย”

            “ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมมั่นใจว่าลุคใหม่ของมัทจะเรียกความสนใจจากคุณติณณ์ได้แน่ เราแค่ต้องทำตัวเองให้อยู่ในสายตาและตรึงอยู่ในความสนใจของเขาให้ได้ แล้วผมจะบอกเองว่าจะต้องทำอะไรตอนไหน ขอให้เชื่อใจผม”

            “คุณมีแฟนหรือยังดิน”

            แม้จะแปลกใจกับคำถามของภาคิน ซึ่งเขามองว่าไม่เห็นจะเกี่ยวข้องอะไรกับภารกิจที่ต้องทำ แต่เขาก็ตอบไปตามความจริง

            “ยังครับ”

            “ช้างเผือกในป่าคอนกรีตอย่างคุณไม่น่าจะหลุดรอดมาได้ถึงตอนนี้นะ ถามจริง ๆ เถอะที่ช่วยมัททุกวิถีทางแบบนี้คิดอะไรกับมัทอยู่หรือเปล่า”

            ติณณภพมจ้ององหญิงสาวที่เข้ามายึดพื้นที่ในหัวใจเขา ก่อนจะหันไปสบตาและตอบคำถามของภาคิน

            “มันเป็นหน้าที่ของเพื่อนที่จะต้องช่วยเหลือกัน ในเวลาที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดมีปัญหาไม่ใช่เหรอครับ”

            แต่สายตาของนายมันบ่งบอกว่าคิดอะไรมากเกินกว่าคำว่า ‘เพื่อน’ นั่นคือสิ่งที่ภาคินคิด

            “พรุ่งนี้เราต้องเดินทางไปภูเก็ต คุณอย่าลืมเอาเสื้อผ้าที่เราซื้อมาในวันนี้ติดไปด้วยนะเผื่อจำเป็นต้องใช้”

            “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก เดี๋ยวพิซซี่กับลียาจะเป็นธุระจัดการดูแลเรื่องนี้เอง”

            “ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อน พรุ่งนี้พบกันที่สนามบินนะมัท”

            “แล้วพบกันค่ะ” เธอตอบเขาก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือ

            “ลียาช่วยพี่ขนของพวกนี้ขึ้นไปเก็บบนห้องหน่อยสิ”

            ฬียากรทำตามคำขอโดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายพูดซ้ำ ภาคินมองตามสองสาวก่อนจะเดินออกไปส่งชายหนุ่มที่รถ

            “คุณจะไม่เสียใจเหรอดินถ้ามัทต้องแต่งงานกับคุณติณณ์จริง ๆ”

            เขาหันกลับมามองคนถาม “เราควรดีใจกับความสุขของเพื่อนไม่ใช่เหรอครับ ถ้ามัทมีความสุขผมก็มีความสุข ความสุขของมัทคือความสุขของผม”

            “รักโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทนสินะ”

            “แค่ได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสบ่งบอกถึงความสุขที่เธอได้รับ แค่นั้นก็มากพอ” จากนั้นก็ขึ้นรถขับออกไปทันที

            จากคำถามดูเหมือนว่าภาคินจะรู้แล้วว่าเขารู้สึกอย่างไรกับมัฑณาวี

            คณะทำงานของติณณภพเดินทางมาถึงภูเก็ตในบ่ายวันต่อมา เขาบอกให้ทุกคนพักผ่อนกันตามสบาย และเตรียมตัวให้พร้อมทำงานในเช้าวันพรุ่งนี้

            “เราไปเดินเล่นชายหาดกันไหมดิน”

            “แดดร้อนเปรี้ยงแบบนี้ไม่เหมาะกับการเดินเล่นชายหาดหรอก”

            “แล้วเหมาะกับอะไร”

            “ก็เหมาะกับการนอนพักผ่อนเก็บแรงไว้ปฏิบัติภารกิจลับของเราในเย็นวันนี้”

            “บอกได้ไหมว่ามัทต้องทำอะไรบ้าง”

            “คุณว่ายน้ำเป็นไหม”

            “เป็น ถามทำไม”

            “คุณติณณ์ชอบออกกำลังกายด้วยการว่ายน้ำ เขามักจะทำเช่นนั้นเสมอเมื่อมีเวลาว่าง”

            “อย่าบอกนะว่าจะให้มัทลงไปว่ายน้ำกับเขา”

            “ใช่”

            “เสียใจด้วยนะมัทไม่ได้เอาชุดว่ายน้ำมา”

            “ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้น ผมเตรียมไว้ให้คุณแล้ว”

            “แล้วคุณรู้ขนาดของมัทได้ยังไง” มัฑณาวีเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “เดาได้ไม่ยากหรอก เตรียมตัวให้พร้อมผมส่งสัญญาณเมื่อไร เราจะลงมือกันทันที”

            “เอาจริงเหรอ”

            “จริง ผมพูดคำไหนคำนั้น”

            “แค่คิดว่าจะต้องใส่ชุดว่ายน้ำลงไปเดินอวดโฉมขาก็สั่นแล้ว”

            “ก็คิดเสียว่าคุณจะลงไปว่ายน้ำ ไม่ได้ใส่ชุดว่ายน้ำไปอวดใคร แค่นี้ก็หายสั่นแล้วเชื่อผม”

            “ง่ายอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ”

            “เอาน่ะ อย่าลืมสิว่าคุณมาเพื่อการนี้ ตอนนี้คุณติณณ์น่าจะอยู่ในห้องฟิตเนส เรายังมีเวลาพักอีกสองชั่วโมงก่อนจะลงมือ”

            “อ่อยผู้ชายน่ะเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามัฑณาวีก็มีวันนี้กับเขาเหมือนกัน”

            “ท่องไว้...เพื่อเป้าหมาย”

            “เฮ้อ! เพื่อเป้าหมาย” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง ชักไม่มั่นใจว่าเป็นเป้าหมายของใครกันแน่