บทที่ 68

            สองชั่วโมงถัดมา...ติณณภพเดินมาเคาะประตูห้องพักของมัฑณาวี

            “ผมมีอะไรจะให้คุณ” เขาพูดทันทีที่ประตูถูกเปิดออก

            “อะไรคะ!”

            เขาส่งมันให้เธอ “คุณจำเป็นต้องใช้ของสิ่งนี้ในการทำภารกิจเย็นวันนี้”  

            โอมายก๊อด!! ชุดว่ายน้ำทูพีซสีแดง เธอจ้องมองมันราวกับเป็นของแปลก

            “จะให้มัทใส่ไอ้สองชิ้นนี้จริง ๆ เหรอดิน” เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่สิ่งของที่อยู่ในมือเขา

            “จริง รีบไปเปลี่ยนสิจะรออะไร”

            “แต่ว่ามันโป๊มากเลยนะ”

            “คุณจะดูเซ็กซี่เมื่อสวมใส่มัน ไปสิเร็วเข้า ก่อนผมจะมาหาคุณที่นี่ผมเห็นคุณติณณ์อยู่ที่สระว่ายน้ำ”

            มัฑณาวีทำตามที่เขาบอกด้วยความอิดออด แต่ก็เห็นด้วยกับเขาว่ามันดูเซ็กซี่ยามเมื่ออยู่บนเรือนร่างเธอ สีแดงของชุดขับผิวให้ผ่องขึ้น เพียงแต่ว่ามันโป๊มากไปหน่อยนี่สิ

            “เสร็จหรือยัง เร็ว ๆ หน่อยสิมัท” เธอได้ยินเสียงเขาตะโกนเร่ง

            หญิงสาวเดินออกมาจากห้องน้ำโดยไม่ลืมที่จะสวมเสื้อคลุมสีขาวทับอีกชั้น

            “เสร็จแล้ว ๆ ใจร้อนจริง”

            “ไปกันได้แล้ว”

            ทั้งคู่เดินลงมาที่บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรม ก่อนจะสอดส่ายสายตาหาเป้าหมาย และก็พบว่าเขากำลังยืนคุยกับใครบางคน

            “เขายืนคุยอยู่กับใคร”

            “ไม่จำเป็นต้องสนใจหรอกเรื่องนั้นหรอกมัท สิ่งที่คุณต้องทำคือถอดเสื้อคลุมตัวนี้ออก และเดินเข้าไปให้อยู่ในระยะสายตาเขา ทำยังไงก็ได้ให้เขาหันมาสนใจ ง่าย ๆ แค่นี้เองทำได้ไหม”

            “ให้แกล้งทำเป็นเซล้มไปปะทะเขาอย่างนั้นใช่ไหม”

            “ใช่ ขอให้งัดทุกวิธีที่คิดได้ออกมาใช้ เข้าใจนะ”

            มัฑณาวีพยักหน้า เธอออกอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ติณณภพเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวเป็นอย่างดี เพราะไม่เคยอ่อยผู้ชายมาก่อนเลยในชีวิต ไม่แม้แต่จะคิด เมื่อต้องลงมือทำจริง ๆ จึงเกิดความไม่มั่นใจว่าตนเองจะทำได้ สีหน้าของเธอในตอนนี้บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเธอกลัว

            “มองผม” เขาประคองใบหน้าเธอด้วยมือทั้งสองข้าง “คุณทำได้”

            “ใช่ มัททำได้ ต้องทำได้” เหมือนบอกกับตัวเองมากกว่าจะบอกเขา

            เมื่อเรียกกำลังใจและความกล้าได้แล้วก็ก้าวเดินตรงไปยังจุดที่ใกล้กับที่เขายืน หญิงสาวมองซ้ายมองขวา ก่อนจะหันกลับไปมองแนวร่วมเจ้าของไอเดียอย่างดินอีกครั้ง เขาพยักหน้าให้เธอลงมือ เธอปลดสายเสื้อคลุม ขณะที่ถอดมันออกก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ    

            “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย เด็กตกน้ำ”

            เสียงตะโกนนั้นเรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี มัฑณาวีรีบกระโดดลงไปช่วยเด็กน้อยคนนั้นทันทีโดยไม่ลังเล เธอพาร่างของแม่หนูน้อยวัยสี่ขวบขึ้นจากสระพร้อมกับทำการผายปอด ตอนนั้นเองที่คนส่วนใหญ่เริ่มเข้ามามุงดู ภูมิระพีคือหนึ่งในนั้น เขาเฝ้าดูการกระทำของมัฑณาวี ที่กำลังพยายามช่วยชีวิตเด็กน้อยคนนั้นอย่างไม่ลดละความพยายาม

            ปากก็พูดพร่ำตลอดเวลาว่า “หายใจสิ หายใจ หนูตายไม่ได้นะ เราจะสู้ไปด้วยกัน”

            ทุกคนที่มุงดูต่างก็เอาใจช่วยให้เธอทำให้สำเร็จ สุดท้ายความพยายามก็เป็นผล แม่หนูน้อยรู้สึกตัวอีกครั้งท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน เสียงปรบมือแสดงถึงความดีใจเริ่มดังขึ้น

            “ไม่เป็นไรแล้วนะคะ” มัฑณาวีเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

            เด็กน้อยพยักหน้า คนเป็นแม่กอดลูกไว้แนบอก

            “ดีนะที่ลูกปลอดภัย ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยชีวิตลูกของเราเอาไว้” ประโยคหลังเธอหันมาพูดกับมัฑณาวี

            “ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ รีบพาเธอไปหาหมอก่อนดีกว่าค่ะ” 

            จากนั้นพวกไทยมุง ฝรั่งมุง ต่างก็เริ่มแยกย้ายกันไปเมื่อเหตุการณ์กลับคืนสู่ปกติ

            “หมดกัน เสียแผนหมด” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

            ทันใดนั้นใครบางคนก็ยื่นผ้าเช็ดตัวสีขาวให้ เธอรับผ้าผืนนั้นมาคลุมไว้ที่บ่าพร้อมกับเอ่ยปากขอบคุณ มือข้างหนึ่งใช้ผ้าผืนดังกล่าวเช็ดผมของตัวเอง

            “คุณโอเคนะ” ภูมิระพีที่สวมบทบาทเป็นติณณภพเอ่ยถามด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง

            “ฉันโอเคค่ะ ปลอดภัยดี ขอบคุณที่เป็นห่วง”

            “ผมตกใจหมดเลยที่เห็นคุณโดดลงไปช่วยเด็กคนนั้น แต่พอเห็นว่าคุณว่ายน้ำเป็นก็ค่อยโล่งใจหน่อย”

            ไม่เพียงแต่ภูมิระพีเท่านั้นที่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ติณณภพเองก็มีความรู้สึกตกใจและห่วงใยในตัวหญิงสาวไม่ต่างกัน ที่เห็นเธอกล้าบ้าบิ่นโดดลงไปช่วยเด็กจากการจมน้ำแต่เพียงลำพัง โชคดีที่ทั้งคู่ปลอดภัย

            “คุณทำได้ยังไง ผมหมายถึงการทำซีพีอาร์แบบถูกวิธี”

            “มัทกับเพื่อน ๆ เคยไปเรียนรู้การช่วยชีวิตขั้นพื้นฐานมาค่ะ เผื่อว่าจะมีประโยชน์ในช่วงเวลาฉุกเฉิน แล้วก็ช่วยได้จริง ๆ ด้วย”

            “ยังอยากว่ายน้ำอยู่ไหม”

            “ไม่ดีกว่าค่ะ”

            “ถ้าอย่างนั้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปดินเนอร์กัน”

            “หา! นี่คุณขอเดทกับมัทเหรอคะ”

            “ใช่ เราไปเดทกัน คุณจะไปไหม”

            “ไปค่ะไป”

            “อีกยี่สิบนาทีเจอกันที่ล็อบบี้”

            “ตกลงค่ะ”

            เมื่ออีกฝ่ายเดินคล้อยหลังไป มัฑณาวีก็เผลอหลุดปากพึมพำออกมา “ในที่สุดก็ทำสำเร็จ”

            นับเป็นการเริ่มต้นที่ดี เพียงแต่เธอกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นยินดีที่เขาขอเดทกับเธออย่างที่ควรจะเป็น

            “อย่างน้อยในวิกฤตก็ยังมีโอกาส” จากนั้นก็มองหาดิน

            เธอวิ่งตรงไปหาเขาพร้อมกับบอกข่าวดีนั้นกับเขา

            “สำเร็จแล้วดิน คุณติณณ์ขอให้มัทไปดินเนอร์กับเขา ในที่สุดก็ทำได้ นึกว่าจะพังไม่เป็นท่าเสียแล้ว”

            “ทำได้ดีมากมัฑณาวี” เขาเอ่ยชมเธอพร้อมรอยยิ้ม

            “มัทมีเวลายี่สิบนาทีในการเปลี่ยนเครื่องแต่งตัว”

            “ก็ไปสิจะรออะไร”

            “ไปนะ แล้วมัทจะกลับมาเล่าให้ฟัง” พูดจบก็เดินกลับขึ้นไปที่ห้องพักตนเอง