บทที่ 77

            “พวกผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง”

            “ได้แบบนั้นก็ดีค่ะ มัทขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ เดี๋ยวจะเสร็จไม่ทันตามกำหนด”

            คืนนั้นทั้งสี่คนนั่งทำงานอยู่ที่นั่นจนถึงเกือบตีสอง มัฑณาวีมีสมาธิอยู่กับงานที่ทำและทำงานอย่างหนักตลอดทั้งวัน ความเหนื่อยจากการคร่ำเคร่งกับงานมาทั้งวัน ทำให้มัฑณาวีเผลอฟุบหลับไปกับโต๊ะทำงาน ติณณภพสังเกตเห็นจึงเดินไปยืนข้างตัวเธอ เขาปัดผมที่ปิดหน้าของเธอไปทัดหู ก่อนจะใช้มือลูบไล้แก้มเนียนใส่และริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับจูบแก้มเธออย่างอดใจไว้ไม่อยู่ ท่ามกลางสายตาของอาทรและภูมิระพี

            “นี่ก็ดึกมากแล้วเรากลับไปพักเอาแรงกันก่อนดีไหมติณณ์ พรุ่งนี้ค่อยมาทำต่อ” ภูมิระพีเสนอความคิด

            “ก็ดีเหมือนมัทคงเหนื่อยมากแล้ว” จากนั้นติณณภพก็อุ้มมัฑณาวีไว้ในอ้อมแขน ทำให้เธอรู้สึกตัวตื่น

            “กี่โมงแล้วคะ”

            “ตีสองกว่าแล้ว”

            “ดึกขนาดนี้เลยเหรอคะ มัทเพลียจังเลย”

            “ผมรู้ถึงได้จะพาคุณกลับที่พัก”

            “มัทเดินเองได้”

            “ให้ผมอุ้มไปน่ะดีแล้ว ง่วงก็นอนซะ ถึงที่พักเมื่อไรผมจะปลุกคุณเอง”

            จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบรู้ตัวอีกทีก็เจ็ดโมงเช้าของวันใหม่ โดยไม่มีโอกาสรู้เลยว่าติณณภพเป็นคนที่อุ้มเธอกลับมาที่ห้อง เขาห่มผ้าให้เธอและนั่งเฝ้ามองเธออยู่พักใหญ่ กว่าจะกลับไปที่ห้องของตัวเองก็ปาเข้าไปเกือบตีสี่

            หลังจากทีมงานทั้งหมดเดินทางกลับมาถึงสนามบินสุวรรณภูมิ พวกเขาต่างก็แยกย้ายกันกลับ

            ภาคินและฬียากรขับรถมารับมัฑณาวี เธอโบกมือให้เพื่อนก่อนจะหันมาเอ่ยลาทุกคน จากนั้นก็เดินตามเพื่อนรักไป

            “แล้วเราเอาไงต่อ”

            “ฉันจะไปบ้านพ่อ ไปด้วยกันนะภูมิ”

            “ดีเหมือนกันจะได้ไปดูอาการของพ่อนายด้วย”

            “คุณอาทรจะกลับก็ได้นะครับ เดี๋ยวจะให้คนขับรถแวะไปส่งที่บ้านก่อน” ติณณภพกล่าว

            “ผมจะไปเยี่ยมคุณไตรพร้อมกับพวกคุณครับ”

            “งั้นก็ไปกันเลย”

            ทั้งหมดไปถึงบ้านไตรภพตอนสามทุ่ม พวกเขาเดินเข้าไปในห้องนอนของบิดาโดยไม่ต้องให้ใครเชื้อเชิญ

            “อาการของพ่อเป็นยังไงบ้างครับ”

            “ก็แค่อ่อนเพลีย แขนขาอ่อนแรง ตาพร่ามัวอย่างที่เคยบอก นอกนั้นก็ไม่มีอะไร”

            “ให้ใครตามหมอมาดูอาการหรือยังครับ”

            “ยัง พ่อเห็นว่าไม่ได้เป็นอะไรมากก็เลยไม่ได้ให้อรโทรไปตามหมอให้ยุ่งยาก”

            “ลุกไหวไหมครับ ผมจะพาพ่อไปโรงพยาบาล”

            “ไม่จำเป็นหรอก”

            “จำเป็นครับ อาการที่เกิดขึ้นกับพ่อไม่น่าจะใช่เรื่องปกติ เราไม่ควรนิ่งนอนใจ”

            “จริงของคุณติณณ์ครับ คุณไตรไปให้หมอตรวจดูอาการเสียหน่อยนะครับ ถ้าหมอบอกไม่เป็นอะไรพวกเราจะได้สบายใจ”

            “ไปเถอะนะครับ พวกผมจะพาไปเอง” ภูมิระพีช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกแรง

            “งั้นก็ตามใจ”

            ภูมิระพีกับติณณภพช่วยกันประคองไตรภพลงมาด้านล่าง ขณะที่กำลังจะพาออกไปขึ้นรถอรจิราก็เดินออกมาพบเข้าพอดี

            “พวกคุณจะพาเขาไปไหน”

            “เราจะพาไปโรงพยาบาล”

            “ให้อรไปด้วยนะคะ อรเป็นห่วงคุณไตร”

            “ไม่จำเป็น” น้ำเสียงของติณณภพเย็นชา เขาไม่แลสายตามามองเธอด้วยซ้ำ

            “แต่อรเป็นห่วงคุณไตร”

            ติณณภพยิ้มเยาะที่มุมปากเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ถ้าห่วงใยกันจริงอย่างที่ปากพูดคงพาพ่อเขาไปโรงพยาบาล หรือตามหมอมาตรวจดูอาการนานแล้ว ไม่ใช่ปล่อยให้อาการหนักแบบนี้

            “ไม่ต้องห่วงผมหรอกอร เดี๋ยวผมก็กลับคุณรออยู่ที่นี่แหละ”

            อรจิราได้แต่เก็บอาการของความไม่พอใจไว้ภายใน และได้แต่เฝ้ามองติณณภพพาสามีไปโรงพยาบาลพร้อมกับคนของเขา ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น

            “ว่าไงพี่ศร ทางโน้นมีปัญหาอะไรไหม”

            “ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร นอกจากการขอเอกสารไปตรวจสอบ และก็กลับกรุงเทพฯ กันไปหมดแล้ว แล้วที่นั่นเป็นไงบ้าง”

            “คุณติณณ์และคนของเขาเพิ่งจะมาพาตัวคุณไตรไปโรงพยาบาลเมื่อกี้นี้เอง”

            “เขาเป็นอะไร ทำไมถึงต้องไปโรงพยาบาล”

            “พี่ศรไม่จำเป็นต้องรู้หรอก และก็ไม่ต้องห่วง เรื่องทางนี้อรจัดการเองได้ ดูแลทางโน้นให้ดีอย่าให้มีเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัวเราก็พอ ใช้เงินปิดปากมันอย่าให้มันซัดทอดมาถึงเรา ถ้ามันไม่ยอมก็หาทางเก็บมัน คนตายเท่านั้นที่จะเก็บความลับได้”

            “ตกลง พี่จะจัดการตามที่สั่ง”

            “แค่นี้ก่อนนะพี่ศร”