ตอนที่3 คนแปลกหน้า

"คงเป็นครั้งแรกที่นั่งเฝ้าผู้หญิงหลับ"

"เหมือนมานั่งเฝ้าลูกสาวเลย"

ขุนพลนั่งถอดหายใจกับตัวเอง เขาไม่ได้คิดอกุศลหรือให้ความสนใจกับเด็กสาวคนนี้ตั้งแต่แรกนั้นเป็นเพราะเห็นว่าเธอยังดูเด็กมาก ต่อให้จะสวยจะน่ารักแค่ไหน แต่ถ้าเขาไม่มั่นใจเรื่องอายุ เขาจะไม่ยุ่งเด็ดขาด

ปีนี้ขุนอายุ 40 ปีแล้ว แม้เขาจะควงเด็กอายุน้อยอยู่บ้าง แต่เด็กที่เขาจะควงต้องอายุมากกว่าลูกสาวของตน เพราะกลัวว่าจะเผลอพลาดไปทำใครท้องแล้วถ้าหากคน ๆ นั้นอายุน้อยกว่าลูกสาวของตนมันคงไม่ดีแน่ ถ้าเขาไม่มีลูกสาวก็ว่าไปอย่าง แต่เพราะว่าเขามีลูกแล้วและเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว เพราะแม่ของลูกเสียไปนานแล้ว และเขาก็ไม่คิดจะหาแม่ใหม่ให้ลูก เขาไม่คิดจะคบใครตั้งแต่ทีแรกแม้แต่กับแม่ของลูกเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับแม่ของลูกก็เกิดจากความผิดพลาดไม่ได้เกิดจากความรัก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็รักลูกสาวมาก

เหตุผลที่ไม่กล้าทิ้งเด็กสาวคนนี้ก็คงเป็นเพราะว่าตนมีลูกสาวมั้ง

แต่เหตุการณ์แบบนี้เพิ่งเคยเกิดขึ้นกับเขาครั้งแรก

"อือ"

ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวพร้อมขยับตัวไปมา เปลือกตาเริ่มเปิดขึ้นดวงตากลมโตกวาดมองเพดานห้องที่ดูไม่ค่อยคุ้นชิน

"เราฝันอยู่เหรอ"

ข้าวหอมยังงุนงงกึ่งหลับกึ่งตื่นนึกอะไรไม่ออกเพราะก่อนหน้ารู้สึกเหมือนภาพตัดไป

"ตื่นแล้วเหรอ"

เสียงทุ้มปริศนาที่ดังแทรกขึ้นมาแทบทำให้ข้าวหอมตื่นเต็มตา

พรึ่บ

ข้าวหอมรีบลุกขึ้นนั่งพร้อมมองไปยังต้นเสียง

"ค...คุณเป็นใคร?"

"..."

"ท...ที่นี่ที่ไหนคะ?"

ข้าวหอมถามเสียงสั่นใจของเธอเต้นแรงแทบระเบิด เธอไม่เคยใจเต้นแรงขนาดนี้มาก่อน เป็นเพราะเธอตกใจและสับสนมาก และจากที่สำรวจภายในห้องตอนนี้เธอกลับอยู่ในห้องที่ไม่คุ้นชิน และยังมีใครอีกคนอยู่ร่วมห้องอีกด้วย

"หนูจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?"

เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยถามอีกครั้ง พร้อมเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ ยิ่งทำให้ใจเธอเต้นหนักยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้ว่าต้นเหตุที่ใจเต้นขนาดนี้เป็นเพราะตกใจหรือเป็นเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าหรือเปล่า เพราะเขามีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน แต่จากที่เธอสังเกตและคาดเดาด้วยสายตา เขาคงไม่ใช่รุ่นเดียวกับเธอแน่ เพราะเขาดูมีความเป็นผู้ใหญ่ ดูสุขุม และดูดีมีภูมิฐาน

ยอมรับว่าเธอไม่เคยอยู่สองต่อสองกับผู้ชายที่หน้าตาดีแบบนี้มาก่อน เพราะคนที่เข้าหาเธอหรือจีบเธอก็ไม่เคยมีใครดูดีหล่อเหลาขนาดนี้มาก่อน และไม่เคยมีใครทำให้ใจเธอเต้นได้ขนาดนี้มาก่อน

"เกิดอะไรขึ้นกับหนูคะ หนูจำได้แค่ว่าหนูเมาแล้วชนกับอะไรสักอย่างจากนั้นทุกอย่างก็ตัดไป"

"หนูคงจำได้แค่นั้นสินะ..."

"..."

คำพูดของคนตรงหน้าทำให้ข้าวหอมเริ่มจับผ้าห่มกระชับไว้แน่น เริ่มมีความกังวลใจ ต่อให้ชายที่อยู่ตรงหน้าจะมีท่าทีสุขุมเรียบนิ่งและหน้าตาหล่อเหลาแค่ไหน แต่ข้าวหอมก็เริ่มกลัวและกังวลขึ้นมา

กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เธอไม่รู้สึกตัว

"ล...แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหนูอีกคะ? ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน ทำไมหนูมาอยู่ที่นี่กับคุณคะ?"

"หนูคงไม่คิดว่าฉันทำอะไรหนูหรอกใช่ไหม?"

"..."

ข้าวหอมไม่ตอบ แต่เขาเหมือนอ่านใจเธอออกว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

"ฉันคือคนที่หนูเดินชน ซึ่งตอนนั้นหนูจะล้มฉันเลยคว้าตัวหนูไว้ แต่ไม่คิดว่าหนูจะหลับไปดื้อ ๆ แล้วโทรศัพท์หนูก็แบตหมดติดต่อใครไม่ได้ ฉันเลยพาหนูมาที่โรงแรมนี้ซึ่งโรงแรมก็อยู่ติดกับบาร์ และตั้งแต่ฉันพาหนูมาที่โรงแรมนี้หนูก็หลับไปประมาณสองชั่วโมง"

คำพูดของเขาทำให้ข้าวหอมแอบสำรวจร่างกายตัวเอง ก็พบว่าร่างกายปกติดีไม่รู้สึกเจ็บระบมตรงไหน แสดงว่าเขาไม่ได้ทำอะไรกับร่างกายเธอ

แต่เขานั่งเฝ้าเธอสองชั่วโมงเลยเหรอ

โดยที่ไม่ทำอะไรเธอเลยเหรอ

เธอรู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ก็เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจ

"ค...แค่นั้นจริงเหรอคะ"

"ฉันไม่โกหกหนูหรอกเรื่องทั้งหมดก็เป็นอย่างที่ฉันบอก"

"งั้นหนูขอโทษด้วยค่ะ ขอโทษที่หนูทำให้คุณวุ่นวาย ขอบคุณที่ช่วยหนูคนะคะ ถ้าหนูทำให้คุณเสียเวลาหนูต้องขอโทษอีกครั้งค่ะ"

"ฉันไม่ได้เสียเวลาอะไร"

"ว่าแต่คุณนั่งเฝ้าหนูเฉย ๆ สองชั่วโมงเลยเหรอคะ?"

เธอเผลอถามออกไปเพราะอดคิดไม่ได้

เพราะเขาเป็นสุภาพบุรุษ

หรือเห็นว่าเธอไม่น่าเอา

หรือเห็นว่าเธอดูเฉิ่มเชยอย่างที่เคยถูกกล่าวหา