ตอนที่4 เริ่มไม่แน่ใจ

"ใช่ ฉันนั่งเฝ้าหนูเฉย ๆ สองชั่วโมง"

"เหรอคะ?"

"หนูยังไม่เชื่อกับสิ่งที่ฉันบอกเหรอ?"

ขุนยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นใบหน้าสับสนของเด็กสาว ถ้าให้พูดตามตรงสำหรับเขาที่ผ่านมาถ้าต้องอยู่ในห้องกับผู้หญิงก็คงหนีไม่พ้นเรื่องอย่างว่า

แต่สถานการณ์นี้มันต่างออกไป อย่างแรกคือเขาไม่คิดทำอะไรคนหลับหรอกเพราะถ้าอีกฝ่ายไม่ยินยอมก็ไม่ต่างกับขืนใจ อย่างที่สองคือเขาไม่รู้อายุของเธอและเธอดูเด็กมาก กลัวว่าจะเด็กกว่าลูกสาวของตน เขาเลยไม่คิดทำอะไร

"ป...เปล่าค่ะ หนูขอบคุณอีกครั้งค่ะที่ช่วยหนูไว้"

ตอบเสียงอ้อมแอ้ม แม้ในใจอยากถามออกไปว่าเธอไม่น่าพิศวาสเหรอเขาถึงมองเธอนอนเฉย ๆ เพราะผู้ชายที่เข้าหาเธอในสภาพที่เธอแต่งหน้าแต่งตัวทุกคนมักรุกเธอและแสดงสิ่งที่ต้องการออกมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเสมอ เลยทำให้เธออดคิดไม่ได้

"ว่าแต่หนูอายุเท่าไหร่ แอบพ่อแม่มาเที่ยวหรือเปล่า"

ขุนลอบถามอายุของเด็กสาว ยิ่งได้เห็นใบหน้าหวาน ก็ยิ่งทำให้เขาอยากรู้

"หนูไม่ได้แอบเที่ยวค่ะ หนูอายุยี่สิบสองปีแล้วค่ะ มีบัตรประชาชนยืนยันได้ค่ะ หนูไม่ได้โกหกแน่นอน"

"อ่อ แล้วตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วใช่ไหม"

"ค่ะ ไม่ได้มึนอย่างก่อนหน้าแล้วค่ะ"

"งั้นหนูไปล้างหน้าล้างตาเถอะจะได้สดชื่น...แล้วจะได้กลับ"

"ค่ะ"

ซึ่งเธอก็ทำตามอย่างที่เขาบอก

ขุนเผลอเลียริมฝีปากตัวเองเมื่อจ้องมองร่างอรชรนั้นจนหายลับเข้าไปในห้องน้ำ ร่างอรชรนั้นดูเย้ายวนจนอดมองไม่ได้ ยิ่งตอนที่เขาได้อุ้มร่างบางนั้นก็สัมผัสได้ว่าอ่อนนุ่มมากแค่ไหน อีกอย่างตอนนี้เขาได้รู้อายุของเธอแล้วและเธอก็มีอายุมากกว่าลูกสาวของตนตั้งหนึ่งปี ถ้าให้พูดตามตรงเด็กสาวอายุเท่านี้เขาก็ควงมานักต่อนัก ถ้าไม่เด็กกว่าลูกสาวหรือรุ่นเดียวกับลูกสาวของตน และไม่ใช่คนรู้จัก เขาก็ไม่ติดอะไร

สาบานได้ว่าตั้งแต่แรกเขาไม่ได้คิดอกุศลกับเธอ

แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจ

เพราะเป้าหมายแรกเริ่มของเขาในคืนนี้คือมาหาความสุขให้ตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้หลับนอนกับใครดันเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน แต่ตอนนี้เขาเกิดอยากสานต่อสิ่งที่ตั้งใจไว้ก็เท่านั้น ชีวิตเขาก็แค่อยากหาความสุขหลังจากเหนื่อยกับงาน

หาความสุขไปเรื่อยไม่เคยกินซ้ำ

ตามประสาคนไม่คิดจะมีเมีย

และไม่คิดผูกมัดกับใคร

ห้องน้ำ

เมื่อเข้ามาในห้องน้ำข้าวหอมก็จัดการกับธุระของตัวเอง จากนั้นก็ไม่ลืมที่จะทำให้ตัวเองสดชื่นขึ้นโดยใช้น้ำยาบ้วนปากที่มีอยู่ในห้องน้ำบ้วนปากพร้อมซับหน้าเบาๆ จนตอนนี้เธอรู้สึกมีสติขึ้นเกือบครบ

"แต่ทำไมใจยังเต้นแรงแบบนี้ล่ะ"

ยกมือขึ้นมากุมตรงใจแค่นึกถึงคนที่อยู่ด้านนอกก็รู้สึกปั่นป่วนขึ้นมา

เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร รู้แค่ว่าคือคนที่ช่วยเธอไว้

แต่เขาคือคนแปลกหน้าที่ทำให้เธอใจเต้นแรง

แกร๊ก!

ข้าวหอมเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำกลับพบว่าภายในห้องว่างเปล่า กลับไม่พบใครอีกคนอย่างที่คิดไว้

"ไปแล้วเหรอ..."

ข้าวหอมยืนงุนงงอยู่ลำพังไม่คิดว่าเธอจะถูกทิ้งไว้แบบนี้

หัวใจที่เคยเต้นกระหน่ำในตอนแรกแต่ตอนนี้กลับรู้สึกหอเหี่ยวขึ้นมา

ครืด

แต่แล้วประตูกระจกตรงระเบียงก็ถูกเลื่อนเปิดพร้อมม่านที่ถูกแยกออกทำให้เห็นว่าใครอีกคนเดินเข้ามาจากตรงนั้น

"คุณ..."

หัวใจของเธอกลับมาเต้นกระหน่ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่ได้ถูกทิ้งเพียงลำพัง และรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"พอดีฉันสูบบุหรี่มาน่ะ หนูคงไม่รังเกียจใช่ไหม"

ขุนเอ่ยถามพร้อมหยิบเม็ดอมมาอมดับกลิ่น

"ไม่รังเกียจค่ะ หนูไม่ได้คิดมากอะไร"

เธอไม่รังเกียจหรือคิดมากอย่างที่พูดจริง ๆ แต่เธอแค่ไม่นึกว่าผู้มีพระคุณคนนี้จะสูบบุหรี่ด้วย ดูจากบุคลิกและท่าทางภายนอกเขาดูรักสุขภาพ แต่เธอก็ไม่ได้อะไร

ใจเต้นแรงอีกแล้ว

ยิ่งเห็นยิ่งใจสั่น

เธอไม่เคยเสียอาการแบบนี้กับใครมาก่อน แต่ทำไมกับคนแปลกหน้าคนนี้ถึงทำให้เธอใจเต้นได้ขนาดนี้