ตอนที่ 7 สามีภรรยาเริ่มเปิดใจ

ตอนที่ 7

สามีภรรยาเริ่มเปิดใจ

นางกับท่านโหวเดินกลับเรือนด้วยกัน เมื่อเข้ามาในเรือนเขากลับเอาแต่นั่งมองนางนิ่ง เหมือนจะถามบางอย่างแต่ก็ไม่กล้า นางเลยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“ท่านโหวมีสิ่งใดจะถามก็ถามมาเถอะเจ้าค่ะ” เขาทำหน้าลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมา

“เจ้ารู้ได้อย่างไร ว่าวันนี้ท่านแม่จะวางแผนสกปรกกับข้าในห้องอาบน้ำ”

นางได้ฟังที่เขาถามก็ไม่ได้แปลกใจอะไรนัก เลยยิ้มบางแล้วตอบอย่างใจเย็น

“ความจริงข้าไม่รู้หรอกเจ้าค่ะ แค่ระวังไว้เท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นจริง ตั้งแต่ข้าแต่งเข้าจวนก็พอจะสังเกตได้ว่าฮูหยินใหญ่หาใช่คนที่จะยอมอะไรง่าย ๆ อีกอย่างตั้งแต่ท่านโหวกลับจวนมา ก็มีปากเสียงกับฮูหยินใหญ่ทันที นางที่เป็นมารดาถูกบุตรชายลดทอนศักดิ์ศรีเพียงนี้จะยอมได้อย่างไร”

“........” โหวหนุ่มได้ฟังก็นิ่งอึ้งไป มารดาของเขาเป็นเช่นนั้นจริง นางเพิ่งแต่งเข้าจวนได้ไม่กี่เดือนก็รู้นิสัยมารดาเขาแล้ว นับว่าช่างสังเกตไม่น้อย

“แต่ที่ทำให้ข้ามั่นใจว่าจะเกิดเรื่องที่ห้องอาบน้ำก็คือ สาวใช้ของข้าเห็นสาวใช้ของโจวหมิงจูมอบถุงบางอย่างให้คนที่ดูแลห้องอาบน้ำ ข้าเลยให้คนคอยรอท่านโหวไว้ พอท่านเข้าไปในห้องอาบน้ำก็ให้พาออกทางประตูอีกฝั่งทันที เรื่องเลยลงเอยเช่นที่เราเห็นกันนั่นแหละเจ้าค่ะ”

ท่านโหวมองนางนิ่งอีกครู่หนึ่ง เหมือนจะไม่ค่อยเชื่อที่นางเอ่ย เพราะทุกอย่างมันลงตัวเกินไป แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร

“อย่างไรเรื่องในวันนี้ก็ต้องขอบใจฮูหยินมาก หากไม่ได้เจ้าข้าคงได้ชื่อว่าเป็นบุรุษมักมาก หลงสตรีนอกจวนละเลยฮูหยินเอก และยังต้องล่วงเกินจวนกั๋วกงของเจ้าเป็นแน่”

เขาเอ่ยขอบคุณหญิงสาวจากใจ แม้นางจะโกหกสิ่งใดเขาก็จะหลับตาทำเป็นมองไม่เห็นก็แล้วกัน

“พรุ่งนี้ท่านต้องเดินทางไปที่เมืองจงไห่ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมของให้บางส่วนแล้ว อย่างไรวันนี้ก็ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ”

นางไม่ได้ไล่ แค่เห็นเขาขยับเหมือนไม่สบายตัวหลายครั้ง จึงรู้ว่ายามนี้เขาคงอึดอัดอยากชำระกายเต็มทนแล้ว

“อืม คืนนี้ยังต้องไปจัดการบ่าวฉวยโอกาสผู้นั้นอีก เจ้าก็เข้านอนก่อนเถอะ” เขาเอ่ยพลางทำท่าจะลุกขึ้น แต่นางคว้าแขนเขาไว้ก่อน

“บ่าวผู้นั้นข้าคิดว่าควรให้จวนตระกูลโจวเป็นคนตัดสินใจดีกว่านะเจ้าคะ พรุ่งนี้ท่านโหวแค่นำคนไปส่ง และมอบของปลอบขวัญให้จวนตระกูลโจวอย่างเดียวพอ โทสะที่พวกเขามีจะได้หาทางลงได้ ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงเอาแต่คิดแค้นว่าจวนโหวของเราดูแลบุตรสาวพวกเขาไม่ดีเรื่อยไป”

ท่านโหวนิ่งคิดอีกครั้ง แล้วก็เห็นเป็นเช่นที่นางเอ่ย จึงพยักหน้ารับ แล้วเดินออกจากห้องไปจัดการตัวเอง ไม่นานก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

“เจ้ายังไม่เข้านอนอีกหรือ นอนเถอะเดี๋ยวข้าไปนอนที่ห้องข้างเอง” เขาเห็นหญิงสาวนั่งรออยู่ที่ข้างเตียง หัวใจบุรุษก็เต้นแรงขึ้นมา

“ห้องข้างเพิ่งถูกสาวใช้ขนฟูกออกไปตากแดด ยังไม่ได้จัดห้องใหม่ อย่างไรวันนี้ท่านโหวก็นอนที่ห้องนี้เถอะเจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางตบที่เตียงข้างตัวเองเบา ๆ

“อะแฮ่ม! ข้านอนดิ้น เกรงว่าจะทำให้เจ้านอนไม่หลับทั้งคืนได้” เขาเสมองไปทางอื่น แต่นางกลับเห็นใบหูที่แดงระเรื่อของเขาชัดเจน

บุรุษผู้นี้ก็เขินอายเป็นกับเขาด้วยหรือ ช่างน่ารักเสียจริง

“ข้าเป็นคนหลับง่าย ต่อให้ท่านนอนดิ้นจนเตียงหักข้าก็หลับได้เจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางขึ้นไปนอนบนเตียงด้านใน พร้อมกับหันมามองเขาเป็นเชิงว่าท่านก็รีบขึ้นมานอนได้แล้ว

ท่านโหวไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เลยค่อย ๆ ขึ้นไปนอนบนเตียงข้างหญิงสาวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วนอนตัวแข็งเป็นท่อนไม้ข้างหญิงสาว

นางมองท่าทีอันชวนตลกของเขาก็แอบอมยิ้ม ก่อนจะล้มตัวลงนอนไม่สนใจเขาอีก หงซิ่วรู้หน้าที่รีบดับตะเกียงแล้วออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

คืนนั้นท่านโหวผู้ผ่านสมรภูมิรบมานับไม่ถ้วน หัวถึงหมอนต้องหลับเป็นตายทุกครั้ง วันนี้เขากลับนอนไม่หลับ พยายามข่มตาอย่างไรก็ไม่อาจหลับลงได้จนกระทั่งเช้าวันใหม่

“ท่านโหว เหตุใดใต้ตาท่านถึงได้ดำคล้ำเช่นนี้ขอรับ!!” ลูกน้องคนสนิทเอ่ยทัก เมื่อเห็นใบหน้าท่านโหวที่เดินเข้ามาในค่ายทหาร

“เมื่อคืนท่านโหวนอนห้องฮูหยินน้อยขอรับ!”

บ่าวติดตามท่านโหวทำท่ากระซิบบอก แต่เสียงไม่เบาเลยจนคนแถวนั้นได้ยินแล้วหันมามอง

ลูกน้องคนสนิทไม่พลาดที่จะส่งยิ้มล่อเลียนให้ทันที “แหม๋! ท่านโหวนี่ก็ อย่าหักโหมนักสิขอรับ รู้ว่าเพิ่งแต่งพี่สะใภ้เข้าจวน แต่ไม่เห็นต้องหามรุ่งหามค่ำเช่นนี้เลย”

โหวหนุ่มถูกแซวก็ส่งสายตาคมกล้าตอบกลับลูกน้องตัวเองทันที “หากไม่มีสิ่งใดทำ ข้าจะส่งเจ้าไปอยู่หน่วยลาดตระเวนที่ชายแดนเหนือดีหรือไม่ ข้าสนิทกับแม่ทัพซ่งนะ”

“ไม่รบกวนท่านโหวดีกว่าขอรับ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีงานที่ต้องสะสาง เช่นนั้นขอตัวก่อนนะขอรับ” คนที่ถูกข่มขู่รีบล่าถอยทันที

วันนั้นในค่ายทหารมีข่าวลือว่าท่านโหวกับฮูหยินน้อยร่วมหอกันทั้งคืนจนรุ่งสาง คำกล่าวนี้จะไม่มีใครเชื่อเลย หากเช้านั้นทุกคนไม่ได้เห็นใบหน้าที่อิดโรยของเขา

นี่เรียกเสียงเฮฮาในเหล่าชายฉกรรณ์ได้ไม่น้อย และยังอวดอ้างคืนเข้าหอของตัวเองกันยกใหญ่

สายของวันนั้นท่านโหวกลับมาที่จวน เพื่อพาโจวหมิงจูกลับเมืองจงไห่ และชี้แจงเรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านเจ้าเมือง

จวนเจ้าเมืองจงไห่

เพล้ง!!!!

“แพศยา!!! เจ้าทำเรื่องงามหน้าเช่นนี้ลงไปได้อย่างไร เช่นนี้บุตรสาวคนอื่นในตระกูลโจวยังจะได้แต่งงานดี ๆ อีกหรือ ให้คนมานำตัวนางลูกอกตัญญูนี่ไปขังไว้ที่ศาลบรรพชนเดี๋ยวนี้!!!”

เจ้าเมืองจงไห่ได้ฟังที่ท่านโหวเล่า ใบหน้าก็เปลี่ยนไป เดี๋ยวดำคล้ำ เดี๋ยวแดงก่ำ ก่อนจะตวาดใส่บุตรสาวสุดเสียง

“ทะ ท่านพ่อ ข้าหลงผิดไปชั่วขณะ ขอท่านพ่ออภัยให้ลูกสักครั้งเถอะเจ้าค่ะ!! ท่านโหวช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ! ท่านโหว!” โจวหมิงจูพยายามร้องขอความเมตตา แต่ก็ถูกบ่าวลากออกไปอยู่ดี

ฮูหยินใหญ่โจวเห็นลูกเลี้ยงคนนี้หมดอนาคต ก็แอบหัวเราะเยาะในใจ เมื่อก่อนนางจะทำสิ่งใดก็ต้องไว้หน้าหญิงสาว เพราะมีจวนโหวหนุนหลัง บัดนี้หญิงสาวทำตัวเองจนพินาจ จะกลับมาชูคอข่มนางที่เป็นแม่เลี้ยงก็ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

“ขอบคุณท่านโหวที่พาบุตรสาวข้าน้อยกลับมาส่ง และขอโทษด้วยที่นางไปก่อความวุ่นวายจนทำให้ฮูหยินน้อยโหวต้องลำบากใจขอรับ” ท่านเจ้าเมืองเอ่ยด้วยท่าทีเกรงใจปนรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรเลย ส่วนบ่าวผู้นี้ท่านเจ้าเมืองจะจัดการเช่นไรก็แล้วแต่ท่านเถิด วันนี้ข้าคงต้องขอตัวก่อน ในค่ายทหารยังมีเรื่องให้สะสางอีกมาก”

ท่านโหวเอ่ยจบก็กลับออกจากจวนเจ้าเมืองจงไห่ทันที จากนี้กับลูกพี่ลูกน้องสาวคนนี้คงไม่มีสิ่งใดต้องเกี่ยวข้องกันอีก หมดตัวปัญหาไปอีกหนึ่งคนสินะ

พอท่านโหวก้าวพ้นประตูห้องโถง เจ้าเมืองจงไห่ก็สั่งให้ลากตัวบ่าวผู้นั้นไปโบยจนตายทันที

“นายท่าน คุณหนูใหญ่ก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้วแถมยังเป็นกับบ่าวชั้นต่ำอีก เช่นนี้จะให้แต่งเข้าตระกูลพ่อค้าก็ยังยาก ไม่สู้ให้นางแต่งไปเป็นอนุของท่านตู้ดีหรือไม่เจ้าคะ แม้เขาจะอายุเท่าท่าน แต่ในจวนก็มีเพียงฮูหยินเอกกับอนุแค่คนเดียวเท่านั้น หากคุณหนูของเราแต่งเข้าไปก็ไม่นับว่าต้องลำบากมากมายอะไร แถมท่านกับท่านตู้ยังจะได้สร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกันด้วยนะเจ้าคะ”

ฮูหยินใหญ่เจ้าเมืองเอ่ยเสนอ นี่เป็นแผนการที่จะเอาคืนนังลูกเลี้ยงได้อย่างสะใจที่สุด

“เอาเช่นที่เจ้าว่ามาแล้วกัน นางจะแต่งกับใครได้อีก ได้แต่งเป็นอนุท่านตู้ก็นับว่าเป็นวาสนาของนางแล้วด้วยซ้ำ” ท่านเข้าเมืองเอ่ยด้วยท่าทีปลดปลง

เพราะแบบนั้นโจวหมิงจูจึงถูกส่งขึ้นเกี้ยวเล็กเข้าประตูข้างของจวนสกุลตู้ในอีกสามวันต่อมา แล้วก็ไม่มีใครได้พบหญิงสาวอีกเลย

จวนโหว

ฮูหยินใหญ่รู้ข่าวของหลานสาวก็เสียใจมาก ที่หลานสาวต้องตกต่ำจนต้องไปเป็นอนุของพ่อค้าสาปกลิ่นอายเงินทองเช่นนั้น

“ทั้งหมดก็เป็นเพราะนังเสิ่นจือเวย ที่มันมาแย่งตำแหน่งของหลานสาวข้าไป!!!”

“ฮูหยินใหญ่ระงับโทษะเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้เราไม่อาจช่วยอะไรคุณหนูโจวได้แล้ว แม้แต่ท่านเองก็แทบเอาตัวไม่รอด....”

เพี๊ยะ!!!!

แม่นมคนสนิทถูกนายสาวตบหน้าทันที ทั้งที่ยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ สายตาของฮูหยินใหญ่แสดงออกถึงความไม่ยินยอมชัดเจน

“ข้าไม่ยอม! ข้าเป็นฮูหยินใหญ่จวนโหว มีอำนาจดูแลจัดการเรื่องในจวนมามากมาย จะแพ้ให้นังเด็กเมื่อวานซืนเช่นนั้นได้อย่างไร!!! เจ้าเอาเงินนี่ไปจ้างคนให้ปล่อยข่าวลือ.....”

แม่นมฟังที่นายสาวเอ่ยก็ตาโต ก่อนจะรีบลงเขาเข้าเมืองไปยังสถานที่อโคจร จ้างนักเล่านิทานและขอทานกลุ่มใหญ่ให้กระจายข่าว เพียงข้ามคืนข่าวนี้ก็รับรู้กันไปทั่วเมืองหลวง