ตอนที่ 5 ฮูหยินรองจวนโหว

ตอนที่ 5

ฮูหยินรองจวนโหว

วันต่อมายังไม่ทันที่โจวหมิงจูจะได้ออกไปไหน ฮูหยินใหญ่ก็ให้คนประกาศออกไป ว่าจวนโหวจะรับฮูหยินรอง

ท่านโหวได้รับรายงานขณะที่กำลังนั่งทานข้าวกับนาง เขาก็รีบหุนหันออกไปที่เรือนหลักทันที พร้อมกับให้คนปิดข่าวนั่นเสีย

“ท่านแม่ทำเช่นนี้จะให้คนมองจวนโหวเช่นไรขอรับ ข้าเพิ่งแต่งฮูหยินเอกเพียงไม่กี่เดือน ก็จะรับฮูหยินรองเข้าบ้านแล้ว อีกอย่างข้าก็บอกชัดเจนแล้วว่าข้าไม่เคยคิดอะไรกับโจวหมิงจูเลย เหตุใดท่านแม่ยังดึงดันจะให้นางเข้าจวนให้ได้อีก!!!!”

ท่านโหวเห็นมารดากำลังนั่งอยู่กับสตรีตัวปัญหา เขาก็ตวาดลั่นทันที ใบหน้าคมเข้มยามนี้ดูถมึงทึงจนไม่มีบ่าวคนใดกล้าสบตา กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นพร้อมสังหารคนให้ตายคามือได้ในพริบตา

“ท่านโหว เจ้ากล้าขึ้นเสียงใส่แม่เช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือ แม่เป็นแม่เจ้านะ!!!”  ฮูหยินใหญ่เห็นบุตรชายแสดงท่าทางก้าวร้าวแบบที่ตนไม่เคยเห็นมาก่อน ก็ตวาดสวนกลับบ้าง

“ท่านป้า พี่เฉิง อย่าทะเลาะกันเพราะข้าเลยนะเจ้าคะ ข้าผิดเองที่รู้สึกกับพี่เฉิงมากเกินไป และไม่อาจตัดใจได้ ท่านป้าสงสารก็เลยอยากช่วยข้าเท่านั้น แต่ถ้ารู้ว่าต้องเป็นเช่นนี้ ข้ายอมแต่งให้ชายอื่นที่ไม่ได้รักก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะ...ข้าจะอดทนให้มากแม้จะรู้ว่ามันต้องขมขื่นมากก็ตาม ฮึก!!!”

โจวหมิงจูเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น ท่าทางเช่นนี้หากคนไม่รู้มาเห็นคงคิดว่าพวกเรารังแกนางเป็นแน่

“ข้าจะพูดอีกครั้ง ต่อให้ต้องสละตำแหน่งโหวนี้ ข้าก็จะไม่รับนางเข้าจวนเด็ดขาด หากท่านแม่อยากได้นางเป็นสะใภ้ ก็ไปหาบุรุษสายรองมาเป็นโหวแทนข้า แล้วให้นางแต่งกับคนผู้นั้นเสีย!!!”

ท่านโหวยื่นคำขาด นี่ยิ่งเหมือนเป็นการสุมไฟให้ลุกโชนขึ้นจนมันแทบจะเผาจวนโหวได้ทั้งจวน

“จะ จะ เจ้า!!” ฮูหยินใหญ่ได้ยินคำพูดบุตรชายก็โกรธจนเป็นลม บ่าวไพร่ตกใจจนวิ่งวุ่นกันจ้าละหวั่น

“ท่านป้า!!! พี่เฉิงส่งคนไปตามหมอเร็วเจ้าค่ะ! ข้ายอม ข้ายอมแล้ว แต่ขอเวลาข้าสักสามวันได้หรือไม่ ข้าอยากอยู่ดูแลท่านป้าก่อน แล้วข้าจะอธิบายให้ท่านป้าเข้าใจเอง นะพี่เฉิง เห็นแก่ความสัมพันธ์ในวัยเยาว์ของเราเถิดเจ้าค่ะ”

โจวหมิงจูร้องไห้คร่ำครวญ ปากก็อ้อนวอน ใบหน้างามอาบด้วยน้ำตาอย่างน่าสงสาร

“ท่านโหว เช่นนั้นก็ให้นางพักอยู่ที่จวนต่ออีกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ หากฮูหยินใหญ่ตื่นมาแล้วรู้ว่านางจากไปแล้ว อาจล่มป่วยเพราะตรอมใจเอาได้นะเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“เช่นนั้นก็ได้ แต่อีกแค่สามวันเท่านั้น!”

ท่านโหวเอ่ยเสียงเข้ม ก่อนจะตามไปดูอาการมารดาที่ถูกบ่าวหามเข้าไปนอนพักในห้องนอนแล้ว

กว่าทุกอย่างจะสงบก็เที่ยงพอดี ฮูหยินใหญ่ตื่นมาได้ยินว่าบุตรชายยังยืนยันคำเดินก็โกรธจนตัดพ้อ และไล่ท่านโหวออกจากห้อง

พอคนนอกออกไปแล้ว ก็เหลือเพียงป้าหลานสองคน ที่คนหนึ่งนั่งสะอื้นไห้ ส่วนอีกคนก็มีสีหน้าหนักใจ

“ป้าไม่ยอมให้เรื่องจบลงเช่นนี้แน่”

ฮูหยินใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยินยอม หลานสาวผู้นี้ตนฟูมฟักมาแต่เด็ก หวังให้แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ หากไม่ใช่เพราะนังแก่นั่น มีหรือที่ตนจะต้องวางแผนมากมายและผิดใจกับบุตรชายเช่นนี้

แก่ก็ไม่อยู่ส่วนแก่ ยังสร้างปัญหาให้ผู้อื่นอีก!!!

“ท่านป้าจะทำอย่างไรเล่า พี่เฉิงยืนยันหนักแน่นเพียงนั้น ว่าอย่างไรข้าก็ต้องกลับจวนในสามวันข้างหน้า ฮึก! อีกอย่างพี่เฉิงเพิ่งกลับมาจากปราบกบฏกู่ซา ก็ดูจะหลงมันหัวปักหัวปำ ดูสิ กลับมาเพียงข้ามคืนก็กล่าวโทษไล่ข้ากลับจวนแล้ว!!!”

โจวหมิงจูเอ่ยทั้งน้ำตา ในอกตรอมตรมนัก ทั้งน้อยใจว่าชายที่ตนรักเข้าข้างหญิงอื่นอย่างออกนอกหน้าเช่นนี้ ทั้งผิดหวังว่าจากตนจะได้เป็นฮูหยินของเขา กลับต้องกลายเป็นเพียงสตรีอื่นที่เขาไม่เห็นค่าเช่นนี้

“อย่าเสียใจไปเลย ป้าเคยสัญญากับเจ้าเช่นไร ก็ยังคงเป็นเช่นนั้นเสมอ” ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางตบหลังมือหลานสาวเบา ๆ อย่างปลอบใจ

“จะเป็นไปได้อย่างไรอีกเจ้าคะ ตอนนี้ตำแหน่งฮูหยินเอกพี่เฉิงได้กลายเป็นของสตรีอื่นไปแล้ว!”

“ใจเย็น เจ้าทำตามแผนของป้านี้ รับรองว่าสำเร็จแน่นอน แม้ตำแหน่งไม่ใช่ แต่วันหน้ามีป้าอยู่ มันจะไปไหนเสียเล่า”

สองป้าหลานสบตากัน ก่อนที่บ่ายนั้นโจวหมิงจูจะเดินออกจากเรือนหลักไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ราวกับไม่เคยถูกเจ้าของจวนไล่กลับบ้านมาก่อน

เรือนตะวันออก

นางกลับมาจากเรือนใหญ่ก็จัดการบัญชีในจวนต่อ ขณะที่กำลังยุ่งก็มีสาวใช้เดินเข้ามาพร้อมขนมในมือ

“ท่านโหวบอกว่าเมื่อเช้าฮูหยินน้อยบ่นอยากกินขนมกุ้ยฮวาที่ร้านทางตะวันตกของเมือง เลยให้คนไปซื้อมาให้เจ้าค่ะ”

สาวใช้ผู้นั้นเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม นางชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนี้ ก่อนจะพยักหน้าให้หงซิ่วรับมา

“ฝากขอบคุณท่านโหวด้วย” นางเอ่ย ก่อนจะโบกมือให้สาวใช้คนนั้นกลับออกไป

“ท่านโหวช่างใส่ใจนัก แค่ฮูหยินน้อยเปรยคำเดียว เขาก็รีบให้คนไปซื้อมาให้แล้ว” อวี้จูเอ่ยพลางยิ้มกรุ่มกริ่ม 

“ท่านโหวก็นับว่าใช้ได้เลยจริง ๆ เมื่อวานข้าคิดว่าเขาจะเข้าข้างมารดากับลูกพี่ลูกน้องเขาเสียอีก”

นางเอ่ยพลางหยิบขนมขึ้นมากินหนึ่งคำ กลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ลอยฟุ้งกระจายเต็มปาก ในหัวพลันนึกถึงใบหน้าคมเข้มที่มองนางด้วยสายตาอบอุ่นนั้นขึ้นมา

“นายหญิง”

ขณะที่นางกำลังนึกถึงเขาผู้นั้น คนของนางก็ปรากฏตัวขึ้น คราวนี้พวกเขาออกมาพร้อมกันถึงสองคน

“ว่าอย่างไร” นางถามด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะพวกเขาไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

“เรียนนายหญิง เหมือนว่าฮูหยินใหญ่กับคุณหนูโจวผู้นั้นจะวางแผนบางอย่างกันเย็นนี้เจ้าค่ะ” คนของนางที่เป็นสตรีเอ่ยขึ้นก่อน

“รู้หรือไม่ว่าพวกเขาวางแผนอะไรกัน”

“ฟังไม่ชัดเจ้าค่ะ แต่รู้ว่าเกี่ยวกับบางอย่างในห้องอาบน้ำท่านโหว ข้าน้อยคิดว่าพวกเขาอาจเล่นงิ้วสาวงามถูกฉุดเข้าห้องอาบน้ำเจ้าค่ะ”

นางได้ฟังก็เผยรอยยิ้มบางที่มุมปาก สาวงามถูกฉุดงั้นหรือ ช่างเป็นงิ้วที่น่าสนใจไม่น้อย

“แล้วเจ้าเล่า” นางหันไปถามคนของนางอีกคน

“เมื่อวานนี้ก่อนที่ท่านโหวจะกลับจวน เหมือนว่าเขาจะแวะไปที่โรงเตี๊ยมนอกเมืองทางตะวันตกก่อน ไม่รู้ว่าไปพบใคร คนของเราพยายามตามไปแล้ว แต่ถูกคนของท่านโหวจับได้ก่อน เลยถูกหลอกให้พวกเราหลงทางขอรับ”

ครั้งนี้นางขมวดคิ้วมุ่น ต้องเป็นคนที่เขาไม่อยากให้ใครรู้ เขาถึงต้องปกป้องเพียงนี้ แล้วคนผู้นี้มีความสำคัญกับท่านโหวเพียงใดกัน

“ให้คนของเราจับตาดูไว้ รอบหน้าให้ตามห่าง ๆ พอ เอาแค่ให้รู้ว่าเขาไปที่ใด ส่วนคนผู้นั้นสักวันคงได้รู้เอง”

นางสั่งเสียงราบเรียบ เขาดูเข้าท่าจริง แต่นางเองก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยสักอย่าง เราทั้งสองต้องเรียนรู้กันและกันอีกมาก

“เช่นนั้นจัดการเรื่องเย็นนี้ก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ” หงซิ่วเอ่ย

“เป็นเช่นนั้น”

ตกเย็นท่านโหวมาทานข้าวที่เรือนของนาง พวกเราพูดคุยกันหลายเรื่อง ก่อนที่เขาจะขอตัวไปจัดการธุระของตัวเอง

พอท่านโหวเข้าห้องอาบน้ำไปแล้ว ก็มีบ่าวหญิงผู้หนึ่งเดินตามเข้าไป ไม่นานก็มีเสียงคราญครางดังแว่วออกมา เหมือนพวกเขากำลังทำกิจกรรมที่น่าสนุกกัน

เสียงนั้นดังจนคนที่ผ่านไปมาได้ยิน และสาวใช้ของนางที่เอาเสื้อผ้ามาให้ท่านโหวตามที่นางสั่งก็ได้ยินจริง ๆ

เพล้ง!!!!!

“ทะ ท่านโหว! ฮูหยินน้อย!!! ท่านโหวถูกนังบ่าวแพศยาที่ไหนล่อลวงไม่รู้เจ้าค่ะ!!!!” อวี้จูแสร้งทำของในมือหล่น ก่อนจะร้องเสียงดังเรียกหานายสาวที่อยู่ในเขตเรือนเดียวกัน