ตอนที่ 4 ดูไปก็เข้าที

ตอนที่ 4

ดูไปก็เข้าที

ท่านโหวกลับมากลางดึกคืนนั้น ทุกคนในจวนต่างแตกตื่นวุ่นวายกันพักใหญ่ โดยเฉพาะฮูหยินใหญ่ที่รีบไปพบหน้าบุตรชายทันที

นางได้รับรายงานจึงไปที่เรือนหลัก ก็เห็นโจวหมิงจูกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ โดยมีแม่สามีของนางนั่งปลอบอยู่ไม่ห่าง

“คารวะท่านโหวและฮูหยินใหญ่เจ้าค่ะ” นางเดินเข้าไปก็ทำความเคารพเขากับแม่สามีก่อน

พอพวกเขาเห็นนางเข้ามา ฮูหยินใหญ่ก็สาดสายตาทิ่มแทงใส่นางทันที โจวหมิงจูก็ดูเหมือนจะสะอื้นหนักขึ้น แต่ที่ไม่เปลี่ยนไปเลยคือสีหน้าเรียบเฉยของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนาง

“หมิงจูบอกว่าเจ้าเป็นคนปล่อยข่าวลือให้นางเสื่อมเสีย เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ตัวหรือไม่” เขาถามนางเสียงราบเรียบ แววตานั้นไม่ได้ตำหนินางแต่อย่างใด

“เรียนท่านโหว ข่าวลือพวกนั้นข้าไม่รู้มาก่อน ไม่ทราบว่าคนในเมืองหลวงลืออะไรกันหรือเจ้าคะ” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่นางได้ยินสาวใช้ของนางเล่าให้ฟังอย่างละเอียดแล้ว

“พี่สะใภ้ ท่านไม่ชอบข้า ข้าเข้าใจได้ พูดจาใส่ร้ายให้สหายรังเกียจข้า ข้าก็ยอมได้ แต่เหตุใดท่านถึงต้องให้คนปล่อยข่าวลือ ว่าข้าเป็นสตรีล้างผลาญเงินจวนโหวด้วยเล่า เช่นนี้แล้ววันหน้ายังจะมีจวนใดกล้าแต่งข้าเข้าจวนอีกเจ้าคะ พี่เฉิง ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่หมิงจูด้วยนะเจ้าคะ!!”

หญิงสาวร้องไห้คร่ำครวญตัดพ้อ พร้อมก้มหน้าซบอกคนเป็นป้าแล้วปล่อยโฮออกมาเสียงดัง จนนางแอบแสบหู

“ในเมืองหลวงลือกัน ว่าคุณหนูโจวแห่งจวนเข้าเมืองจงไห่ ใช้เงินมือเติบ หนึ่งเดือนใช้ไปกว่าสามพันตำลึง หนึ่งปีกว่าหมดไปกว่าแสนตำลึง” ท่านโหวเอ่ยแถลงไข นางที่ฟังจบก็แสร้งทำเป็นตาโต

“จริงหรือเจ้าคะ! ข่าวลือนี้เกินจริงไปหรือไม่ เท่าที่ข้าตรวจบัญชีฮูหยินใหญ่วันนี้ สองเดือนมานี้คุณหนูโจวใช้ไปไม่ถึงสามพันตำลึงเสียหน่อย!”

“นั่นสิ! ข้าจะไปใช้เงินมากมายเพียงนั้นได้อย่างไร จัดงานเลี้ยงเล็ก ๆ ไม่กี่ครั้งเต็มที่ก็แค่พันกว่าตำลึงเท่านั้นแหละ แต่เรื่องค่าใช้จ่ายงานเลี้ยง นอกจากพี่สะใภ้และคนในจวนโหวก็ไม่มีใครรู้แล้ว เช่นนั้นจะเป็นใครได้อีกที่ปล่อยข่าวลือของข้า หากไม่ใช่ท่านน่ะ!!!”

โจวหมิงจูเอ่ยเสียงตัดพ้อ พร้อมมองมาที่นางด้วยสายตาไม่พอใจแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปซบอกฮูหยินใหญ่ร้องไห้เช่นเดิม

“หยุดร้องไห้เถอะ ฮูหยิน เจ้าบอกว่าตรวจเช็คบัญชีแล้วใช่หรือไม่ สรุปว่าคุณหนูโจวใช้เงินในจวนไปเท่าใดกัน” ท่านโหวเอ่ยถามนาง สีหน้าท่าทางจริงจัง แต่ไม่ได้แผ่กลิ่นอายกดข่มแม้แต่น้อย

“ไม่ใช่เงินจวนโหวเจ้าค่ะ แต่เป็นเงินในคลังส่วนตัวฮูหยินใหญ่ สองเดือนมานี้นางเบิกไปจัดงานเลี้ยงและซื้อของทั้งหมดสองพันแปดร้อยตำลึงเจ้าค่ะ”

ห๊ะ!!!!!!

เสียงนี้เป็นของฮูหยินใหญ่ ที่ได้ยินว่าเงินนั่นเป็นเงินในคลังของตัวเอง จากป้าที่ดูรักใคร่หลานสาว ก็ผลักอีกฝ่ายออกทันที

“เหตุใดเจ้าเอาเงินในคลังของข้าให้นางล่ะ! นั่นมันเงินส่วนตัวข้านะ!” ฮูหยินใหญ่ตวาดแว้ดขึ้นมาทันที

“ก็ยามที่คุณหนูโจวมาแจ้ง มักจะบอกว่าฮูหยินใหญ่ให้มาเบิกเงินไปทำนั่นนี่ ข้าคิดว่าฮูหยินใหญ่เมตตาหลานสาวมาก ถึงยอมมอบเงินให้ครั้งละมาก ๆ โดยไม่ว่าอะไร ข้าเลยให้คนเปิดคลังท่านเอาเงินมามอบให้คุณหนูโจวอย่างไรเล่าเจ้าค่ะ”

นางเอ่ยด้วยท่าทางหน้าซื่อตาใส เหมือนว่าตัวเองไม่ได้ทำสิ่งใดผิด แต่คนฟังอย่างฮูหยินใหญ่แทบกระโดดเข้ามารัดคอนางให้ตายตกไปตรงนี้ทันทีแล้ว

“ข้าหมายถึงให้เจ้าเอาเงินส่วนกลางของจวนโหวมอบให้นาง เจ้าทำเช่นนี้เงินที่ข้าเก็บไว้ยังจะเหลือเท่าใดกัน!!!!” ฮูหยินใหญ่โกรธจนสั่นไปทั้งตัว

“พอแล้ว!!! เว่ยหยางออกมา แล้วเล่าเหตุการณ์ตลอดสองเดือนนี้ให้ข้าฟังอย่างละเอียด!!!!”

ฮูหยินใหญ่ไม่คิดว่าบุตรชายจะทิ้งคนของตัวเองให้คอยจับตาดูในจวนไว้เช่นนี้ ตนก็เผลอทำเรื่องไว้มากมาย นี่ไม่เท่ากับเขาจะเข้าข้างนังสะใภ้ตัวดีนี่หรือ!!!

โจวหมิงจูก็ไม่ต่างกัน หญิงสาวหน้าซีดเผือดลงทันที สิ่งที่นางทำไว้ใช่ว่ามีเพียงเรื่องเดียวเสียเมื่อไหร่

นอกจากเรื่องเงินนั่นแล้ว นางยังอวดอ้างว่าตัวเองจะได้เป็นนายหญิงจวนโหวแทนนังเสิ่นจือเวยด้วย เช่นนี้ท่านโหวจะไม่เข้าใจนางผิดหรือ!

ท่านโหวฟังคนของตนรายงาน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยก็เริ่มเปลี่ยนไปมา เดี๋ยวดำคล้ำ เดี๋ยวแดงก่ำ แววตาที่มั่นคงดั่งขุนเขา บัดนี้มองลูกพี่ลูกน้องกับมารดาตัวเองเปลี่ยนไปมาก

“โจวหมิงจู ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีความคิดเช่นนี้ ก่อนแต่งงานข้าก็พูดกับเจ้าชัดเจนแล้วว่าข้าหาได้คิดเกินเลยกับเจ้าไม่ แต่เจ้ากลับอวดอ้างให้บ่าวในจวนเข้าใจผิดไปเรื่อย แถมยังใช้เงินในจวนราวกับเทน้ำทิ้งเช่นนี้ เจ้าคิดว่าจวนโหวผลิตเงินได้เองหรือ! ไม่พอเจ้ายังพูดจาให้ร้ายพี่สะใภ้อีก นิสัยเนื้อแท้เจ้าก็สตรีริษยาดี ๆ นี่เอง!!!”

โจวหมิงจูถูกคนที่ตัวเองรักตำหนิ น้ำตาที่แห้งหายไปแล้วก็กลับมารินไหลอีกครั้ง

“พี่เฉิง ข้า ข้า.....”

“ไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้ว เก็บของเสีย พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปส่งเจ้ากลับจวน เรื่องที่ผ่านมาก็ให้แล้วกันไปเสีย จวนโหวของข้าจะทำเป็นมองไม่เห็นสักครั้ง”

“มะ ไม่นะพี่เฉิง! ข้าผิดไปแล้ว!! อย่าไล่ข้ากลับจวนตอนนี้เลย  ไม่เช่นนั้นข้าได้ถูกท่านพ่อตีตายแน่เลยเจ้าค่ะ!!”

โจวหมิงจูลนลานเข้ามากอดขาท่านโหวไว้ แต่เขากลับรีบลุกขึ้นแล้วเดินมายืนข้างหลังนางอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะถูกลูกพี่ลูกน้องตัวเองสิงร่าง

“ท่านโหว เรื่องนี้อย่าวู่วามไปเลย หมิงจูนางยังเด็ก ทำอะไรไม่ทันได้คิดให้รอบคอบ ที่พูดจาเรื่อยเปื่อยไปนั้นก็เพราะยังตัดใจจากเจ้าไม่ได้ เรื่องเงินนั้นมันก็เป็นเงินส่วนตัวในคลังแม่เอง หาใช่เงินกองกลางของจวนโหวเสียเมื่อไหร่ เจ้าอย่าใจร้ายกับนางนักเลย เจ้าก็รู้ว่าบิดานางโหดร้ายกับเหล่าบุตรสาวเช่นไร หากนางก่อเรื่องแล้วถูกส่งกลับไป อนาคตของนางคงได้จบสิ้นจริง ๆ แน่”

ฮูหยินใหญ่แม้จะโกรธ แต่ก็พยายามเกลี้ยกล่อมบุตรชายไม่ให้ส่งหลานสาวกลับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ไปทวงเอากับบิดาหญิงสาวก็ได้ แต่โจวหมิงจูคือสตรีที่ตนเลือกไว้แต่แรก หากพลาดโอกาสนี้ไปคงได้เสียว่าที่สะใภ้คนนี้ไปจริง ๆ แล้ว

“ข้าตัดสินใจแล้ว พวกเจ้าทุกคนไปเก็บของในเรือนพักคุณหนูโจวไว้ตั้งแต่คืนนี้เลย พรุ่งนี้ตะวันทอแสง ให้ส่งนางออกไปทันที!!”

ท่านโหวเอ่ยจบก็จูงแขนนางออกจากเรือนหลัก กลับไปยังเรือนตะวันออกของนาง

ระหว่างทางเราไม่ได้พูดคุยอะไรกัน กระทั่งประตูเรือนของนางปิดลง เขาถึงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ต้องขายหน้าฮูหยินแล้ว ที่ให้เจ้ามาเห็นอะไรเช่นนี้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“ท่านโหวเหนื่อยจากการออกรบไม่พอ ยังต้องมาเหนื่อยกับเรื่องในจวนอีก ข้าเป็นภรรยาที่ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ เจ้าค่ะ” นางเอ่ยพลางรินน้ำชาให้เขา พร้อมกับสังเกตท่าทีของเขาไปด้วย

“จวนโหวของข้าต่างหากที่ยุ่งเหยิงมาตั้งแต่แรก พอเจ้าแต่งเข้ามาก็จัดการเรื่องวุ่นวายพวกนั้นจนเข้าที่เข้าทาง ข้านับว่ามีวาสนายิ่งที่ได้ภรรยาเช่นเจ้า ขอบคุณเจ้านะฮูหยิน”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้าคมเข้มหันมามองนางด้วยดวงตาลุ่มลึก ราวกับต้องการสื่อความนัยบางอย่าง จนนางต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา

“ท่านโหวกลับมาเหนื่อย ๆ ยังไม่ทันได้พักผ่อน ข้าให้คนเตรียมน้ำอุ่นให้นะเจ้าคะ”

นางเฉไฉเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะรีบลุกเพื่อออกไปสั่งสาวใช้ข้างนอก แต่ถูกเขาคว้าแขนเอาไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอก ข้ายังมีราชกิจให้สะสางต่ออีก เจ้าพักผ่อนเถอะเดี๋ยวข้าจะพักที่ห้องข้าง พรุ่งนี้เจ้าเพียงเตรียมข้าวต้มไว้ให้ข้าสักถ้วยก็พอ ส่วนเรื่องของโจวหมิงจูข้าจะจัดการเอง”

เขาเอ่ยจบก็ยิ้มให้นางแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายบุรุษที่ยังอบอวลอยู่ ทำเอาหัวใจของนางเต้นตึกตักจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

จากท่าทีของเขา ก็นับว่าเป็นบุรุษที่ใช้ได้ทีเดียว

ขณะที่นางกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน ก็มีคนของนางปรากฏตัวที่มุมห้องโดยที่นางไม่ได้เรียก

“พรุ่งนี้ฮูหยินใหญ่จะประกาศรับคุณหนูโจวเป็นฮูหยินรองท่านโหวขอรับ”