Mag-log inตอนที่ 3
กินอยู่จวนผู้อื่น แต่ไม่คิดเจียมตน
2 เดือนผ่านไป
ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้น ในจวนโหวก็สงบสุขเรื่อยมา แม่สามีของนางก็ไม่มายุ่งกับนางอีก มีเพียงบางครั้งที่ให้คนมาแจ้งยามต้องการสิ่งใด
ส่วนท่านโหวนั้น เขาปราบกบฏชายแดนตะวันออกสำเร็จแล้ว และกำลังเดินทางกลับมาเมืองหลวง นับแล้วใช้เวลาเพียงเดือนกว่าเท่านั้น
บ่าวในจวนยามนี้ไม่มีใครกล้าท้าทายหรือไม่ฟังนางอีก และในจวนก็เพิ่งเปลี่ยนหัวหน้าดูแลงานแต่ละฝ่ายไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง วันนี้นางออกมาจัดการเรื่องร้านค้าในสินเดิม พอเสร็จธุระจึงกลับจวนมาเช่นปกติ
“ฮูหยินน้อย คุณหนูโจวจัดงานเลี้ยงอีกแล้วเจ้าค่ะ วันนี้นางเชิญสหายมาร่วมงานเกือบตั้งสิบคน ฮูหยินใหญ่ก็ไม่ว่าสักคำ แถมยังให้คนมาเบิกเงินเพิ่ม เพื่อไปซื้ออาหารที่ภัตตาคารเซียงโหลวมาด้วยเจ้าค่ะ”
หงซิ่วเดินเข้ามาฟ้อง ทั้งที่นางเพิ่งเดินพ้นประตูจวนเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น
“นางจะทำสิ่งใดก็ช่างนางเถอะ แค่ไม่สร้างปัญหาใหญ่โตก็พอ” นางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจเช่นทุกครั้ง
เงินที่โจวหมิงจูเบิกก็เป็นเงินของแม่สามีนางทั้งนั้น จะใช้ก็ใช้ไป นางไม่ได้เดือดร้อนอยู่แล้วนี่
“แต่ครั้งนี้นางเบิกเงินไปถึงสามร้อยตำลึงเลยนะเจ้าคะ สองเดือนมานี้รวมกันแล้วเกือบสองพันตำลึงแล้วนะ” หงซิ่วเอ่ยอย่างขัดใจ เป็นแค่คนมาขออาศัย กลับทำตัวราวกับเป็นคุณหนูของจวนเสียอย่างนั้น
“นั่นมันเงินของฮูหยินใหญ่ นางบอกว่าฮูหยินใหญ่ให้มาขอ ข้าจะขัดได้หรือ อย่างใส่ใจเลย วันนี้ข้าซื้อขนมมาฝากด้วย ไปกินกันเถอะ” นางเอ่ยจบก็เดินนำสาวใช้ทั้งสองกลับเรือนตะวันออก
แต่ขณะที่เดินผ่านสวนกลาง ก็ได้ยินเสียงเหล่าสตรีหัวเราะดังมา นางแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วจะเดินผ่านไป แต่มีเสียงนกเสียงกาดังไล่หลังมาอย่างจงใจ
“พวกเจ้าจะแต่งงานออกเรือนก็ดูให้ดีเล่า เลือกบุรุษที่เขาเต็มใจแต่งกับพวกเจ้าหน่อย ไม่เช่นนั้นจะเหมือนกับคนแถวนี้ ทั้งที่เพิ่งแต่งเข้าจวนแท้ ๆ แต่กลับถูกสามีทิ้งให้นอนเฝ้าเรือนหออย่างเดียวดาย กลายเป็นแรงงานเปล่าให้บ้านสามีไปเฉย ๆ”
โจวหมิงจูเอ่ยจบก็หัวเราะ กลุ่มสตรีพวกนั้นก็หัวเราะตามไปด้วย แถมยังพูดผสมโรงกันอย่างสนุกสนาน
“ได้ยินว่าคืนเข้าหอ ท่านโหวยังไม่แม้แต่จะดื่มสุรามงคลกับนางก็ต้องรีบออกไปปราบกบฏแล้ว ต่อให้รีบเพียงใดก็ไม่ควรลืมพิธีการสำคัญเช่นนี้ หรือแท้จริงแล้วท่านโหวไม่โปรดนาง ถึงจงใจรีบออกไปน่ะ”
“ข้าเคยได้ยินว่าท่านโหวมีสตรีในดวงใจอยู่แล้ว แต่เพราะสัญญาหมั้นหมายของสองตระกูล ท่านโหวจึงต้องตัดใจปล่อยสตรีในดวงใจไป หมิงจู เจ้าสนิทกับท่านโหว เรื่องนี้จริงหรือไม่”
สหายคนหนึ่งของหญิงสาวเอ่ยถาม ก่อนที่คนอื่น ๆ จะออกเสียงเห็นด้วยอีกหลายคน
โจวหมิงจูแสร้งทำหน้าเศร้า ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เหมือนว่าสิ่งที่สหายถามนั้น แทงใจดำตัวเองเหลือเกิน
“พวกเจ้าอย่าถามเรื่องนั้นอีกเลย วาสนาของข้าคงไม่ถึงท่านโหว สุดท้ายเส้นทางของเราจึงต้องกลายเป็นเส้นขนานเช่นนี้”
คำตอบนี้ทำให้เหล่าสตรีที่อยู่ในศาลารับลมฮือฮา ก่อนจะเริ่มวิจารณ์นางเสีย ๆ หาย ๆ อีกครั้ง
“นางก็กระไร แทนที่รู้อยู่เต็มอกว่าท่านโหวมีใจให้เจ้า แต่กลับทำเป็นไม่รับรู้ ไม่พอยังกีดกันเจ้ากับท่านโหวอีก ข้าเพิ่งรู้ว่าสตรีจากตระกูลใหญ่ใจคอคับแคบเช่นนี้”
“นั่นสิ ไม่สมกับเป็นบุตรีสายตรงของจวนใหญ่เลยสักนิด นางมีนิสัยริษยาหึงหวงสามีเช่นนี้ ข้าเชื่อว่าไม่นานท่านโหวต้องเบื่อนางแน่!”
“แต่อำนาจของตระกูลนางใหญ่โต ท่านโหวคงไม่กล้าล่วงเกินนางหรอก เห็นว่าวันแรกที่นางแต่งเข้าจวน นางก็ข่มฮูหยินใหญ่เซียวจนต้องไปแอบร้องไห้ครึ่งค่อนวันเลยนะ”
“ข้าได้ยินมาอีกเรื่อง นางข่มขู่จะเอาการจัดการในจวนมาเป็นของตัวเอง ฮูหยินใหญ่เซียวกลัวจะล่วงเกินจวนกั๋วกงจึงจำใจยอมให้ไป นางได้อำนาจมาก็จัดการเปลี่ยนคนดูแลเก่าแก่ในจวนเป็นคนของตัวเอง ในระยะเวลาเพียงเดือนเดียวเท่านั้นด้วย นางช่างเหิมเกริมนัก!”
เหล่าสตรีพวกนั้นนินทานางกันอย่างสนุกปาก โดยมีโจวหมิงจูยืนยิ้มร่าเหมือนสะใจที่มีคนด่านางแทนตัวเองเช่นนี้
นางที่กำลังจะผ่านไปแล้วชะงักฝีเท้า ก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเป็นเดินเข้าไปหาสตรีพวกนั้นในศาลารับลมแทน พอพวกเขาเห็นนางก็มีสีหน้าตกใจ ก่อนจะซีดเผือดลงทันตา
“คุณหนูทั้งหลายคุยเรื่องใดกันอยู่หรือ ดูน่าสนุกเชียว เมื่อครู่ข้าได้ยินแว่ว ๆ เหมือนกำลังเอ่ยถึงข้าใช่หรือไม่” น้ำเสียงของนางนุ่มนวลอ่อนหวาน แต่คนฟังกลับหนาวสะท้านไปถึงในอก
“พี่สะใภ้นี่เอง พวกเรากำลังพูดถึงท่านจริง ๆ เจ้าค่ะ พวกนางบอกว่าท่านแต่งเข้าจวนโหวมาเพียงสองเดือน ก็จัดการปัญหาในจวนที่ยืดเยื้อได้อยู่หมัด พวกนางบอกว่านับถือท่านเป็นตัวอย่างเลยเจ้าค่ะ”
โจวหมิงจูเอ่ยขึ้น พร้อมเข้ามาคล้องแขนพานางไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองอย่างสนิทสนม คุณหนูคนอื่น ๆ ที่ร่วมนินทานางเมื่อครู่ก็พากันพยักหน้ารับหงึกหงักราวกับไก่จิกข้าวสาร
“จริงหรือ แต่ที่ข้าได้ยินไม่ใช่เช่นนี้นะ หืม! ขนมนี่มาจากภัตตาคารเซียงโหลวเลยนี่ กล่องหนึ่งก็สิบตำลึงแล้ว นี่มีตั้งสิบโต๊ะ แค่ขนมก็ร้อยตำลึงแล้ว คุณหนูโจวช่างใจกว้างกับสหายจริง ๆ เห็นทีบิดาที่เมืองจงไห่คงส่งเงินมาให้อีกแล้วสินะ”
นางเอ่ยพลางหยิบขนมในจานขึ้นมาทาน พร้อมกับส่งสายตาให้หงซิ่วแวบหนึ่ง
“ใช่ที่ไหนกันเจ้าค่ะ เมื่อครู่คุณหนูโจวเพิ่งให้คนมาเบิกเงินสามร้อยตำลึง ไปซื้ออาหารที่ภัตตาคารเซียงโหลวมาเลี้ยงสหายอยู่เลย นี่อีกสักพักพวกบ่าวคงยกอาหารเข้ามาแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
หงซิ่วเอ่ยพลางยิ้มกว้าง เหล่าคุณหนูที่อยู่ในนั้นต่างมองไปที่โจวหมิงจูด้วยสายตาชื่นชม เพราะอาหารที่ภัตตาคารเซียงโหลวนั้นแพงมาก
“จริงหรือ คุณหนูโจวเบิกเงินจากส่วนใดกัน” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนอนุญาตเองแท้ ๆ
“ก็เงินส่วนตัวของฮูหยินใหญ่อย่างไรเล่าเจ้าคะ สองเดือนมานี้รวมแล้วก็สามพันตำลึงได้แล้ว”
หงซิ่วยังตอบทุกคำที่นางถาม ใบหน้าของโจวหมิงจูก็เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ เพราะตัวเองกำลังถูกเปิดโปงต่อหน้าสหายมากมาย
“ข้าเข้าใจแล้ว ฮูหยินใหญ่ช่างเอ็นดูหลานสาวนัก คุณหนูโจวก็ช่างรู้จักใช้เงินยิ่ง เห็นว่าท่านป้าให้เงินได้ไม่อั้น ก็จัดงานเลี้ยงฟุ่มเฟือยไม่ขาด แต่ข้าขอเตือนในฐานะคนดูแลจวน สิ่งใดประหยัดได้ก็ประหยัดเสียบ้างนะ เพราะเงินส่วนตัวของฮูหยินใหญ่ใช่ว่าจะมีมากเสียเมื่อไหร่”
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แต่คนฟังกลับเหมือนถูกตบหน้า เพราะถูกสั่งสอนต่อหน้าสหาย และตัวเองก็ไม่อาจแย้งได้ด้วย
“ขอบคุณพี่สะใภ้ที่ชี้แนะเจ้าค่ะ” หญิงสาวกัดฟันเอ่ย
เหล่าสหายของหญิงสาวเริ่มเข้าใจถึงเจตนา จึงมีสีหน้าที่จืดเจื่อนมากกว่าเดิม และมีบางคนมองโจวหมิงจูด้วยสายตาดูถูกอย่างไม่ปิดบัง
พวกนางคิดว่างานเลี้ยงเหล่านี้เป็นโจวหมิงจูที่ออกเงินเอง เพราะได้ยินหญิงสาวอวดว่าบ้านของนางร่ำรวยหนักหนา ความจริงก็เงินของจวนโหวทั้งนั้น
“ข้าสั่งสอนในฐานะพี่สะใภ้ คนรู้ความเช่นคุณหนูโจวคงไม่ถือโทษโกรธเคืองข้าหรอกกระมั้ง”
คำถามนี้ของนางเหมือนเป็นการบังคับให้โจวหมิงจูตอบได้เพียงคำตอบเดียวเท่านั้น เพราะหากไม่ยินยอม ก็เท่ากับเป็นคนไม่รู้ความ
โจวหมิงจูกำมือแน่น ก่อนจะกัดฟันตอบรับเสียงแผ่วเบา “ไม่เป็นไรเลยเจ้าค่ะ ต้องขอบคุณพี่สะใภ้ด้วยซ้ำที่ชี้แนะข้าเช่นนี้”
“เจ้าเป็นเด็กดีอย่างที่ฮูหยินใหญ่บอกจริง ๆ เจ้ามาอยู่จวนโหวปีกว่าแล้ว คงซึมซับความเป็นกุลสตรีชั้นสูงมาบ้างไม่น้อยก็มาก สิ่งใดควรหรือไม่ควรพูด เจ้าก็น่าจะแยกแยะออก ไม่เช่นนั้นคำพูดอาจย้อนมาทำลายตัวเองได้ ตัวข้านั้นไม่ถือสา แต่หากเป็นคนอื่นนั้นข้าไม่รู้ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจเจตนาของข้านะ”
นางเอ่ยพลางปรายตามองเหล่าสตรีที่อยู่ในศาลาด้วย พวกที่มีชนักติดหลังอยู่แล้วรีบลนลานหลบสายตากับจ้าละหวั่น
“ขอบคุณพี่สะใภ้ที่ไม่ถือสาเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นข้าคงไม่รบกวนเวลาสนุกของพวกคุณหนูแล้ว ทุกคนเชิญตามสบายเถอะ” นางเอ่ยจบก็เดินยิ้มออกจากศาลาแห่งนั้นกลับเรือนตัวเอง
โจวหมิงจูได้แต่เก็บความแค้นครั้งนี้ไว้ในใจ ทั้งที่นางตั้งใจให้นังเสิ่นจือเวยมันเสื่อมเสียแท้ ๆ เหตุใดเรื่องจึงกลับตาลปัดเช่นนี้กัน
“คุณหนูโจว ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน วันนี้ตอนบ่ายข้ามีนัดกับท่านแม่น่ะ ไว้วันหน้าเราค่อยมาดื่มชาพูดคุยกันใหม่นะ”
“ข้าเองก็เช่นกัน พี่ชายข้าจะกลับมาจากต่างเมือง ท่านพ่อสั่งกำชับมาว่าให้กลับไปให้ทัน”
“ข้าก็ด้วย ขอโทษเจ้าด้วยนะ”
พอฮูหยินน้อยของจวนจากไป เหล่าสหายของโจวหมิงจูก็ทยอยขอตัวกลับทันที จนสุดท้ายเหลือเพียงหญิงสาวที่ยืนอยู่ในศาลารับลมคนเดียว พร้อมกับเหล่าบ่าวไพร่ที่กำลังยกอาหารชั้นเลิศเข้ามาด้วยใบหน้างุนงง
หญิงสาวโกรธจนตัวสั่น ก่อนจะเดินกลับเรือนพักของตัวเอง พอประตูเรือนปิดลง พวกบ่าวไพร่ก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง พร้อมเสียงของตกแตกดังออกมา
เย็นวันเดียวกันนั้นมีข่าวลือออกมา ว่าคุณหนูโจวบุตรสาวเจ้าเมืองจงไห่มาอาศัยจวนผู้อื่นอยู่แต่ไม่เจียมตัว เห็นฮูหยินใหญ่ของจวนให้ท้ายก็ใช้เงินมือเติบ กินดื่มเลี้ยงสหายหมดเป็นหมื่นตำลึงในเวลาเพียงปีกว่าเท่านั้น
เรื่องนี้ดังไปทั่วเมืองหลวงเพียงข้ามคืน กระทั่งกลบข่าวการกลับมาของแม่ทัพเฉิงที่ปราบกบฏที่แดนตะวันออกได้
เซียวเฉิงยวนเพิ่งกลับเข้าเมืองหลวงก็ได้ยินข่าวลือนี้ของลูกพี่ลูกน้องสาว ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางมืดครึ้มลงทันที
“ไปสืบมา ข้าไม่เชื่อว่าโจวหมิงจูจะเป็นคนเช่นนี้ เรื่องนี้ต้องมีเบื้องหลังแน่” น้ำเสียงเกรี้ยวโกรธสั่งคนของตัวเองเสียงเข้ม
ตอนที่ 24หวนกลับมาพบกันอีกครั้งบทส่งท้าย จวนตระกูลเสิ่นสตรีในอาภรรณ์มงคลสีแดงสดนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง เครื่องประดับทองคำและหยก ประดับอยู่บนเรือนผลดำขลับอย่างวิจิตรมงกุฎหงส์ซึ่งประดับด้วยไข่มุกเม็ดงามนับร้อย ส่องประกาบรับแสงอาทิตย์จนคนรอบข้างแสบตานางนั่งมองตัวเองแล้วอดที่จะนึกถึงเรื่องในวันวานไม่ได้ บุรุษที่นางตัดใจไปแล้ว ใครจะคิดว่าสวรรค์กลับส่งเขากลับมาอีกครั้งทำให้นางได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ความเอาใจใส่ ความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ค่อย ๆ ละลายกำแพงที่นางก่อขึ้นจนหมดจดนับว่านางโชคดีจริง ๆ ที่ได้เขากลับคืนมาเช่นนี้“พระชายาได้เวลาแล้วเพคะ” หงซิ่ว สาวใช้คนสนิทของนางเอ่ยขึ้น ทำให้นางหลุดจากภวังค์นางค่อย ๆ ยื่นมือออกไปให้สาวใช้ประคอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เมื่อมองตัวเองในคันฉ่องอีกครั้ง นางก็พลันนึกถึงคำถามและข่าวลือในเมืองหลวงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเหตุใดนางเลือกแต่งให้ฟู่ชินอ๋อง ทั้งที่เขาอัปลักษณ์จนผู้ใดเห็นเป็นต้องหวาดผวาจนไม่เป็นอันใช้ชีชิตเช่นนั้นบางคนคิดว่านางถูกบังคับ บางคนคิดว่านางเห็นแก่ฐานะและอำนาจ แต่บางคนถึงกับกล่าวหาว่านางไม่มีทางเลือกอื่น จึง
ตอนที่ 23หวนกลับมาพบกันอีกครั้ง“ยังโชคดีที่ท่านรอดมาได้ แถมได้รับความทรงจำกลับมา นับว่าสวรรค์ยังเมตตาแล้วเพคะ”หลังจากที่ข่าวการตายของเขามาถึง หลังจากนั้นสองปีทัพจากแดนใต้ก็ได้รับชัยชนะ ฝ่าบาทได้ประทานยศชินอ๋องแก่หลานชายตัวจริง แต่นางไม่ได้ใส่ใจ เพราะตอนนั้นเพิ่งได้กองกำลังลับจากท่านยาย จึงต้องจัดระเบีบยหลายอย่าง ๆ ใหม่อีกอย่างคนก็ลือกันว่าเขาโหดเหี้ยม ไม่ไว้หน้าผู้ใด ขนาดมารดาแท้ ๆ หาสตรีให้ยังถูกเขาด่าจนหนีไปบวชชี คนเช่นนี้นางยิ่งไม่อยากสุงสิง จึงพยายามอยู่ให้ห่างเขาที่สุด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่นางรักมาตลอด“และโชคดีมาก ที่เจ้าหย่ากับชายไม่เอาไหนคนนั้น เวยเวย เจ้าจำสัญญาก่อนที่ข้าจะไปออกรบได้หรือไม่”เขาเอ่ยพร้อมกับเอามือของนางไปกุมไว้ หัวใจดวงน้อยของนางเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง สัญญานั้นนางไม่คิดว่าจะได้เกิดขึ้นอีกแล้วด้วยซ้ำ“จำได้เจ้าค่ะ”“ข้าขอโทษเจ้าด้วยที่ปล่อยให้เจ้ารอนานเพียงนี้ ข้าไม่เอาไหนจนลืมเจ้าไปหลายปี ยามนี้ข้าจำได้ทุกอย่างแล้ว จึงขอทำตามสัญญาที่เคยให้สตรีที่เป็นดั่งดวงใจไว้ แต่งงานกับข้านะเวยเวย”ดวงตาคมเข้มทอประกายราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้าในยามราตรี มันเต็มไปด้วยความรั
ตอนที่ 22คนที่รอมานานอีกฝ่ายได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักแล้วผงะถอยหลังไปพอสมควร สายตาที่มองนางนั้นเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี“จะ เจ้า พะ พี่หญิงใหญ่ นั่นเป็นอนุหลินที่วางแผนเพียงคนเดียว ข้าไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลยเจ้าค่ะ”“หลินจาวหนิง ข้าดูเป็นคนโง่เพียงนั้นเชียวหรือ แต่ก่อนเจ้าตาย ก็ควรรู้ความจริงบางอย่างเสียหน่อย ที่เซียวเฉิงยวนเข้าหาเจ้านั้น แท้จริงเขาไม่ได้รักเจ้าเลย เขาคิดว่าเจ้าสนิทสนมกับท่านยาย แล้วจะได้รับมอบกองกำลังลับในมือท่านยาย เขาต้องการคนพวกนั้นเพื่อตัวเขาเอง ส่วนเจ้าก็แค่คนที่ติดร่างแหไปกับเขาเท่านั้น เรียกว่าอะไรนะ อ๋อ! เสียตัวฟรีแล้วยังต้องมาตายฟรีอีก”นางเอ่ยจบก็หัวเราะอีกฝ่ายอย่างขบขัน ทำเอาหญิงสาวหน้าดำหน้าแดงสลับกันไปมาจนมองแทบไม่ทัน“เจ้า!!! นังหญิงสารเลว! เจ้าก็แค่สตรีที่ถูกสามีหย่า! ยังทำมาเป็นลอยหน้าลอยตา เจ้าคิดว่าชั่วชีวิตนี้ยังจะมีบุรุษใดมาสู่ขอเจ้าอีกงั้นหรือ! หึ! รอเป็นหญิงเทื่อขึ้นคานไปเถอะ จนตายเจ้าก็ไม่มีวาสนาได้สัมผัสหรอก ว่าความรักฉันสามีภรรยาที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!!”ด้วยความโกรธหลินจาวหนิงจึงสบถด่าออกมาสุดเสียง ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำจนดูน่ากลัว ราวกับวิญญาณอ
ตอนที่ 21ให้มันอกแตกตายกันไปข้างเสียงขยับกายดังขึ้น พร้อมกับร่างของเขาที่พุ่งมาเกาะลูกกรงไว้แน่นจนเห็นเอ็นที่ข้อมือ“เสิ่นจือเวยเจ้ามาช่วยพี่ใช่หรือไม่! เจ้าก็รู้ว่าพี่ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนั้น เป็นคนตระกูลเซียวพวกนั้นที่วางแผนลับหลัง ทำเรื่องสกปรกแล้วโยนความผิดมาที่พี่ เจ้าต้องขอให้ท่านพ่อตาช่วยพี่นะ!!”“.....”“หากพี่รอดออกไปได้พี่สาบาน ว่าชั่วชีวิตนี้จะมีเพียงเจ้าเป็นฮูหยิน คนเดียวของพี่ นะจือเวย ที่ผ่านมาพี่หลงผิดไปชั่วขณะหลงใหลมัวเมากับมารยาสตรีจนละเลยเจ้าไป ตอนนี้พี่กลับใจได้แล้ว พี่รู้แล้วว่าในใจพี่มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้น ไม่อาจให้ใครอื่นมาแทนที่ได้!!”อุแหวะ!!!!นางฟังคำหวานที่ช่วยเลียนหูพวกนี้แล้วรู้สึกอยากอาเจียนขึ้นมากระทันหัน จึงหันไปทำท่าโก่งคอ จนเขาร้อนรนรีบถามนางใหญ่“เสิ่นจือเวยเจ้าเป็นอะไร ไม่สบายงั้นหรือ หรือเจ้าท้อง! เจ้าท้องกับผู้ใดกัน!!!” เขาตกใจสุดขีด ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นโกรธขึงเมื่อคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขา“ข้าไม่ได้ป่วยหรือท้องหรอกเจ้าคะ แค่รู้สึกเลี่ยนกับคำพูดชวนฝันของท่านเท่านั้น ท่านไม่สงสัยหรือว่าเหตุใดตัวเองมาอยู่ในสภาพนี้ คงไม่คิดจริงหรอกนะ
ตอนที่ 20ผลของการกระทำวันนั้นหลินจาวหนิงกลับจวนก็ตรงไปหามารดาทันที พร้อมกับเค้นถามเอาความจริงให้กระจ่าง“เจ้าไปได้ยินเรื่องนี้มาจากไหนกัน!!” หลินมู่หลานหันมาตวาดใส่บุตรสาวเสียงสั่น“ท่านแม่เพียงบอกมาว่าจริงหรือไม่ แล้วข้าเป็นลูกของผู้ใดกันแน่!” หญิงสาวเห็นอาการมารดาก็เข้าใจได้ทันที ว่าที่ท่านกั๋วกงเอ่ยมานั้นเป็นความจริงทุกอย่าง“หนิงเอ๋อร์เจ้าใจเย็นก่อน เรื่องนี้จะให้แพร่งพรายออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะไม่ดีต่อชื่อเสียงเจ้าแน่ และที่สำคัญไม่สามารถให้ท่านโหวรู้ได้เด็ดขาด!!”“ยังจะปิดเขาได้อีกหรือ คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกจากปากท่านกั๋วกง และเกิดขึ้นที่หน้าจวนกั๋วกง คนคงได้ยินกันทั่วและเอาไปพูดกันสนุกปากแล้ว!”“แม่จะให้คนไปปิดข่าวเดี๋ยวนี้! เจ้าสบายใจเถอะ นั่งก่อนนะเด็กดี เจ้าอยากรู้เรื่องใดแม่จะบอกเจ้าเอง”หลินมู่หลานประคองบุตรสาวให้นั่งลง แล้วรีบรินชาให้ดื่มเพื่อดับความโกรธในใจ แต่ยังไม่ทันที่สองแม่ลูกจะได้คุยสิ่งใดกัน ก็มีบ่าววิ่งพราดเข้ามาในห้อง“แย่แล้วเจ้าค่ะนายหญิง!! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!!”“เกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้ารีบพูดมา” หลินจาวหนิงรีบเอ่ย“คนลือกันว่าอนุหลินคบชู้กับอดีตพ่อบ้านจ
ตอนที่ 19อยากขายหน้าไม่จบสิ้นเอง“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ ท่านแม่ช่างดีกับข้ายิ่งนัก” เสิ่นจาวหนิงกอดมารดาร้องไห้ออกมาอีกครั้ง“หนิงเอ๋อร์ เจ้าร้องไห้เป็นเด็กอีกแล้วนะ พอแล้ว ๆ ให้ท่านแม่ยายไปพักผ่อนก่อนเถอะ ข้าได้ให้คนจัดเตรียมเรือนไว้ให้แล้ว”เขาเอ่ยพลางเช็ดน้ำตาให้หญิงคนรัก เพื่อนางแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง และแน่นอนว่าฮูหยินเอกของเขาต้องมีนามว่าเสิ่นจาวหนิงเท่านั้น! เสิ่นจาวหนิงพามารดากลับเรือนที่เตรียมไว้ แม้ไม่ใช่เรือนที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็นับว่ากว้างกว่าเรือนอนุในจวนกั๋วกงพอสมควร พอได้เห็นเช่นนี้ หลินมู่หลานก็ยิ่งเชื่อว่าบุตรสาวได้รับความรักจากท่านโหวมาก“แม่ตัดสินใจไม่ผิดจริง ๆ ที่วันนั้นให้เจ้าเข้าหาท่านโหว” ผู้เป็นมารดาเอ่ยพลางเดินดูดอกไม้ในลานกว้างอย่างมีความสุข“ท่านแม่คิดถูกแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ตอนนี้สถานะของข้าต่ำต้อยนัก เป็นเพียงอนุของเขาเท่านั้น หากจะขึ้นเป็นฮูหยินเอก ข้าต้องมีชื่อเป็นคนจวนกั๋วกง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นก่อน ท่านแม่ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”คนเป็นบุตรสาวร้อนใจจนไม่อาจปั้นหน้ายิ้มแย้มได้อีกต่อไป เพราะเรื่องนี้สำคัญและใหญ่หลวงสำหรับนางนัก ทั้งหมดก็เป็นเพรา







