ตอนที่ 8 ข่าวลือหรือจะสู้ความจริง

ตอนที่ 8

ข่าวลือหรือจะสู้ความจริง

จวนโหว ณ เรือนตะวันออก

เสียงฝีเท้าตึงตังดังมาแต่นอกเรือน ก่อนจะเป็นอวี้จูที่เปิดประตูเข้ามาอย่างรีบร้อน หญิงสาวยังมีอาการหอบหายใจถี่ราวกับวิ่งมานาน

“อวี้จู เจ้าไปวิ่งหนีสิ่งใดมา ถึงได้มีสภาพเหมือนหมาหอบเช่นนี้” หงซิ่วเอ่ยแซวปนตำหนิสหายสาวใช้ด้วยกัน

“เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!! ในเมืองหลวงตอนนี้มีข่าวลือว่านายหญิงของเราทารุณแม่สามี เพื่อต้องการอำนาจเด็ดขาดในบ้าน ถึงขั้นยกเรื่องคุณธรรมมาอ้างส่งฮูหยินใหญ่ไปอยู่อารามประจำตระกูลเจ้าค่ะ!!!!”

อวี้จูที่พอจะหายใจคล่องแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงรัวเร็ว เนื้อหาใจความนั้นทำเอาทั้งนายและบ่าวต่างหันมามองทันที

“ว่าอย่างไรนะ!!!” หงซิ่วเอ่ยถามย้ำ แต่พออวี้จจะพูดอีกครั้งก็ถูกอีกฝ่ายยกมือห้ามไว้เสียก่อน “ข้าแค่ถามย้ำ ไม่ได้ต้องการให้เจ้าพูดซ้ำจริง ๆ เสียหน่อย ฮูหยินน้อย เช่นนี้เราควรจัดการอย่างไรดีเจ้าคะ”

อวี้จูยู้ปากอย่างแง่งอน แต่ก็รีบเดินมายืนข้างนายสาว ที่เอาแต่นิ่งเงียบตั้งแต่ตนเข้ามา

“ไม่ต้องทำสิ่งใด ไม่ต้องแก้ต่างอะไรด้วย พวกเขาจะพูดสิ่งใดก็ให้พูดไป ข้าเองก็อยากรู้ว่าแม่สามีจะมีความสามารถมากเท่าไหร่กัน”

นางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหันไปจัดผมตัวเองอีกครั้ง เพราะวันนี้นางต้องไปเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่จวนสกุลหวัง

“เราจะไม่รายงานท่านโหวหน่อยหรือเจ้าคะ เป็นเขาเองนะเจ้าคะที่ส่งฮูหยินใหญ่ไปอารามน่ะ” อวี้จูแย้ง

“บอกไปก็เท่านั้น เขาเป็นแม่ลูกกัน แค่ที่เขาทำก็ลำบากใจมากพอแล้ว ไปเตรียมตัวเถอะ งานเลี้ยงวันนี้คงมีเรื่องให้ได้ฟังมากมายเชียวล่ะ”

แล้วก็เป็นเช่นที่นางคิด เพียงนางก้าวขาเข้าจวนตระกูลหวัง ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่นางทันที จากเสียงจอแจเมื่อครู่ก็เงียบลงจนได้ยินเสียงดนตรีในงานชัดเจน

“ฮูหยินน้อยโหวมาแล้วหรือ เชิญทางนี้เถิด ข้าได้จัดโต๊ะไว้ให้ท่านแล้ว” หวังฮูหยินเข้ามาต้อนรับนางด้วยสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

ก็แน่ล่ะ ใครจะไปคบค้ากับสตรีที่ได้ชื่อว่าทารุณแม่สามีกันเล่า หากไม่ใช่เพราะเทียบเชิญถูงส่งออกมาแล้ว พวกเขาคงไม่คิดเชิญนางมาร่วมงานสังคมที่อวดหน้าตากันเช่นนี้หรอก

“ขอบคุณหวังฮูหยินเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นเชิญฮูหยินน้อยโหวตามสบาย ข้าขอไปดูแลแขกทางโน้นก่อนนะเจ้าคะ” อีกฝ่ายพูดจบก็เดินออกไปทันที

“ข้าไม่เคยเห็นจวนใดจัดงานเลี้ยง แล้วเชิญแขกมานั่งไกลจากแขกคนอื่นเช่นนี้มาก่อน นี่มันจงใจกลั่นแกล้งนายหญิงของเราชัด ๆ”

อวี้จูเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เพราะโต๊ะที่นางได้นั่งนั้นเป็นโต๊ะสุดท้าย แถมยังห่างจากโต๊ะอื่นอีกพอสมควร เรียกได้ว่าแยกออกมาจากงานเลี้ยงเลยก็ว่าได้

ทำเช่นนี้ไม่เท่ากันเชิญนางมานั่งชมดอกไม้ในสวนบ้านคนอื่นคนเดียวหรอกหรือ คนพวกนี้นี่ก็แปลกคนเสียจริง

“ช่างเขาเถอะ สิ่งที่ข้าหวังไม่ใช่แค่นี้หรอก ในเมื่อจะจัดการคนก็ต้องจัดการให้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นมันจะแว้งกัดเราไม่เลิกเช่นนี้แหละ”

วันนั้นในงานนางได้รับสายตามากมาย ที่ส่วนใหญ่มักเป็นในแง่ร้ายมากกว่าดี และวันนั้นก็ไม่มีใครเข้ามาคุยกับนางเลย

สหายเก่าที่เคยทำตัวสนิทสนมกับนางยามเข้าร่วมงานเลี้ยงต่าง ๆ ก็ไม่แม้แต่จะชายตามองนาง ทำให้นางเลือกตัดขาดคนได้ง่ายขึ้นมาก

1 เดือนผ่านไป

นับแต่งานเลี้ยงที่จวนตระกูลหวังวันนั้น นางก็ไม่ได้ก้าวขาออกจากจวนอีกเลย แต่ข่าวลือก็เหมือนจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือยยิ่งนางเงียบฝ่ายนั้นก็ยิ่งได้ใจ

ส่วนท่านโหวก็เทียวไปเทียวกลับจวนห้าวันครั้ง สิบวันครั้ง และเหมือนเขาจะไม่รู้เรื่องข่าวลือเกี่ยวกับนางเลยสักนิด

กระทั่งวันนี้ที่เขาแวะซื้อขนมกุ้ยฮวากลับมาฝากหญิงสาวที่จวน หูของเขาดันไปได้ยินเสียงซุบซิบนินทานั้นเข้า

“เจ้าได้ยินหรือไม่ นางไม่เพียงส่งแม่สามีไปอยู่ที่อารามเพื่อแย่งการดูแลจวนโหวนะ นางยังส่งคนไปคอยทารุณแม่สามีทุกวันด้วย ได้ยินว่าฮูหยินใหญ่เซียวได้กินแค่น้ำต้มข้าวเท่านั้น แม้แต่ข้าวเม็ดเดียวก็ไม่มีตกถึงท้องล่ะ!”

“นั่นสิ ข้ายังได้ยินมาว่านอกจากให้อดข้าวแล้ว ฮูหยินใหญ่เซียวยังถูกคนของฮูหยินน้อยสั่งให้ทำงานหนักตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หากวันไหนเป็นลมไปก่อนงานเสร็จ ก็จะถูกสาดน้ำให้ลุกขึ้นมา หรือไม่ก็ถูกเฆี่ยนตีให้ได้สติ แล้วกลับมาทำงานต่อให้เสร็จด้วยล่ะ”

“นางช่างจิตใจอำมหิตนัก น่าสงสารท่านโหวนักที่หลงสตรีเช่นนี้จนไม่เห็นบุณคุณที่มารดาเลี้ยงดูมา ส่วนนังหญิงแพศยานั่นสักวันกรรมต้องตามสนองนางแน่!!”

ท่านโหวได้ยินก็หันไปสั่งคนของตัวเองทันที “ไปสืบมาว่าข่าวลือพวกนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ และใครเป็นต้นตออยู่เบื้องหลัง”

“ขอรับ!!”

เขารีบตรงกลับจวน แต่พอถึงหน้าจวนก็เห็นพ่อบ้านวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา ทั้งที่เขายังไม่ทันลงจากหลังม้าด้วยซ้ำ

“ท่านโหวช่วยฮูหยินน้อยด้วยขอรับ! คนของทางการมานำตัวของฮูหยินน้อยไปแล้ว บอกว่าบ่าวของฮูหยินใหญ่ไปตีกองฟ้องร้องฮูหยินน้อยว่าทารุณฮูหยินใหญ่ขอรับ!!!”

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!!!” เขาถามพ่อบ้านเสียงเข้ม

“ท่านโหวน่าจะยุ่งกับงานในค่ายทหาร เลยไม่ได้สนใจข่าวลือในเมืองหลวงตอนนี้ ฮูหยินน้อยเองก็กลัวว่าท่านโหวจะกังวลจนไม่เป็นอันทำงาน เลยไม่ให้พวกเราบอก แต่ตอนนี้ข่าวลือมันรุนแรง จนถึงขั้นที่ฮูหยินน้อยถูกฟ้องขึ้นศาลแล้ว ขอท่านโหวรีบไปช่วยฮูหยินน้อยด้วยเถิดขอรับ!!!”

พ่อบ้านคุกเข่าอ้อนวอนเจ้านาย ทำให้ท่านโหวที่ได้ฟังรู้สึกหลากหลายผสมปนเปกันไปหมด ก่อนจะรีบควบม้าออกจากจวน ตรงไปยังศาลยุติธรรมที่อยู่คนละฝากฝั่งกับจวน

ด้านเสิ่นจือเวย ตั้งแต่ที่ถูกพาตัวขึ้นรถม้าไปยังศาล นางก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนใจอะไร เพราะนางรอเวลานี้มานานแล้ว คิดว่าแม่สามีของนางจะจัดการทุกอย่างให้เร็วกว่านี้เสียอีก นี่ปล่อยให้นางต้องรอนานตั้งหนึ่งเดือนเลย

พอไปถึงก็เห็นฮูหยินใหญ่นั่งคุกเข่าอยู่กลางห้องโถงศาลด้วยสภาพที่ราวกับขอทานข้างถนน

ชาวบ้านที่มามุงดูต่างชี้ไม้ชี้มือ ยามเห็นนางลงจากรถม้าก็แตกฮือออกคนละฝั่งราวกับนางเป็นตัวสกปรก จนกระทั่งมีคนใจกล้าตะโกนด่าทอนางขึ้น

“นังหญิงแพศยา เจ้าทำเช่นนี้กับแม่สามีตัวเอง วันนี้กรรมได้ตามทันเจ้าแล้ว!!!”

“ใช่ ๆ เป็นถึงคุณหนูสูงศักดิ์แห่งจวนกั๋วกง แต่คุณธรรมต่ำทรามเสียยิ่งกว่าสุนัขข้างถนน คนจิตใจอำมหิตเช่นนี้ประหารนางเสียเถอะ!!!”

“ใช่!! ประหารนางเสีย ประหารนาง ประหาร!!!”

แล้วเหล่าชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องราวก็เริ่มประสานเสียงให้ศาลตัดสินประหารนางอย่างพร้อมเพรียงกัน จนเจ้าหน้าที่ศาลต้องเข้ามาควบคุมให้พวกเขาสงบลง

“ท่านเจ้าหน้าที่โปรดให้ความเป็นธรรมแก่นายหญิงของบ่าวด้วยเจ้าค่ะ ตั้งแต่ถูกฮูหยินน้อยส่งไปอยู่อารามประจำตระกูล นายหญิงของบ่าวก็ต้องใช้ชีวิตราวกับทาส กินไม่เคยอิ่ม นอนไม่เคยอุ่นอีกเลย”

“.......”

“แถมยังต้องตื่นมาใช้แรงงานแลกข้าวที่เป็นเพียงน้ำข้าววันละหนึ่งชามทุกวัน ข้าน้อยพยายามส่งข่าวให้ท่านโหวรู้ แต่กลับ....แต่กลับถูกคนของฮูหยินน้อยทุบตีเกือบตาย!!!!”

สาวใช้ของฮูหยินใหญ่ถกแขนเสื้อขึ้นให้ทุกคนเห็นรอยช้ำม่วงขนาดใหญ่ที่หัวไหล่ ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง

“เกินไปแล้ว สตรีเช่นนี้สมควรเป็นฮูหยินท่านโหวผู้สูงศักดิ์ของพวกเราอยู่หรือ!!!”

“เงียบหน่อย!!!!” เจ้าหน้าที่ศาลรีบตวาด เมื่อเห็นว่าชาวบ้านเริ่มมีโทสะอีกครั้ง

“บางทีแผลของเจ้าอาจไปกระแทกกับอะไรมาก็ได้ เจ้ามีหลักฐานหรือไม่ว่าเป็นคนของฮูหยินน้อยโหวที่ลงมือกับเจ้าน่ะ!” เจ้าหน้าที่ศาลเอ่ยเสียงเข้ม

“ข้าน้อยมีพยานเจ้าค่ะ เป็นแม่ชีที่อยู่ในอารามด้วยกัน พวกเขาสงสารพวกเรานายบ่าว วันนี้เลยมาเป็นพยานให้พวกเราเจ้าค่ะ” สาวใช้ของฮูหยินใหญ่รีบเอ่ย ก่อนที่จะมีคนพาแม่ชีสี่คนเข้ามา

นางมองพวกเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด เพราะรู้ดีแก่ใจว่าคนพวกนี้ถูกเงินซื้อไปแล้ว

“พวกเราเป็นพยานได้เจ้าค่ะ ว่าคนของฮูหยินน้อยทารุณฮูหยินใหญ่กับสาวใช้นางทุกวัน วันไหนงานไม่เสร็จอย่าหวังว่าจะได้พัก ต่อให้มืดค่ำค่อนคืน ก็ต้องทำงานให้เสร็จก่อน ไม่เช่นนั้นจะถูกเฆี่ยนตีเจ้าค่ะ”

คำพูดของแม่ชีนี้ ทำให้ฝูงชนด้านนอกตะโกนด่าทอนางอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับนางไปสังหารบรรพบุรุษพวกเขาเสียอย่างนั้น

“ฮูหยินน้อยโหว เจ้ามีสิ่งใดจะแก้ต่างหรือไม่”

เจ้าหน้าที่ศาลหันมามองนางด้วยสายตาคมดุ แต่แววตายังฉายความเป็นกลางไม่ได้เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

“นี่เป็นบัญชีทุกอย่างที่ข้าน้อยจดไว้ ไม่ว่าจะเป็นการส่งของและเงินไปให้ฮูหยินใหญ่ที่อารามประจำตระกูล ยังมีบัญชีค่าอาหารที่ฮูหยินใหญ่ไปสั่งจากภัตตาคารเซียงโหลวให้นำไปส่งบนอารามด้วย”

“”

“ส่วนนี้เป็นหลักฐานที่คนของฮูหยินใหญ่จ้างนักเล่านิทานและขอทานปล่อยข่าวลือเท็จ นี่เป็นปากคำที่คนเห็นเหตุการณ์เล่าว่าสาวใช้และฮูหยินใหญ่ทำร้ายร่างกายตัวเองเช่นไร ตอนนี้พวกเขารออยู่นอกศาล หากท่านผู้พิพากษาต้องการฟังจากปากพวกเขาเอง ก็สามารถเรียกเข้ามาตอนนี้ได้เลยเจ้าค่ะ”

คำพูดนางเพียงไม่กี่ประโยค ก็ทำให้ฮูหยินใหญ่ตาเหลือกแทบสิ้นสติได้ทันที แต่จะกลับตัวตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว มีแต่จะแตกหักกันไปข้างเท่านั้น