บทที่ 3

"...นายเป็นใคร?"

"คุณย่าปราณีวานให้ผมเอาของมาให้ผมโทรไปเบอร์คุณมีคนรับเป็นคนในบริษัทคุณมั้ง เขาให้ผมตามไปที่โรงพยาบาลเพราะคุณหมดสติวันนั้นพอดี..อ้อ~ ผมลืมแนะนำตัวไปผมชื่อแมงปอทำงานอยู่ข้างสวนคุณย่าปราณี คุณนั่งรถไหวไหมผมจะอยู่กรุงเทพฯ แค่อีกสองวันนะ"

"นายเป็นคนสวนที่จันทรบุรีเหรอ?"

"หือ? ...จะว่างั้นก็ได้"

"แล้วกลับอะไรทำไมต้องกลับฉันมีงานค้างอีกเพียบใครบอกว่าฉันจะกลับ"

"อ้าว? ก็ทางบริษัทบอกว่าต้องให้คุณพ้นสภาพพนักงานเพราะคุณป่วยหนัก"

"ป่วย! ป่วยอะไร? ฉันป่วยอะไรตรงไหนฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าป่วย ทำไม ถึงโดนให้ออกฉับพลันแบบนี้!"

"คุณจำได้ไหมครับว่าหมดสติหลังจากผู้บริหารเรียกพบ"

"..เออ"

"แล้วก็หลับไปสามวันเต็มๆ ต้องให้น้ำเกลือวิตามินมากมายหลายตัวตลอดสามวันเพราะคุณขาดสารอาหารเครียดลงกระเพาะ และเป็นโรคกระเพาะรุนแรงเนื่องจากกินอาหารน้อยเกินไป"

"อะไรกันเนี่ย ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้...''

"ผมยังไม่ได้บอกคุณย่าปราณีนะเพราะถ้าท่านรู้คงลำบากลำบนแบกสังขารคนชราแถมยังป่วยมาดูแลคนหนุ่มแน่ๆ"

"อย่าบอกนะ! ห้ามบอก! ไม่ต้องให้ย่ามา ไม่ต้องให้รู้เดี๋ยวฉันก็ดีขึ้นเอง"

"ท่านห่วงคุณมากนะครับพูดถึงคุณให้ฟังทุกวันบอกว่าคุณยิ้มเก่งยิ้มสวยดูรักหลานเอามากๆ ..นี่คุณรู้ไหมว่าท่านต้องไปโรงพยาบาลประจำทุกเดือน"

"มะ ..ไม่รู้ ฉันไม่เคยรู้เลย ย่าไม่เคยบอกฉัน"

"ผมถามหน่อยเถอะว่าคุณจะกลับไปอยู่ที่จันทรบุรีไหม ผมรู้มาว่าคุณอยู่กับย่าแค่สองคนไม่มีญาติ มีแค่ลูกจ้างที่ทำงานในสวน คุณย่าปราณีคงมาอยู่ดูแลคุณที่กรุงเทพฯ ไม่ได้ถ้าคุณมีสภาพแบบนี้บ่อยๆ"

"ฉันไม่ขอร้องให้ท่านมาหรอกน่า ย่าน่ะชอบอยู่กับต้นไม้แต่ฉันชอบอยู่ในห้องแอร์บนตึกสูงๆ เรารักกันดีแค่อาจจะชอบไม่เหมือนกันก็ต้องหาทางออกแบบนี้"

"ความจริงคุณย่าปราณีไม่ให้ผมพูดอะไร แต่พอมาเห็นสภาพคุณแล้ว..มันอดพูดไม่ได้ท่านชรามากแล้วก็เป็นลมในสวนบ่อย ..อ้อผมเป็นคนพาท่านไปหาหมอก็เลยรู้ดีน่ะ แล้วผมก็เป็นคนส่งเสบียงมาให้คุณเพราะคุณย่าท่านไหว้วานแลกกับอาหารอร่อยๆ คุณรู้ใช่ไหมว่าฝีมือทำกับข้าวของท่านเทียบได้กับอาหารชาววัง"

"จะพูดทำไมเนี่ย..ย่าไม่ให้นายพูดแล้วทำไมนายถึงพูด!"

"ผมแค่ห่วงไม่อยากให้อะไรมันสายไปกว่านี้"

"หมายความว่าไง ที่นายพูดหมายถึงฉันจะตายหรือย่าฉันจะตายห๊ะ!"

"อารมณ์เหวี่ยงแบบนี้คงเพราะไม่ได้กินอาหารอร่อยสินะ ปล่อยให้หิวบ่อยจนเป็นโรคกะเพาะแบบนี้ไม่เห็นเหมือนที่คุณย่าปราณีบอกเลยว่ายิ้มสวย...ตั้งแต่ฟื้นมาเหมือนอยากกินหัวตลอดเวลา ถามจริงคุณไม่ได้กลับบ้านมานานเท่าไหร่?"

"อยากรู้ไปทำไม?"

"เวลามันไม่ได้หยุดอยู่กับที่รอคุณหรอกนะ ผมรู้ว่าคุณชอบชีวิตในเมืองแสนศิวิไล สะดวกสบาย ทำงานในห้องแอร์ไม่ต้องตากแดดตากลมให้เหม็นเหงื่อ ตื่นแต่เช้าลุกมาดูแลไร่สวนเก็บผักหญ้ามาทำอาหารมันน่าเบื่อใช่ไหม แต่คนฉลาดอย่างคุณน่าจะรู้จักเรื่องเงินเฟ้อดีกว่าใคร แต่ละที่มีค่าครองชีพที่ต้องจ่ายต่างกัน ไม่ว่าคุณจะหาเงินมาได้มากแค่ไหนก็ต้องจ่ายเงินแลกของกินที่มันควบคุมราคาไม่ได้"

"แล้วไงใครๆ เขาก็หาเงินมาซื้อข้าวซื้ออาหารประทังชีวิตเหมือนกันทั้นนั้นนั่นแหละ!''

"คุณไม่รู้เหรอว่าอาหารที่ย่าปราณีส่งมาให้มันแทบจะไม่มีต้นทุน ท่านเก็บเมล็ดผักผลไม้ที่มีรสชาติดีเพาะปลูกเองหมักปุ๋ยเองดูแลอย่างดีรอคุณกลับมากินทุกฤดูกาล แต่คุณก็ไม่กลับไป สิ่งที่เป็นต้นทุนเดียวที่ต้องจ่ายก็คือค่าส่งพัสดุมาให้คุณนั่นแหละ"

"ฉัน..อยากอยู่กรุงเทพฯ"

"เฮ้อ...แล้วแต่คุณก็แล้วกันนี่เบอร์โทรผม ผมจะทำธุระในกรุงเทพฯ อีกสองวันถ้าจะกลับจันทรบุรีพร้อมกันก็โทรมา"

...

ร่างสูงใหญ่ของชายชาวสวนท่าทางนิ่งๆ คำพูดดิบห่าม ผมเผ้ายาวปิดบังดวงตา ท่าทางไม่น่าไว้ใจ แต่เหมือนคุณย่าจะไว้ใจเอามากๆ ยังมีหน้ามาอวดว่าได้กินอาหารฝีมือย่าทุกวัน ตั้งใจกวนกันชัดๆ

ชายชาวสวนที่คาดว่าน่าจะเป็นคนงานสวนข้างๆ ทรงแบบโจรดีๆ นี่เองถ้าไม่ติดว่าพูดถึงย่าได้ถูกต้องจะโทรหาตำรวจให้รู้แล้วรู้รอด

เถื่อนชะมัด

จะไว้ใจได้จริงๆ เร้อ?

หน้าก็เถื่อนแต่งตัวก็ไร้รสนิยม ผมเผ้ายาวไม่รู้จักตัดแต่ง ไม่โกนหนวดเคราแถมยังสวมเสื้อลายตารางทำอย่างกับจะไปตัดอ้อย ที่นี่ใจกลางเมืองหลวงของประเทศนะแต่งตัวให้เกียรติสถานที่หน่อยไม่ได้หรือไง

นี่แหละสิ่งแรกๆ ที่ไม่อยากกลับไปบ้านสวน..ไม่ชอบการแต่งตัวไร้รสนิยมแบบนั้น ไม่ชอบป้าข้างบ้านไม่ชอบเป็นขี้ปากชาวบ้านฟังคนอื่นบ่นเรื่องพ่อแม่แย่เอามาทิ้งให้ย่าลำบาก ไม่ชอบเพื่อนรุ่นเดียวกันเพราะถูกทำท่ารังเกียจใส่ เหม็นสาปกลิ่นเหงื่อ ไม่ชอบคนผิวคล้ำมันดูเหมือนชนชั้นแรงงานดูสกปรกซกมก!

ไม่ชอบชนบท!

ดวงตากลมโตสีอ่อนทอดสายตามองรูปคู่ที่ถ่ายกับย่าตั้งแต่เด็กๆ เด็กห้าขวบตัวขาวสวมหมวกสานสวมรองเท้าบู้ทสั้นสีครีมมันเข้าได้ดีกับชุดเอี๊ยมสีน้ำตาลอ่อนผิวขาวสว่างจ้าบวกกับรอยยิ้มกว้างจนตาปิด ในมือถือตะกร้าเล็กๆ ข้างในมีผลไม้ลูกเล็กอย่างลำใยผักกาดและดอกไม้มีคุณย่าอุ้มขึ้นเอวเป็นภาพที่ไม่ว่ายังไงก็สัมผัสได้ถึงความสุขของคนในภาพได้เป็นอย่างดี

แต่ดูตอนนี้สิ ผ่านมายี่สิบปีรอยยิ้มกว้างนั่นหายไปโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เลยว่าการยิ้มด้วยความรู้สึกมีความสุขเหมือนกับตอนนั้นจะต้องทำอย่างไร

โครกกก~

บ้าเอ้ย! ทำไมรู้สึกตะกละมากขึ้นมากแบบนี้ ต้องเป็นเพราะภาวะหลังให้น้ำเกลือเเน่ๆ ถึงได้อยากกินอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมดแบบนี้

กร่อบบบ แกร่บบบ กร่อบบบ แกร่บบบ

ของที่ย่าส่งมาให้ก็มีแต่ผักผลไม้เหมือนเดิม

แหงล่ะก็ย่าไม่รู้นี่ว่าผมป่วย ถ้าท่านรู้ว่าป่วยมีหวังได้มาเฝ้าถึงคอนโดทำอาหารทุกอย่างที่หลานชอบให้กิน แกงส้มกุ้ง ไข่เจียวใบโหระพา น้ำพริกผักสดผักลวก ปลาราดพริก เห้อ จู่ๆ ก็นึกถึงอาหารพื้นๆ สงสัยจะหิวจนเบลอไปหมดแล้ว